Ksiega

1 1 |      tym kończy się, jak nogą~Zręcznie wierzgnąć, z uśmiechem witać
2 1 |  ruszyć lub ławę przeskoczyć;~Zręcznie między dwie ławy umiała
3 1 |      wami",~To nieraz tak się zręcznie skręcił jednym razem,~Jakby "
4 4 |       rylcem, nie dłutem,~Ale zręcznie ciesielskim wyrzezane sklutem,~
5 6 |   kędyś bydło w szkodzie;~Tak zręcznie lawirując stanął przy ogrodzie;~
6 8 |     Sędziego - Tadeusz, chcąc zręcznie wyplątać się, wpada w wielkie
7 9 | Proporszczyk, człowiek młody, zręcznie się uwijał;~Ilekroć mu przeciwnik
8 12|   który pisarz prowentowy~Tak zręcznie temperuje pióra, jak on
9 12|     ich prosi;~Czasem zamyśla zręcznie na bok się uchylić,~Odmienia