Ksiega

 1 2 |           Tu Gerwazy umilknął i łzami się zalał;~Potem rzekł kończąc: "
 2 5 | książęcia,~Wdzięczna zbawcy, ze łzami wpadła w me objęcia.~Gdym
 3 8 |         Klęczeli objąwszy się i łzami rzewnemi~Płakali, Robak
 4 8 |      mnie rzucić?" - Zalała się łzami.~ ~"Telimeno, cóż by świat
 5 10|     powiekami,~Milczała, sypiąc łzami jako brylantami.~ ~Tadeusz,
 6 10|     Tadeusz stryja obejmował~Ze łzami i Robaka w rękę pocałował;~
 7 10|       widząc oczy me przyćmione łzami~I pierś zbyt pełną i już
 8 10|    pierwszy raz w życiu jam się łzami zalał~Z radości i z rozpaczy,
 9 11|     pewni zwycięstwa, wołają ze łzami:~"Bóg jest z Napoleonem,
10 11|       temi dużemi, błyszczącemi łzami.~Potem Podkomorzyna do Wilna
11 11|     dawne ich miłostki; więc ze łzami prawie~Skupili się do stołu,
12 12|         Objął go za kolana i ze łzami jęczał~Za każdym zwrotem
13 12|  Zdrowie Państwu naszemu!" - ze łzami krzyknęli;~Tadeusz krzyknął: "
14 12|          Przypominając sobie ze łzami boleści~R z e ź P r a g