Ksiega

 1 2 |       wrzasnął z łąki, szukać go daremnie,~Bo on szybuje w trawie
 2 4 |       już nie tylko krokiem,~Ale daremnie nawet zapuszczać się okiem,~
 3 5 |       znać, że we łzach tonie.~ ~Daremnie broniło się serce Tadeusza:~
 4 6 |    spytać; długo stał nad drogą,~Daremnie wołał, nie mógł zatrzymać
 5 9 |       uwiązane do masztu wiciny;~Daremnie w tył Kropiciel ciska ślepe
 6 9 | dokazywał, jakie klęski szerzył,~Daremnie śpiewać, nikt by muzie nie
 7 10|        Płucie majorze;~Nazajutrz daremnie go szukano we dworze,~Daremnie
 8 10|   daremnie go szukano we dworze,~Daremnie wyznaczono za trupa nagrodę,~
 9 10|  wiedział ni wtenczas, ni potem.~Daremnie pytaniami Klucznika dręczono;~
10 10|         mi: <<Ej, panie Soplica!~Daremnie konkurujesz; dygnitarskie
11 11|         wnioski.~ ~Trzeciej pary daremnie czekają czas długi.~Sędzia
12 12|  sukienkę, jaki strój na głowie,~Daremnie pisać, pióro tego nie wypowie,~