Ksiega

 1 2 |         ostatni z Horeszki dworzanów;~Starzec wysoki, siwy, twarz miał
 2 2 |         naprzeciw bramy.~Tu wszedłszy starzec głowę zadumaną skłonił~I
 3 2 |             to milczenie.~Przerwał je starzec, trzęsąc wzniesioną prawicą:~"
 4 4 |               dziwną harmoniją pieni.~Starzec cały kunszt, którym niegdyś
 5 5 |            jest to Polskę zniemczyć".~Starzec, wiek przegwarzywszy, chciał
 6 6 | Siedemdziesiąt dwa lat liczył Maciej, starzec dziarski,~Niskiego wzrostu,
 7 6 |          Maćka rady.~ ~Wpływu takiego starzec bynajmniej nie szukał,~Owszem,
 8 6 |              Na wieki wieków, amen" - starzec odpowiedział,~A gdy się
 9 10|              wybuchnąć gotową,~Chytry starzec, wnet wrzucił obojętne słowo~
10 10|             świata~Jadącego - że może starzec się poruszy~I pokaże mi
11 12|                Aż gdy na Dąbrowskiego starzec oczy zwrócił,~Zakrył rękami,