Ksiega

1 1 | politycznych sprawach rozmawiał po cichu.~ ~Gdy tak były zajęte stołu
2 3 |            otwory~I wcisnął się po cichu jak wilk do obory;~Nieszczęściem,
3 3 |    Pochwycił ją, całował i usty po cichu~Utonął w niej jak pszczoła
4 7 |          szpiegów nad granicę~I po cichu uzbrajać całą okolicę,~A
5 8 |        przerwaniu rozmowy~Robak po cichu tymi odezwał się słowy:~ ~"
6 8 |         włożył~I okienicę tylną po cichu otworzył,~Widać było, że
7 9 |           frontem,~Naradzał się po cichu z gifrejterem Gontem,~Który
8 9 |            Protazy,~A Wojski mu po cichu wydawał rozkazy.~ ~Stała
9 11|        patrząc na Zosię, gadały po cichu,~Że pewnie przeznaczeniem