Ksiega

 1 1 |   Dziwnie ozdabiał głowę, bo od słońca blasku~Świecił się, jak
 2 1 |       Kolor musiał pochodzić od słońca promieni,~Któremi przy zachodzie
 3 2 |     dach z blachy złocił się od słońca,~Pod nim błyszczała w kratach
 4 3 | widziano wroga,~Tylko skwarzyła słońca letniego pożoga,~Od niej
 5 3 |       Dusza jego, jak ziemia po słońca zachodzie,~Ostygała powoli,
 6 4 |         świecą,~I lica, choć od słońca zasłaniane dłonią~Różową,
 7 4 |      srebrzyste strączki, co od słońca blasku~Świeciły jak korona
 8 6 |        oczy znowu mruży~I czeka słońca. Kędyś u brzegów kałuży~
 9 10|         na kształt niezmiernego słońca~Rozświeci twarz, i znowu,
10 11|         po okręgu świata,~A oko słońca weszło. Jeszcze nieco senne~
11 12|      może dlatego ziemia tak do słońca~Dąży i tak jest zawsze miłą
12 12| Wyzłocona promieńmi zachodniego słońca~I odbita o ciemne murawy