Ksiega

 1 4 |       ognistym, prosto sennemu na czoło;~On jeszcze chciał zadrzemać
 2 4 |        rozerwał myślenia; potem w czoło stukał,~Niby do wspomnień
 3 4 |     spuścił ku piersiom zasępione czoło,~Asesor rzucał okiem, ale
 4 5 |        kilka razy - znów spuściła czoło.~ ~Warto by też pomyślić
 5 5 |     zasadzki;~Słuchając Telimeny, czoło podniosł hardo,~Brwi zmarszczył,
 6 5 |              Podkomorzy pogładził czoło i brwi zmrużył;~Strzelcy
 7 5 |     ścianę~I pochylił ku piersiom czoło zadumane;~Światłość miesięczna
 8 8 |           włosem jasnym; a lewego czoło~Najeżone łozami, wierzbami
 9 8 |      nagle zatrząsł mchem obrosłe czoło~I palczastą swą pięścią
10 10| przytwierdza na główni rapiera,~A czoło pochylone na dłoniach opiera.~ ~
11 10|          zdumiony,~Uderzał ręką w czoło i ruszał ramiony.~ ~A Ksiądz
12 11|          aby Zosia wzniosła nieco czoło~I oczy pokazała; ci, ażeby
13 11|      Zosia rzuciła na barki,~A na czoło włożyła zwyczajem żniwiarki~
14 12|            Ten drugi, pochyliwszy czoło na kształt byka,~Powiedziałbyś,