Ksiega

 1 1 |           głowy potakiwał.~Sędzia milczał, on jeszcze skinieniem przyzwalał;~
 2 1 |        niż obcej mody małpowanie,~Milczał; boby krzyczała młodzież,
 3 1 |      niego nie znał polowania.~On milczał, szczyptę wziętą z tabakiery
 4 3 | roztworzył, zmieszany, zdziwiony,~Milczał, wreszcie, zniżając swej
 5 4 |         Moskali;~Cesarz patrzył i milczał. Co Francuzi strzelą,~To
 6 5 |          Pochylił w talerz głowę, milczał i gryzł wargi.~ ~Tymczasem
 7 5 |         ucho,~Nawet wtenczas, gdy milczał lub z placką za muchą~Skradał
 8 5 |      szeroko, usta wpół otworzył;~Milczał, lecz kielich w ręku tak
 9 7 |          drugi: "Zalewać!"~Maciek milczał, lecz widno, że się zaczął
10 10|        ujęty~Honorowym, staruszek milczał jak zaklęty.~ ~Po zawarciu
11 10|         Ja wtenczas, zły i pjany, milczał jak owieczka!~Jak gdybym
12 12|       znak, że jeść nie będzie, i milczał ponury.~ ~"Panie Dobrzyński -