Ksiega

 1 4 |  ostatnich strażników obławy:~Hrabię i Tadeusza.~Oni bez obawy~
 2 5 |  razem obsaczyć i ułowić obu:~Hrabię i Tadeusza. Hrabia, panicz
 3 5 |    Umilknął wesoł, myśląc, że Hrabię ucieszył;~Nie wiedział,
 4 5 |      do Tadeusza,~Tym mocniej Hrabię przeciw Soplicom porusza.~ ~
 5 5 |     oczyścił pół sieni,~Wziął Hrabię i tak oba ławą zasłonieni~
 6 6 |     sług, żeby się rozpytać o Hrabię;~W pustym folwarku ledwie
 7 8 |    zajęta~Wzgardziła Asesora, Hrabię i Rejenta,~Żeś mnie uwiódł
 8 8 |   rozmowę zagłuszył~I zbudził Hrabię. ~ ~Hrabia, widząc, że tak
 9 8 | Zbrojną, myśli, że zbójcy, aż Hrabię poznaje.~"Co to jest?" -
10 9 |  kądzieli.~Robak był bliższy, Hrabię ciałem swym zakrywa,~Dostał
11 10|     okiem pogląda z wysoka~Na Hrabię, który żegnał ją mocno wzruszony.~
12 10|      A wszakże gdy dziś jegry Hrabię na cel wzięli,~Ostatniego
13 11|   mianował:~Więc Sędzia witał Hrabię i rangi winszował,~Ale Hrabia