Ksiega

  1 1 |        trzech mocarzów~Albo sam na nim padnie. Dalej w polskiej
  2 1 |          zwrócony do łona,~A przed nim leży Fedon i żywot Katona.~
  3 1 |          opartej o ścianę komnaty,~Nim spostrzegł się, wleciała
  4 1 |          niedbale;~Słudzy czekają, nim się pan Wojski ubierze,~
  5 1 |       ogromnego gmachu,~Słońce nad nim czerwone jak pożar na dachu;~
  6 1 |         wzgląd na gości niewiele z nim mówił,~Widać było z łez,
  7 1 |          starcom i młodzieży.~Przy nim stał kwestarz, Sędzia tuż
  8 1 |            obok Jegomościa;~Między nim i stryjaszkiem jedno pozostało~
  9 1 |           drzwiom odprowadzał,~I z nim na miejscu pustym oczy swe
 10 1 |   szlachcicowi bratu,~Że wszyscy o nim wiedzą, lekce go nie ważą;~
 11 1 |          ważny i że się stempel na nim widzi,~Więc szanują przyjaciół
 12 1 |      francusku.~Biegali wszyscy za nim jakby za rarogiem,~Zazdroszczono
 13 1 |       miejscu swem siadła~Pomiędzy nim i stryjem, ale nic nie jadła,~
 14 1 |       roratne świéce.~ ~Pierwsza z nim po francusku zaczęła rozmowę;~
 15 1 |             W końcu, stawiła przed nim trzy z chleba gałeczki:~
 16 1 |      Czchał niby prosto w pole, za nim psów gromada;~Gracz szarak!
 17 1 |       Pstręk na prawo, koziołka, z nim w prawo psy głupie,~A on
 18 1 |            wytnie dwa susy,~Psy za nim fajt na lewo, on w las,
 19 1 |            sejmiku,~Bo powiadano o nim: ma żądło w języku.~Tak
 20 1 |           W palcach i długo dumał, nim ją w końcu zażył;~Kichnął,
 21 1 |       zając;~Puszczano wtenczas za nim dla zabawki smycze~I na
 22 1 |            starcom i młodzieży;~Za nim szedł kwestarz, Sędzia tuż
 23 1 |    Zwycięstwo i Zabor~Biegły przed nim i za nim. Sława czynów tylu,~
 24 1 |        Zabor~Biegły przed nim i za nim. Sława czynów tylu,~Brzemienna
 25 1 |           Witaj nam, kolego!"~Lecz nim odszedł, wyskoczył na wzgórek
 26 2 |       trzykroć gęgnął gęsior, a za nim jak echo~Odezwały się chorem
 27 2 |           Pędzi na smyczy Kusy, za nim Sokoł chyży,~Tuż Asesor
 28 2 |          złocił się od słońca,~Pod nim błyszczała w kratach reszta
 29 2 |        musiał kilka razy~Krzyknąć, nim głos Hrabiego usłyszał Gerwazy.~ ~
 30 2 |            o wszystkiem, prosto ku nim skoczył,~Mijając bramę,
 31 2 |     strzelcy zawsze nieruchomie~Za nim stali. - Aż w cichym i samotnym
 32 2 |           już do pięści.~ ~Więc ku nim z drugiej izby wszyscy się
 33 2 |         bogu.~ ~Tadeusz z Telimeną nim na skroniach włosy~Poprawili,
 34 2 |         nie miał ochoty zaczynać z nim zwadę.~Zaś kwestarz Robak,
 35 2 |        cudna jak kamień, co się na nim świeci.~Chciałem ten sprzęt
 36 2 |           Książę Dominik, kiedym z nim razem polował~I z marszałkiem
 37 3 |         wkrótce parkanu, znalazł w nim otwory~I wcisnął się po
 38 3 |         sekretem od niewielu osób,~Nim go wydał kalendarz, pod
 39 3 |      błyszczących znajduje zabawę,~Nim rozezna ich wartość, tak
 40 3 |            się w głowie, skakało w nim serce;~Tyle wdzięków w tajemnej
 41 3 |          miejsca i czasu.~Dlatego, nim ruszyli za Sędzią do lasu,~
 42 3 |         raczy,~A kto schyla się ku nim, gdy błąd swój obaczy,~Zagniewany,
 43 3 |    Ocieniony, bo drzewa gęściej na nim rosły.~W środku szarzał
 44 3 |           w kolebce,~Gdy matka nad nim zwiąże firanki majowe~I
 45 3 |         kąpieli~Zimnej schyla się, nim się zanurzyć ośmieli,~Klęknęła
 46 3 |        oznajmić, że żyje,~A ciągle nim zarządza. Naprzód w legijony~
 47 3 |            nic do Tadeusza; sami o nim radźcie,~Zróbcie go ekonomem
 48 3 |           niech źwierzynę znosi;~Z nim sobie, co zechcecie, zróbcie;
 49 3 |       kolana,~Ale do rozmawiania z nim nie miał ochoty~I widać,
 50 3 |        Rzekł i ruszył od stołu, za nim szedł gajowy;~Oni obmyślić
 51 4 |        kształt ogromnego zrębu;~Na nim oparte, jak ścian i kolumn
 52 4 |         granie:~Zgadują, że się ku nim zbliża polowanie,~I pomiędzy
 53 4 |        okna był parkan od sadu,~Na nim chmielowe liście i kwieciste
 54 4 |             wąski, drewniany,~Przy nim stołki, choć niższe, podobne
 55 4 |    niedoświadczony;~Poszedł więc z nim dla rady tudzież dla obrony.~ ~
 56 4 |        Obaczymy się w Litwie, może nim rok minie;~Powiedz Litwinom,
 57 4 |      kichaniem melodyję zmieszał~I nim się nastroili, tak mówić
 58 4 |          tak trzyma za szyję.~Pono nim słońce wnidzie, rosa oczy
 59 4 |            ręce założywszy czekać,~Nim kto w karczmę zajedzie i
 60 4 |     gnieździły,~Patrzyły na Adama, nim się z nim skłóciły.~Szczęściem,
 61 4 |       Patrzyły na Adama, nim się z nim skłóciły.~Szczęściem, człowiek
 62 4 |        Wojskiego sposoby,~Topili w nim spojrzenia nadziei i trwogi.~"
 63 4 |          wściekłości, rozpaczy;~Za nim wrzask psów, krzyk strzelców,
 64 4 |          aż wyłamał drzewo,~Kręcąc nim jak maczugą na prawo, na
 65 4 |       przodu o jakie sto kroków,~Z nim Robak, choć bez strzelby -
 66 4 |           narobił hałasu;~Pieśni o nim śpiewano za owego czasu.~
 67 4 |        początku historyję całą".~ ~Nim Wojski zaczął mówić, Gerwazy
 68 4 |       obławy,~Długo musi pracować, nim poprawi sławy.~ ~Hrabia
 69 4 |        jesteście,~Nie pamiętacie o nim, lecz za moich czasów~Głośny
 70 4 |            kota postrzegły,~Wprzód nim strzelcy poszczuli, już
 71 4 |         strzelcy poszczuli, już za nim pobiegły.~Rejent też i Asesor
 72 4 |             wyciągnięty,~Skoki pod nim sterczały jakby cztery pręty,~
 73 4 |     jaskółka wodę całująca.~Pył za nim, psy za pyłem; z daleka
 74 4 |   niedźwiedzia w pamięci,~Gadali o nim, świeżą obławą zajęci.~ ~
 75 5 |         Serce mu kształcić, mieć w nim przyjaciela, brata!~Nareszcie -
 76 5 |     spojrzenie~Zosi tak wielkie na nim zrobiło wrażenie;~Nie odgadła
 77 5 |         Napomyka o Zosi, zaczyna z nim żarty;~Tadeusz nieruchomy,
 78 5 |    niełacno rozsądzić, kto jest po nim drugi,~Bo wszyscy zdają
 79 5 |          wystraszę".~ ~"Za drzwi z nim !" - Podkomorzy krzyknął. - "
 80 5 |           ustąpił z krużganku;~Ale nim odszedł, spójrzał przez
 81 5 |     wierzch głowy łysy,~Gerwazy po nim kryślił palcem różne rysy;~
 82 6 |         wręczyć ustnie, oczywisto,~Nim zajdzie słońce. Woźny z
 83 6 |        rzadko zwiedzany, mieszka w nim hołota,~Bo brama sterczy
 84 7 |             Tu maczugę głasnął,~Za nim cały tłum szlachty: "Kropić,
 85 7 |            nie powiadał, że wprzód nim przyjmiecie~W dom wasz Napoleona,
 86 7 |   zabraniał,~Ażeby się chłop przed nim do ziemi nie kłaniał,~Mówiąc,
 87 7 |          sam widziałem, do stołu z nim siada;~Płacił za włość podatki,
 88 7 |         Sędzia zdrajca! - My się z nim od infimy znamy:~Poczciwe
 89 7 |           Ale się chłopi głupi nad nim zlitowali!~(Upiec go muszę
 90 7 |          Maciejów,~Sam zbrojny, za nim zbrojnych dziesięciu dżokejów.~
 91 7 |            Hrabia! - krzyknęli - z nim żyć i umierać!"~Szlachta
 92 7 |             Klucznik wyszedł, a za nim tłum przeze drzwi runął,~
 93 8 |        wszystkie planety i ziemie,~Nim w przepaściach powietrza
 94 8 |           to jest wóz Anielski. Na nim to przed czasy~Jechał Lucyper,
 95 8 |        część nieba trzecią~Obwinął nim, gwiazd krocie zagarnął
 96 8 |            komecie; także czytam o nim w dziele~Pod tytułem Janina,
 97 8 |          jego szukać~Dziś jeszcze, nim spać pójdzie; nie śmie do
 98 8 |            Francuz jeszcze daleko; nim przeminie zima,~Trzeba czekać,
 99 8 |             Chwilę czekał Tadeusz, nim w klamkę zadzwonił;~Otworzono
100 8 |        Hrabiego wyzwali.~Bić się z nim to rzecz moja, posłałem
101 8 |        piersią, i otworzył usta~Ku nim: bo samobójstwo jak każda
102 8 |        zgubić;~Więc puściła się za nim, wznosząc ręce obie,~Krzycząc: "
103 8 |          łapaj!" Skoczyli dżokeje;~Nim Tadeusz rozeznać mógł, co
104 8 |            rozeznać mógł, co się z nim dzieje,~Już go chwycili;
105 8 |            pyta. Hrabia szpadą nad nim mignął,~Lecz widząc bezbronnego
106 8 |            z mojej fortuny zaboru,~Nim pomszczę się obelgi mojego
107 9 |            wypić lipcu dwa antały,~Nim mu splątał się język i nogi
108 9 |          wąsów po parze;~Dyszą nad nim, ust jego tykają wąsami~
109 9 |     związany,~Lecz bezbronny; przy nim dwaj z gołemi bagnety~Stoją
110 9 |          Sztab stał we dworze, a z nim zbrojnej szlachty wiele:~
111 9 |           zimnym prószy,~Z tyłu za nim wiatr leci i deszcz znowu
112 9 |          Złodziej!>> - Szlachta za nim: <<Ura!>>~Skrzywdzili mnie -
113 9 |            do rakiety.~Chodziły za nim prosząc i płacząc kobiety.~"
114 9 |     więźniów minął,~Zwrócił się ku nim twarzą, palcem na znak skinął.~
115 9 | rozjaśnioną, jak kwestarz rubacha,~Nim zaczął gadać, długo śmiał
116 9 |         przymilał,~A wzmagał się w nim coraz tańcowania zapał;~
117 9 |             Płut w sieni, Ryków za nim, wołają żołnierzy,~Już trzech
118 9 |           czy zbyt się zapalił,~Bo nim szyje wytknęli, rąbnął po
119 9 |          się; wpada Chrzciciel, za nim szlachty tłuszcza,~A za
120 9 |      gorzéj~Wre bitwa, wybiegł; za nim wybiegł Podkomorzy,~Któremu
121 9 |        Swój szturmak faworytny i z nim kul sakiewkę,~Nie chciał
122 9 |       grzecznie (zwyczaj honorowy:~Nim przyjdzie do zabójstwa,
123 9 |    Kropiciel wpada~Na Rykowa, a za nim szlachta, krzycząc: "Zdrada!"~
124 9 |        opór niedołężny,~Złóż broń, nim cię naszymi szablami rozbroim;~
125 10|          byłeś u Płuta, czyś się z nim naradził?"~ ~Gerwazy obejrzał
126 10|       gdyby wpadł w wodę.~Co się z nim stało, różnie powiadano
127 10|         raz się zwadził,~Ten już z nim na tej ziemi nie zgodzi
128 10|         już jest małżonek,~Zaraz w nim obcych pokus ostyga gorączka.~
129 10|     rozkazy~I usiada na łóżku przy nim; a Gerwazy~Stoi, łokieć
130 10|          dłoniach opiera.~ ~Robak, nim zaczął mówić, w Klucznika
131 10|        składa~Na ciele chorującem, nim ostrzem raz zada,~Tak Robak
132 10|       Cisnąc ją; rapier, z tyłu za nim wyciągniony,~Długim, czarnym
133 10|     otworzyć~I już się nawet przed nim do prośb upokorzyć,~Lecz
134 10|         iskierkę czucia, gdy się z nim rozdziela,~Dobędzie się
135 11|      wczesny sztandar wiosny;~A za nim, krzykliwemi nadciągnąwszy
136 11|     złocistą i piórem koguta;~Przy nim dziewczę, w zielonej sukience
137 11|       Soplica!~Któż by zgadł, że w nim zamku powitam dziedzica,~
138 11|        mnie koniecznie powiedzieć,~Nim zamienim pierścionki, muszę
139 11|    instruktorem~W pułku tutejszym, nim się z mych ran nie wyleczę.~
140 11|         obróż Sokoła,~Pośpiesza za nim Rejent i Kusego woła.~Wojski
141 11|           płotu~Na łąkę, charty za nim, i wnet bez obrotu~Sokół
142 11|         pamiątkę przymie~I każe na nim wyryć albo swoje imię,~Lub,
143 11|            sznurowany w pręgi;~Pod nim pierś jako pączek pod listkiem
144 12|         dla Napoleona.~Ale pozwól, nim księgę tę Panu poświęcę,~
145 12|            nabył sławy,~Że nawet o nim Jaśnie Wielmożny Pan wiedział.~
146 12|        schowały go sługi.~Co się z nim stało, różnie powiadają
147 12|       szyki,~Puszczają się znów za nim. ~Brzmią zewsząd okrzyki:~"
148 12|         darów strwonił,~Choć przed nim uciekała, choć mu ojciec
149 12|           się zmiany,~I chcąc przy nim pozostać, zakończyła tany.~
150 Ob|   tradycyjnej.~ ~ ~Ks. I w. 150~...nim się Pan Wojski ubierze.~
151 Ob|            439:~Biegali wszyscy za nim jakby za rarogiem...~Raróg,
152 Ob|           Książę Dominik, kiedym z nim razem polował.~Ks. Dominik
153 Ob|     dowodził. Umarł we Francji. Na nim zgasła linia męska książąt
154 Ob|           umorzyć i nigdy więcej o nim nie wspominać. Nie ma innego
155 1 |           łza przystygła wypłynie?~Nim się te usta znajdą, wiek
156 1 |            nich ubyło,~Jakże tam o nim często się mówiło,~Ile pamiątek,