Ksiega

 1 1 |     głowy~Skinął na Tadeusza, rzucił wzrok surowy,~Znać było,
 2 1 |    wydartych potomkom Cezarów~Rzucił w oczy Francuzów sto krwawych
 3 2 | drogoskazu~I we dwa kąty izby rzucił ich od razu;~Chwilę z rozciągnionemi
 4 4 |   ledwie raz okiem za zającem rzucił;~Widząc, że uciekł, głowę
 5 7 |      widziałem, ledwiem okiem rzucił,~Poznałem, co za ptaszek;
 6 8 | Lucypera,~Warkocz długi w tył rzucił i część nieba trzecią~Obwinął
 7 8 |      końcu katedrę i teleskop rzucił,~Do klasztoru, do cichej
 8 9 |       coraz tańcowania zapał;~Rzucił fajkę i rękę Telimeny złapał,~
 9 10| Moskal do mnie palił,~Tyś mię rzucił o ziemię, tak nas dwóch
10 11|     Asesor już dawno Telimenę rzucił~I aby tę kokietkę tym mocniej
11 12|        spod rąk łez potok się rzucił:~"Jenerale! - rzekł - ciebie
12 Ob|    wokandę.~ ~ ~Ks. I w. 923:~Rzucił w oczy Francuzów sto krwawych
13 1 |       Miłe i piękne, jadowite rzucił,~Ku pożytecznym oka nie