Ksiega

 1 7|             Tu sęk! - krzyknął Kropiciel - gdybym mógł podskoczyć~
 2 7|   wołał: "Zgoda będzie zgubą!"~Kropiciel krzyczał: "Bez was obejdziem
 3 7|     Kropidłem~Pluskać" - dodał Kropiciel. - "I wykalać Szydłem" -~
 4 8|    plądruje, zabiera, co może.~Kropiciel, stanowisko zająwszy w oborze,~
 5 9|      ledwie nie umiera!~ ~Lecz Kropiciel zerwał się bronić się -
 6 9|   stała druga rota.~Nadaremnie Kropiciel dąsa się i miota.~ ~Sztab
 7 9| wzmagała się słota,~Nadaremnie Kropiciel dąsa się i miota.~ ~Darmo
 8 9|        się z przestrachem:~Tak Kropiciel ruchomym nakrył szlachtę
 9 9|      wybija zboże:~Tak pracują Kropiciel i Brzytwa pospołu,~Mordując
10 9|       góry, ten z dołu.~ ~Lecz Kropiciel już pewne porzuca zwycięstwo,~
11 9|  masztu wiciny;~Daremnie w tył Kropiciel ciska ślepe razy,~Chwieje
12 9|       źwierz na pola niesie.~ ~Kropiciel, wolny, oczy obraca dokoła,~
13 9|        Okręcił się Tadeusz, aż Kropiciel wpada~Na Rykowa, a za nim