Ksiega

 1 1 |        Tadeusz, by nie zdradzić swego roztargnienia:~"Prawda -
 2 4 |   talentem;~Z cymbałami, narodu swego instrumentem,~Chadzał niegdyś
 3 5 |         szafek ochmistrzyni~Dla swego drobiu, szkodę w gospodarstwie
 4 5 |      dość rada,~Zwróciła się do swego drugiego sąsiada.~ ~Tadeusz,
 5 7 |         duśmy mniejszych, każdy swego.~Z góry i z dołu, wielcy
 6 7 |       szuka z wami,~Ustępuje ze swego, jeszcze grzywny płaci,~
 7 8 |          I jeżeliby badał serca swego skrytość,~Może by się w
 8 9 |     wydziera,~Związany w kij do swego własnego rapiera;~Patrzy,
 9 9 |         worek kul; wsypał je do swego szturmaka,~Drugi, równie
10 9 |   Gerwazego boku,~Aż Saka, syna swego, postrzega w natłoku.~Sak
11 10| zrywając wieniec~I biegąc serca swego doświadczać w przeszkodach~
12 11|        Sławne niegdyś ze drobiu swego Soplicowo.~Zresztą zaś mięs
13 12|         Pewnie słyszał pochwały swego przeciwnika;~Ten drugi,
14 Ob|  przykład, sąsiedzi przyjaciela swego Oboźnym, Stolnikiem lub