Ksiega

 1 1 |        Podróżny długo w oknie stał patrząc, dumając,~Wonnymi powiewami
 2 3 |            na dół spuszczonemi;~Ów patrząc wprost przed siebie, niby
 3 3 |             Sędzia pilnie słuchał,~Patrząc w oczy; zdało się, że się
 4 3 |         czuć wdzięk przyrodzenia~I patrząc w las ojczysty rzekł, pełen
 5 5 |            Napieściłaś się! Zosiu! patrząc, serce boli;~Opaliłaś okropnie
 6 5 |         jeszcze miał powody żalów,~Patrząc na Telimenę i na swych rywalów.~ ~
 7 7 |         niechaj gada!"~ ~Milczała, patrząc na się kolejno, gromada.~"
 8 9 |        zaśmiał się na całe gardło, patrząc w okno).~Wszakże ten sam
 9 9 |               Zdziwili się domowi, patrząc na Robaka,~Skąd mu się wzięła
10 10|          pojęli słuchacze i stali,~Patrząc z dziwem na siebie, wzajem
11 10|      szatan nasyła Moskali.~Stałem patrząc; wiesz, jak wasz zamek szturmowali.~ ~*~ ~
12 11| zgromadzenia; lud na trawie klęka,~Patrząc we drzwi kaplicy, odkrywają
13 11|         tem maleńkiem lichu.~Baby, patrząc na Zosię, gadały po cichu,~
14 11|           rzecze,~Wznosząc głowę i patrząc w oczy mu nieśmiało:~"Nie