Ksiega

 1 2 |      jednym małym palcem ruszy~Scyzoryk swój, wiszący dotychczas
 2 7 |        radzi ku zgodzie, którą Scyzoryk rozcina - Rzecz Gerwazego,
 3 7 |      lecz zaraz zgadniono:~"To Scyzoryk! Niech żyje Scyzoryk! -
 4 7 |        To Scyzoryk! Niech żyje Scyzoryk! - krzykniono -~Wiwat Scyzoryk,
 5 7 | Scyzoryk! - krzykniono -~Wiwat Scyzoryk, klejnot Rębajłów zaścianku!~
 6 7 |      Maćkiem, rzekł: "Rózeczce Scyzoryk się kłania.~Bracia szlachta
 7 8 |      Potrzeba będzie oddać pod Scyzoryk szyję.~Nic Klucznika nie
 8 8 |        zmierzywszy mu w piersi Scyzoryk, tak rzecze:~"Panie Woźny,
 9 12|       dawnych wielkoludów".~ ~"Scyzoryk - rzecze Wojski - choć nie
10 12|        Dąbrowski -~A to piękny scyzoryk, istny miecz katowski!"~
11 12|        szlachecku!~Oto ten mój Scyzoryk u nóg Twoich składam,~To
12 12|       mam dosyć na tem,~Że mój Scyzoryk jeszcze zabłyśnie przed
13 12|      brzucha".~ ~Jenerał wziął Scyzoryk, lecz że bardzo długi,~Nie