Ksiega

  1 1 |          zdrowia powróciłaś cudem~(Gdy od płaczącej matki pod Twoją
  2 1 |         oburącz trzyma;~Takim był, gdy przysięgał na stopniach
  3 1 |        spłonęła rumianą~Jak obłok, gdy z jutrzenką napotka się
  4 1 |      westchnień, i nowych powitań.~Gdy się pan Wojski dosyć napytał,
  5 1 |         zdrowe oblicze~Gospodarza, gdy prace skończywszy rolnicze,~
  6 1 |        krewny albo człowiek cudzy,~Gdy Sędziego nawiedził, skoro
  7 1 |        Lecz Hrabia, sąsiad bliski, gdy wyszedł z opieki,~Panicz
  8 1 |      wróciwszy w domu ziemię orzę,~Gdy inni, więcej godni Wojewody
  9 1 |           płci nadobnej;~Zwłaszcza gdy zacność domu, fortuny szczodroty~
 10 1 |      zawitała moda francuszczyzny!~Gdy raptem paniczyki młode z
 11 1 |     sprawach rozmawiał po cichu.~ ~Gdy tak były zajęte stołu strony
 12 1 |     wyciągała na nowo pytania;~Cóż gdy potem zaczęła mówić o malarstwie,~
 13 1 |           drzewa powiązane społem,~Gdy je wicher rozerwie; i ręce
 14 1 |    Podkomorzy godnie ją piastował;~Gdy w nię dzwonił, znak dawał,
 15 1 |            We łzach i krwi tonęła, gdy ów mąż, bóg wojny,~Otoczon
 16 1 |            wkoło obracał ostróżne.~Gdy nie widział we dworze rosyjskich
 17 1 |      żołnierszczyzny.~ ~Przy mszy, gdy z wzniesionymi zwracał się
 18 2 |            nas tych lat nie pomni, gdy, młode pacholę,~Ze strzelbą
 19 2 |            wiatr w oczy mu wionął,~Gdy skrzypiące stodoły drzwi
 20 2 |        czereda zleciała na błonia,~Gdy Hrabia ujrzał zamek i zatrzymał
 21 2 |         poglądał żałośnie~Jak kot, gdy ujrzy wróble na wysokiej
 22 2 |     rozliczne instrumenty grała;~A gdy wnoszono zdrowie, trąby
 23 2 |           I twarz zakrył rękami, a gdy ją odsłonił,~Miała wyraz
 24 2 |    konfederatom ciągnąć ku pomocy,~Gdy nagle Moskwa zamek opasała
 25 2 |      ostrogi; koń leciał do dworu,~Gdy z drugiej strony strzelcy
 26 2 |       Mijając bramę, ogród, płoty, gdy w zawrocie~Obejrzał się
 27 2 |          chwytania;~Jako dziewczę, gdy rybki w kąpieli ugania~Bawiące
 28 2 |    dziobaty~Żuraw, z dala od stada gdy odprawia czaty~Stojąc na
 29 2 |         Zwycięstwa swoich chartów, gdy pośród równiny~Znalazł się
 30 2 |           Kusy, już go Sokół imał,~Gdy Sędzia dojeżdżaczy na miedzy
 31 2 |       Zabijać nieraz lisa, właśnie gdy linieje,~Albo cierpieć,
 32 2 |      Rosyją. Państwo nie wierzyli,~Gdy im nieraz mówiłam, jak tam
 33 2 |       chartów; co to za męczarnie,~Gdy blisko mieszka mały czynownik
 34 2 |       tylko Bernardyna trwożył,~Aż gdy skończono powieść, pamfila
 35 2 |      wybuchem hałasu.~Jak strzelcy gdy na lisa zaciągną do lasu,~
 36 2 |        Asesor podbiegł do Jurysty,~Gdy już sobie gestami grozili
 37 2 |             z jenerałem~Mejenem, i gdy wszystkich na charty wyzwałem.~
 38 3 |        nagłym przestrachu~Gołębie, gdy nie mogą schronić się na
 39 3 |          przejrzyste jak szkiełka,~Gdy w powietrzu zawisną, zaledwo
 40 3 |           nadto się spodziewał!~Bo gdy zagonem pełznął ku owej
 41 3 |           A kto schyla się ku nim, gdy błąd swój obaczy,~Zagniewany,
 42 3 |       krzykliwe złożone w kolebce,~Gdy matka nad nim zwiąże firanki
 43 3 |          dala jak pstra gąsienica,~Gdy wpełźnie na zielony liść
 44 3 |          się bokiem.~Jak strzelec, gdy w ruchomej gałęzistej szopie~
 45 3 |        świecie;~Dobrze Brat zrobi, gdy go do stolicy wyśle;~Na
 46 3 |             nikt tu nie przymusza;~Gdy Aśćka rekuzuje pana Tadeusza,~
 47 3 |           Zginąć albo zmienić się, gdy podejdę blisko?~Ten aksamit
 48 3 |          nie mógł brać udziału;~Aż gdy zaczęto sławić cudzoziemskie
 49 3 |        Wylania się serc czułych! - gdy śpiż z dala ryknie,~Wszystko
 50 3 |         urządzić łowy.~ ~Tak wodze gdy na jutro bitwę zapowiedzą,~
 51 4 |            ciszy~Upolowałem dumań, gdy w dzikim ostępie~Zapomniawszy
 52 4 |      przestaje pukać,~Jak dziecko, gdy schowane woła, by go szukać.~
 53 4 |      krzywa,~Podobna jest do Żyda, gdy się modląc kiwa:~Dach jak
 54 4 |           jenerał;~Byłem w obozie, gdy on Gdańsk Niemcom odbierał;~
 55 4 |           on rzecz ciągnął daléj:~"Gdy cesarz Napoleon w potyczce
 56 4 |     czworonogi sierci.~Niedźwiedź, gdy zjadłszy zęby, strawy nie
 57 4 |        przeżuwa,~Jeleń zgrzybiały, gdy już ledwie nogi suwa,~Zając
 58 4 |          nogi suwa,~Zając sędziwy, gdy mu już krew w żyłach krzepnie,~
 59 4 |           w żyłach krzepnie,~Kruk, gdy już posiwieje, sokoł, gdy
 60 4 |          gdy już posiwieje, sokoł, gdy oślepnie,~Orzeł, gdy mu
 61 4 |        sokoł, gdy oślepnie,~Orzeł, gdy mu dziób stary tak się w
 62 4 |       mozgów jak kapelusz z głowy,~Gdy Asesor z Rejentem wyskoczyli
 63 4 |            chciał jeszcze powstać, gdy nań wsiadły~Rozjuszona Strapczyna
 64 4 |            Bardzo niewygodnego. Bo gdy w czas sejmików~Przyjaciele
 65 4 |   dosłyszawszy dał kreskę Domejce.~Gdy na uczcie wniósł zdrowie
 66 4 |       Dowejką zjechał się u promu;~Gdy więc na jednym promie płynęli
 67 4 |          smyczy szły przy koniach; gdy kota postrzegły,~Wprzód
 68 5 | przyjacielem.~Tylko stary pjanica, gdy już spali trzewa,~Brzydzi
 69 5 |      rozumny, efektów nie wzbudzi,~Gdy go wszyscy przywykną widzieć
 70 5 |      prosto na pole;~Jak szczupak, gdy mu oścień skróś piersi przekole,~
 71 5 |         zwane Świątynią dumania.~ ~Gdy okiem wkoło rzuca, postrzega:
 72 5 |          niej zza drzewa wychylił,~Gdy nagle Telimena zrywa się
 73 5 |       ostępu dosyć gadatliwi;~Lecz gdy zapał ochłonął, myśląc nad
 74 5 |            w ucho,~Nawet wtenczas, gdy milczał lub z placką za
 75 5 |    wymawiał to słowo: "źwierzyny",~Gdy Asesor półgębkiem podszepnął: "
 76 5 |          Już był w połowie rzeczy, gdy ruch niespodziany~Wszczął
 77 5 |         przypadła nakręcania pora.~Gdy Podkomorzy sprawą zajmował
 78 5 |            swój kieliszek nalewał,~Gdy zuchwalstwem Hrabiego rażony
 79 5 |            się nań zewsząd hurmem, gdy na szczęście~Zosia, widząc
 80 5 |        gdzie się pod stół schował,~Gdy nagle z drugiej strony wyszedł
 81 5 |         dumaniu głębokiem;~Dopiero gdy się Hrabia z Podkomorzym
 82 5 |     Pistolety - rzekł Hrabia - lub gdy chcą, pałasze".~"Zamek -
 83 6 |           Wspomniał na dawne lata, gdy z pozwami chodził~Po guzy,
 84 6 |     Soplice nie zwykli się godzić;~Gdy pozwą, muszą wygrać: nieraz
 85 6 |      ruszywszy ramiony,~Rzekł: "To gdy Napoleon wolność Litwie
 86 6 |    Napoleon wolność Litwie niesie,~Gdy świat drży cały, to ty myślisz
 87 6 |         ręce założywszy, siedział,~Gdy działać trzeba!"~ ~- "Działać?
 88 6 |           Musi to być rzecz pewna, gdy z nią są panowie.~Biegę
 89 6 |            Hrabi.~Jak lis bywalec, gdy go woń słoniny wabi,~Bieży
 90 6 |         zbiegli od rekruta chłopi,~Gdy ich rząd śledzi w lasach,
 91 6 |       serca drżenie,~Chciał uciec, gdy ode drzwi zaszła mu osoba -~
 92 6 |          Niegdyś możny i ludny; bo gdy król Jan Trzeci~Obwołał
 93 6 |         podskarbim litewskim;~Lecz gdy król w Targowicy przyjął
 94 6 |            w domu, jak niedźwiedź, gdy ssie łapę w borze.~ ~Ostatni
 95 6 |         dachów krzykliwa hołota.~ ~Gdy się staruszek bawił widokiem
 96 6 |            starzec odpowiedział,~A gdy się o ważności poselstwa
 97 7 |     blednieje,~Jako owad prusaczy, gdy wrzątkiem kto zleje.~My
 98 7 |        Ćwierć godziny wrzał hałas, gdy nad tłum wrzeszczący,~Ze
 99 7 |              Prawda!" - rzekli. - "Gdy cesarz francuski -~Rzekł
100 7 |            nam czy siedzieć cicho? Gdy wielki wielkiego~Będzie
101 7 |        nawet za domem się szerzył,~Gdy Gerwazy w Jankiela Scyzorykiem
102 7 |      Konewka - z wami ruszyć wolę,~Gdy ich nie można zgodzić na
103 7 |        ranny, przyparty do płotów,~Gdy mu skoczył na odsiecz Zan
104 8 |         czasy~Jechał Lucyper, Boga gdy wyzwał w zapasy,~Mlecznym
105 8 |             Pomnę, za mych czasów,~Gdy Branecki karetą swą ruszył
106 8 |            król Jan Trzeci siadał,~Gdy nuncjusz papieski żegnał
107 8 |            dóbr polskich,~Czy też, gdy dobrze pomnę, na sejm do
108 8 |         ledwie zrobił kroków parę,~Gdy mu coś drogę zaszło; spójrzał,
109 8 |            me własną ręką skrócić!~Gdy mnie kochasz, mój drogi,
110 8 |          niejako wojsko regularne,~Gdy inna szlachta była, zwyczajem
111 8 |            folwarku,~Do kuchni. ~ ~Gdy do kuchni weszli, widok
112 9 |          Miotał się jako szczupak, gdy się w piasku rzuca.~A ryczał
113 9 |       pręży,~Jak wąż, głowę i ogon gdy chowa w przeguby,~Tak Gerwazy
114 9 |             w boki się podpierał~I gdy mu kłaniano się, nos w górę
115 9 |            zaczął? on, nie ja.~On, gdy tańczyłem, krzyknął: <<Precz,
116 9 |           do Imperatora.~Wiesz, że gdy Imperator zatwierdza ukazy,~
117 9 |           coraz do żywszego sporu,~Gdy nowy gość zajechał na dziedziniec
118 9 |            Ale go wnet poznano, bo gdy więźniów minął,~Zwrócił
119 9 |            jak cebula~Łzy wyciska, gdy ściska, a równie przytula~
120 9 |            Na me szlify majorskie, gdy człek zjadł śniadanie,~Najlepszą
121 9 |         Tańczyć! - zawołał Robak - gdy wychylę flaszę,~To i ja,
122 9 |     całusem w białe ramię klasnął,~Gdy Tadeusz, przypadłszy z boku,
123 9 |            Tak orlik, jedną szponę gdy wbije w zająca,~Drugą, by
124 9 |     Chrzciciela ręki).~Chrzciciel, gdy miłą broń swą, swe Kropidło
125 9 |          ust sobie chylił;~Dopiero gdy się dobrze rozgrzał i posilił,~
126 9 |        marszu na pokrzywę wkracza,~Gdy Konew ruszył cyngla i z
127 9 |          zamku pod strażą Moskali,~Gdy pierzchła straż zlękniona,
128 9 |            Tadeusz broni nie miał; gdy szukano szpady,~Wyskoczył
129 9 |            Maćkiem wstrzymywali.~ ~Gdy tak na rotę jegrów uderzano
130 9 |         broni nie złoży,~Bije się, gdy ku niemu podszedł Podkomorzy~
131 10|             byłaby nikczemność".~ ~Gdy te słowa z uczuciem mówił
132 10|          sławy zwę pocieszycielki;~Gdy jestem nędzarz sercem, będę
133 10|      rozsławisz walecznemi czyny~I gdy nieśmiertelnemi przesłonisz
134 10|           nieraz przy kieliszkach, gdy się tak rozrzewniał,~Gdy
135 10|           gdy się tak rozrzewniał,~Gdy mię tak ściskał i o przyjaźni
136 10|       szabli lub kreski na sejmie,~Gdy musiałem nawzajem ściskać
137 10|            Stolnika,~W nadziei, że gdy ujrzy wiernego stronnika,~
138 10|            Choćby iskierkę czucia, gdy się z nim rozdziela,~Dobędzie
139 10|    zaręczynach:~Powiadano, że Ewa, gdy brała obrączkę~Z rąk Wojewody,
140 10|    żebracku!~Ty, którego pamiętam, gdy zdrowy, rumiany,~Piękny
141 10|         rumiany,~Piękny szlachcic, gdy tobie pochlebiały pany,~
142 10|            tobie pochlebiały pany,~Gdy za tobą kobiety szalały!
143 10|       Panie Jacku, winę!~A wszakże gdy dziś jegry Hrabię na cel
144 10|       kądzieli,~Tyś go zasłonił, i gdy Moskal do mnie palił,~Tyś
145 11|         Litwy od Grodna po Słonim,~Gdy król rozkazał wojsku dać
146 11|           Grabowski.~ ~Późno było, gdy weszli; więc każdy, gdzie
147 11|          Karol Kochanku-Radziwiłł,~Gdy przyjmował w Nieświżu króla
148 11|           Czasem poranny wietrzyk, gdy ze wschodu wionie,~Zrywa
149 11|    mszalnej kadzielnicy wonie.~ ~A gdy w kościele było po mszy
150 11|             On to pod Hohenlinden, gdy Ryszpans jenerał~Na pół
151 11|             On potem w Hiszpaniji, gdy nasze ułany~Zdobyły Samosiery
152 11|          swem ojczystym gnieździe,~Gdy gotował powstanie, zginął
153 11|           Do Warszawy w tę chwilę, gdy Cesarz Jegomość~Raczył mu
154 11|       niżeli z Soplicą Horeszki,~A gdy na rozum wzięła królowa
155 11|       skończyła intryga.~ ~Dobrze, gdy strony mają panny albo wdowy~
156 11|         pfe, Horeszki tchórze!>>~A gdy spadał, wołali: <<Popraw
157 11| nieźmierniem polubił.~Uważałem, że gdy się z chłopiętami czubił,~
158 11|        bitwą zakończyć się krwawą,~Gdy polujący w głębi nalibockich
159 11|          pracują około falbonki.~ ~Gdy się tak Rejent bawi ze swą
160 11|        wyryć albo swoje imię,~Lub, gdy zechce, herbowne Hreczechów
161 11|            wygodnie jak w łóżku;~A gdy w galop puścisz się (tu
162 11|        udając powoli się kiwał),~A gdy w galop puścisz się, natenczas
163 11|            wkoło stołu rozmawiali,~Gdy pan Sędzia w mundurze wojewódzkim
164 11|          płomykiem,~Dane dla Zosi, gdy Sak był jej zalotnikiem);~
165 12|         domach panów starodawnych,~Gdy Polska używała szczęścia
166 12|         książkę, ona Panu zda się,~Gdy będziesz dla monarchów zagranicznych
167 12|           był ze Szkoły Kadetów.~ ~Gdy śmiejąc się fechtował, Rębajło
168 12|        jakże, serce ci nie skacze,~Gdy widzisz orły złote, srebrne?
169 12|       widzisz orły złote, srebrne? gdy trębacze~Pobudkę Kościuszkowską
170 12|    obaczysz, jak ja się wyuczę!"~ ~Gdy Zosia domawiała ostatnie
171 12|        Rębajło uzna chłopa rownym,~Gdy go ujrzy szlachcicem wielmożnym,
172 12|          pańskich darów.~Myśliłem, gdy nam zamek wróconym zostanie,~
173 12|    ostatnie słowa domówił Gerwazy,~Gdy poważnemi kroki przystąpił
174 12|         przeczytał ich trzysta,~Aż gdy przyszedł do miejsca: "O
175 12|        męki!~Która na szyk Bellony gdy zwrócisz twarz piękną,~Złamią
176 12|      wstydzi;~Kłaniając się umyka; gdy to Zosia widzi,~Podbiega
177 12|         weteran w służbę powołany,~Gdy wnuki ciężki jego miecz
178 12|             W owe lata szczęśliwe, gdy senat i posły~Po dniu Trzeciego
179 12|            narodem króla fetowali;~Gdy przy tańcu śpiewano: "Wiwat
180 12|     strónek jęczy,~Jak kilka much, gdy z siatki wyrwą się pajęczéj.~
181 12|       błyszczał żar młodzieńca,~Aż gdy na Dąbrowskiego starzec
182 Ob|          Ks. IV w. 536-537:~Orzeł, gdy mu dziób stary tak się w
183 1 |           co najprędzej ducha.~ ~A gdy na żale ten świat nie ma
184 1 |        żale ten świat nie ma ucha,~Gdy ich co chwila nowina przeraża~
185 1 |        Polski jako dzwon smętarza,~Gdy im prędkiego zgonu życzą
186 1 |         wabią z dala jak grabarze,~Gdy w niebie nawet nadziei nie
187 1 |         wiek przeminie.~ ~Kiedyś - gdy zemsty lwie przehuczą ryki,~
188 1 |        trąby, przełamią się szyki,~Gdy wróg ostatni wyda krzyk
189 1 |           światu swobodę obwieści,~Gdy orły nasze lotem błyskawicy~
190 1 |          dawnej Chrobrego granicy,~Gdy ciał podjedzą i krwią całe
191 1 |        nasi! Zechcą słuchać pieni!~Gdy świat obecnej doli pozazdrości,~
192 1 |    wieśniaczki, kręcąc kołowrotki,~Gdy odśpiewają ulubione zwrotki~