Ksiega

 1 1 |       Słońce ostatnich kresów nieba dochodziło,~Mniej silnie,
 2 1 |     robotnik, kiedy znidzie z nieba,~Czas i ziemianinowi ustępować
 3 1 |  nieraz nowina, niby kamień z nieba,~Spadała w Litwę; nieraz
 4 3 |       fortunki mojej. Z łaski nieba~Zostawię mu kęs niezły szlacheckiego
 5 3 | pięknej natury! O, szczęśliwe nieba~Krajów włoskich! różowe
 6 3 |   widzenia, grupy, ansemblu i nieba,~Nieba włoskiego! Stąd też
 7 3 |      grupy, ansemblu i nieba,~Nieba włoskiego! Stąd też w kunszcie
 8 3 |  leniwa, ulewą brzemienna~I z nieba aż do ziemi spuszcza długie
 9 8 |      ziarnka żyta,~Kiedy je z nieba zrucał dla Adama ojca,~Wygnanego
10 8 |    długi w tył rzucił i część nieba trzecią~Obwinął nim, gwiazd
11 10|  czarne ptaki, lecąc w wyższą nieba stronę,~Coraz się zgromadzały;
12 11|    hałasem,~A w głębi ciemnej nieba wciąż jęczą żurawie.~Słysząc
13 11|    rokiem omen, jakoby znak z nieba!"~"Panną Zofiją - przerwał
14 11|     się zawsze zgadzam z wolą Nieba~I z wolą starszych". Potem,