Ksiega

1 2 |         wiosny dzwonek:~Również głęboko w niebie schowany skowronek;~
2 2 |       Ale przed rodzicami taiła głęboko.~ ~Było to za Kościuszki
3 3 |         siebie, ani się witają,~Głęboko zadumani, w sobie pogrążeni.~
4 5 | uśmiécha,~Czasem oczy wywraca i głęboko wzdycha.~Widać przecież,
5 5 |        że jej suknia tak wcięta głęboko,~Nieskromnie - a dopiero,
6 6 |        nic nie gadał,~Westchnął głęboko, w oczach łzy się zakręciły...~
7 9 |     choć długo ucztował i usnął głęboko,~Dawał przecie znak życia;
8 9 |    krzaku pokrzywy~Zarywszy się głęboko, leżał jak nieżywy;~Wyszedł
9 10|         dziwu otwiera i wzdycha głęboko;~A wieprz marudzi w tyle,