Ksiega

 1 1 |   kłócić się o nie!~Więc niech Jaśnie Wielmożny Podkomorzy raczy~
 2 2 |      Daruj mnie, że tak mówię, Jaśnie Grafie Panie,~To jest mój
 3 3 |     lada szlachcianka,~Idzie z Jaśnie Wielmożnych, jest Wojewodzianka,~
 4 5 |        wziął sługa boży,~Skórę Jaśnie Wielmożny Pan nasz Podkomorzy~
 5 8 |       ukłonem Wojski: "Prawda, Jaśnie~Wielmożny Podkomorzy; przypominam
 6 11|     poznał: "Jak się masz, mój Jaśnie Wielmożny~Hrabio? I w ładownicy
 7 12| skłaniając aż do ziemi laskę:~"Jaśnie Wielmożny Panie, zróbże
 8 12|      pokojowej mdleje.~Biedna! Jaśnie Wielmożnej tytuł przybrać
 9 12|    rzekł, kłaniając się: "Nie, Jaśnie Wielmożny~Jenerale, nie
10 12|      się z tłoku~I rzekł : ~ ~"Jaśnie Wielmożny Koronny Hetmanie~
11 12|    nabył sławy,~Że nawet o nim Jaśnie Wielmożny Pan wiedział.~
12 12|      Otóż nie zerdzewieje! Mój Jaśnie Wielmożny~Jenerale, wybacz
13 12|   Zwłaszcza że, jako słyszę, i Jaśnie Wielmożna~Pani moja, Zofija,