Ksiega

 1 1 |      ludziach, i pana~Dla sług swoich, a w każdej jest pewna odmiana.~
 2 1 |        Tadeusz się od przodków swoich nie odrodził:~Dobrze na
 3 2 | wszyscy nieruchomi w miejscach swoich stali;~Jeden drugiemu ręką
 4 2 |   owego wąsala~Żyje dotąd, i z swoich bogactw się przechwala,~
 5 2 |      oba byli pewni~Zwycięstwa swoich chartów, gdy pośród równiny~
 6 3 |    słupach,~Na dębów, przodków swoich, skamieniałych trupach.~ ~
 7 5 |     mówili~O rannych kłótniach swoich, przecież się zgodzili;~
 8 5 |    mniejszy niż puszczyk, a na swoich wiorach~Śmielszy jest aniżeli
 9 6 |   Dobrzyński zaścianek~Męstwem swoich szlachciców, pięknością
10 8 |       przejeżdżał z Wołynia do swoich dóbr polskich,~Czy też,
11 12|      znaczy.~Ci mowcy zalecają swoich kandydatów~Z różnym skutkiem,
12 1 |        On zrobił skrzydła i do swoich wrócił...~ ~O, gdybym kiedy