Ksiega

  1 1 |        ciemnej zieleni~Topoli, co go bronią od wiatrów jesieni.~
  2 1 |           wbiegł do domu, pragnął go powitać.~Dawno domu nie
  3 1 |           i sam nie wiedział, czy go miało śmieszyć~To dziwaczne
  4 1 |          jedno puste miejsce nęci go i mami...~Już nie puste,
  5 1 |       wszyscy o nim wiedzą, lekce go nie ważą;~Więc szlachcic
  6 1 |           nie pytaj: co zacz? kto go rodzi?~Z kim on żył, co
  7 1 |           na kwaterze,~Pan Sędzia go przez grzeczność prosił
  8 1 |           ramieniu.~Przeprosiwszy go grzecznie, na miejscu swem
  9 1 |         za dozorcę księdza, który go pilnował~I w dawnej surowości
 10 1 |        szablą robić;~Wiedział, że go myślano do wojska sposobić,~
 11 1 |         pan rejent Bolesta,~Zwano go kaznodzieją, że zbyt lubił
 12 1 |        nie ma narowu,~Żałował, że go tylko widział idąc z lasu~
 13 1 |        mnich na swym dworze.~Nikt go na polowanie uprosić nie
 14 1 |    wypytać~O pani Telimenie, lecz go nie mógł schwytać;~Wojskiego
 15 1 |        już bronić nie mógł... Jak go wtenczas cała~Rodzina pańska,
 16 1 |          cała~Rodzina pańska, jak go czeladka ściskała,~Zanosząc
 17 2 |           wrzasnął z łąki, szukać go daremnie,~Bo on szybuje
 18 2 |     czegoś nie dostaje.~Szanowano go przecież, bo pan z prapradziadów,~
 19 2 |           oczyma kamienie.~Poznał go zaraz, ale musiał kilka
 20 2 |       ustanku~Powtarzał, nazywano go także "Mopanku";~Czasem "
 21 2 |         dym szedł z rury!~Wziąłem go na cel, zbójca stał jak
 22 2 |           Przysiągłem wyszczerbić go na Sopliców karkach;~Ścigałem
 23 2 |         Na taki nieporządek, lecz go nie pochwalał.~ ~Różne też
 24 2 |        wpadł zając: już Kusy, już go Sokół imał,~Gdy Sędzia dojeżdżaczy
 25 3 |    sekretem od niewielu osób,~Nim go wydał kalendarz, pod tytułem:
 26 3 |      błękitne oczęta,~Zdawała się go badać, ciekawością zdjęta:~
 27 3 | śpichlerza, aby nie dać śladu,~Że go myśli nawiedzić albo już
 28 3 |         Hrabia był ostróżny, choć go nikt nie śledził;~Patrzył
 29 3 |         Naprzód w legijony~Chciał go posyłać; byłem okropnie
 30 3 |            Dobrze Brat zrobi, gdy go do stolicy wyśle;~Na przykład
 31 3 |           myśli,~Tem lepiej, więc go jako wojażera wyślij".~"
 32 3 |       sami o nim radźcie,~Zróbcie go ekonomem lub w karczmie
 33 3 |           że szukanie grzybów tam go zwabia;~W tymże kierunku
 34 3 |        kwiatek niezabudek.~Hrabia go ucałował i na pierś przyśpilał;~
 35 3 |          Puszczę się przemyka,~Że go trzeba wnet ścigać, wszyscy
 36 4 |    dziecko, gdy schowane woła, by go szukać.~Bliżej siedzi wiewiórka,
 37 4 |          w łapkach trzyma,~Gryzie go; zawiesiła kitkę nad oczyma,~
 38 4 |       młodzieży nie myślił szukać go po dworze;~Każdy sobą zajęty
 39 4 |        tyryjskich cieśli,~A potem go Żydowie po świecie roznieśli:~
 40 4 |   budowniczym~Wcale nie znany; my go od Żydów dziedziczym.~ ~
 41 4 |           wystawili cieśle.~Żydzi go naśladują dotąd we swych
 42 4 |      wziął w dzierżawę;~Szanowali go równie i starzy stronnicy~
 43 4 |           Robak zajmował;~Jankiel go tam posadził; widać, że
 44 4 |         rozprawiał,~Tłum szlachty go otaczał i uszy nadstawiał,~
 45 4 |         najprzykładniejszy;~Wszak go papież namaścił, żyją z
 46 4 |      czterema ramiony.~Wydzierali go sobie; spojrzą, aż tu z
 47 4 |      Waląc tuż pod Hrabiego, zbił go z nóg na ziemię.~Jeszcze
 48 4 |           wąż boa, oburącz do ust go przycisnął,~Wzdął policzki
 49 4 |       Pjawki Podkomorzego dzierżą go pod uszy,~Z lewej strony
 50 4 |      pobiegł w pole szybko, jakby go kto łowił.~ ~Tymczasem na
 51 4 |         kufel kryształowy~(Dostał go Sędzia w darze od księdza
 52 4 |     Smyknął szarak; już Kusy, już go Sokoł goni.~Psy wzięto na
 53 5 |          efektów nie wzbudzi,~Gdy go wszyscy przywykną widzieć
 54 5 |        Ten wdzięczny głos zbudził go dziś na polowanie.~ ~Aż
 55 5 |           Ulitował się, uczuł, że go żal porusza,~Długo poglądał
 56 5 |    Tymczasem zły duch nową pokusą go wabi:~Podsłuchiwać, co Zosia
 57 5 |     spoczywać w gwarze;~Milczenie go budziło ze snu: tak młynarze,~
 58 5 |        pośród tych rogaczy,~Aż mi go Sędzia razem z zamkiem oddać
 59 5 |    kształt mary.~Gerwazy! Poznano go po wzroście, po licach,~
 60 5 |         włazi, ten puszczyk, i ja go wystraszę".~ ~"Za drzwi
 61 5 |        ciebie mores, błaźnie! Daj go katu!~Względy, urzędy nudzą,
 62 5 |         Protazy, pałasza!~Puszczę go w taniec jako niedźwiadka
 63 5 |           Na mnie się zdajcie, ja go należycie skarcę;~A Waszeć,
 64 5 |        rzuca się hałasem~I skubie go po kudłach, zwierz zwraca
 65 5 |  Bezwładną kiwnął szyją, czuł, że go sen bierze;~Zaczął wedle
 66 6 |    kucharza, hałasu kuchcików;~Aż go powoli wprawił w przyjemne
 67 6 |           szpitala~Tak prędko, że go ledwie może złowić młodzież.~ ~
 68 6 |       nogą. - Patrzcie mnicha!~Że go przyjmuję grzecznie, chce
 69 6 |     kisielu!~I ma mnie lżyć? a ja go zapraszać do zgody!"~ ~"
 70 6 |       Hrabi.~Jak lis bywalec, gdy go woń słoniny wabi,~Bieży
 71 6 |   bezpieczniej niż w chruście,~Bo go dla gęstwi ziela ani chart
 72 6 |          i e m Dobrzyńscy mianują go sami,~A Litwini nazwali
 73 6 |  upatrywał?~Kto wie! To pewna, że go nigdy nie uwiodły~Ani chęć
 74 6 |        szukał,~Owszem, chciał się go pozbyć, klijentów swych
 75 7 |       chciał mówić, ale zgłuszono go zgiełkiem~I śmiechem: "Precz -
 76 7 |           rzekł - z Robaka; ~znam go, to ćwik klecha,~Ten robaczek
 77 7 |           was zgryzł orzecha;~Raz go tylko widziałem, ledwiem
 78 7 |      odwrócił,~Lękając się, żebym go nie zaczął spowiadać;~Ale
 79 7 |          trafny, tylko przewrócić go życzę.~Naprzód zacząć od
 80 7 |        Buchmana kontraktem,~Aniby go wskrzesili z mocy Bożej
 81 7 |        Najlepszego z Polaków, kto go okradł, zgrabił?~I jeszcze
 82 7 |         Pisnął Brzytewka. - "Więc go kropić!" - dodał Chrzciciel.~"
 83 7 |       Banita bratem, to co? karać go za brata!~To mi po chrześcijańsku!
 84 7 |           wy tylko sami~Pozywacie go, a on zgody szuka z wami,~
 85 7 |     zawołał Chrzciciel - oj, i ja go kropnę~Za swoje. Mój syn -
 86 7 |            Teraz tak zgłupiał, że go nazywają Sakiem.~A z przyczyny
 87 7 |           przez konopie;~Złowiłem go, a zatem za uszy i kropię;~
 88 7 |           niewolę,~Jak chcieliśmy go wieszać na belce w stodole,~
 89 7 |         nad nim zlitowali!~(Upiec go muszę kiedyś na tym Scyzoryku).~
 90 8 |       niesłusznie pospólstwo zwie go Dawidowym,~Gdyż to jest
 91 8 |       cwał w niebieskie progi,~Aż go Michał zbił z wozu, a wóz
 92 8 |     gwiazdami się wala,~Naprawiać go archanioł Michał nie pozwala.~ ~
 93 8 |      drogę ich jazdy.~ ~Dziś mało go słuchano, nie zważano wcale~
 94 8 |          nuncjusz papieski żegnał go na drogę,~A poseł austryjacki
 95 8 |     Mahometa,~I ów taki, jak dziś go widzimy, kometa".~ ~"Amen -
 96 8 |         dziś bohater; może~Kometa go przywiedzie do nas; co daj
 97 8 |           do Dobrzyna!~Nie mogłem go uprzedzić, ważna w tym przyczyna:~
 98 8 |          Bóg pobłogosławi,~Ukarzę go, a potem za Łososny brzegi~
 99 8 |          ci ojcem (mówiąc gładził go pod brodę).~Już w ucho szepnął
100 8 |           I zawołał Woźnego, żeby go rozbierał.~ ~Tadeusz cicho
101 8 |       Szukałeś wzroku mego, teraz go unikasz,~Szukałeś rozmów
102 8 |           I dalbóg, Telimeno, już go nie odmienię".~"Ja - rzekła
103 8 |            Wzruszył się, przejęły go szczery żal i litość,~I
104 8 |           bokiem,~Chcąc iść; lecz go wstrzymała Telimena okiem~
105 8 |      wielką krzywdę Telimenie,~Że go słusznie skarżyła, mówiło
106 8 |        była,~Gdyby nie szatan, co go plącząc w grzech za grzechem,~
107 8 |           wywietrzał; znow zdjęła go żałość głęboka.~Myślił: "
108 8 |        kocha Zosię szczerze,~Może go ona kocha? za męża wybierze!~
109 8 |      śmiał Tadeusz lubić,~Chciała go skarać, ale nie myśliła
110 8 |          co się z nim dzieje,~Już go chwycili; biegą do dworu,
111 8 |       ukazem,~Że jak zło..." Wtem go Hrabia w twarz uderzył płazem.~
112 8 |     Obstępuje dwór wkoło i bierze go szturmem,~Tym łacniej, że
113 8 |          więc za Woźnym biega,~Aż go po długich śledztwach za
114 8 |           na nie i zarazem, jakby go wiatr zdmuchnął,~Zniknął
115 9 |         lewą, niestety! czuje, że go duchy~Spowiły ciasno, jako
116 9 |        wpół zasłoniwszy lice,~Ale go wnet poznano, bo gdy więźniów
117 9 |       wstąpił do pokoju.~Zaledwie go poznano, choć nie zmienił
118 9 |         antenatów,~Nie wypuszczaj go z klatki bez trzystu dukatów;~
119 9 |      wijąc jak kropidłem, podnosi go w górę,~Robi młynka, dwóch
120 9 |           tylko na flocie~Używają go; wówczas służył i piechocie).~
121 9 |           w guzy, i sęki~(Nikt by go nie podźwignął prócz Chrzciciela
122 9 |      wiązal mych dżokejów.~Skarzę go, jakom zbójców skarał pod
123 9 |           zamka się chyli,~Wierni go towarzysze płaszczami okryli;~
124 9 |       krzycząc: "Zdrada!"~Tadeusz go zasłania, ledwie zdołał
125 10|     zaręczył?"~ ~Klucznik zły, że go Ryków pytaniami dręczył,~
126 10|       majorze;~Nazajutrz daremnie go szukano we dworze,~Daremnie
127 10|     rodzinny,~Gotów zawżdy rzucić go, puścić się w kraj świata,~
128 10|           przeinaczyć,~Dokładniej go rozwinąć, jaśniej wytłumaczyć,~
129 10|   Pogniewał się, połajał, w końcu go zaniechał.~Ale on, chytrze
130 10|         musiałem nawzajem ściskać go uprzejmie,~To tak we mnie
131 10|          chociaż po kądzieli,~Tyś go zasłonił, i gdy Moskal do
132 11|        służy ku pamiątce, wieszam go na grobie.~Trzy dni tu będzie
133 11|      ilekroć do zamku biegał,~Jam go zawsze do trudnych imprezów
134 11|            Tam siedzi, wystraszyć go łacno z rozsadniku~I uszczuć,
135 11|            poznał rysownika,~Choć go bardzo odmienił mundur pułkownika,~
136 11|      wybornie się sprawił,~Cesarz go półkownikiem dziś właśnie
137 12|          Kropidło,~A Mazury zowią go litewskim niedźwiedziem.~
138 12|            Jeśli Jenerał każe, to go tu przywiedziem".~"Jest -
139 12|          na tym Scyzoryku~I żaden go nie splamił zbojecki uczynek,~
140 12|        kolej pokazywał;~Probowali go wszyscy, ale ledwie który~
141 12|       Podźwignąłby szablicę, lecz go tam nie było.~Z obecnych
142 12|        Rębajło już klęczał,~Objął go za kolana i ze łzami jęczał~
143 12|           rana do mroku~Pieściłem go, on w nocy sypiał przy mym
144 12|     przykazanie!~Myśliłem zakopać go razem z ręką w grobie,~Lecz
145 12|        nosić, w furgonie schowały go sługi.~Co się z nim stało,
146 12|     siebie Rejentem ogłosił;~Nikt go nie poznał; dotąd polskie
147 12|           uzna chłopa rownym,~Gdy go ujrzy szlachcicem wielmożnym,
148 12|    dziedziczce należy;~Pilnowałem go w zamku jako oka w głowie~
149 12|   półtrzecia arkusza.~Skomponował go rymem podoficer młody,~Który
150 12|           Pochwalał projekt, lecz go rad by przeinaczył,~A naprzód
151 12|        znak, że nie odmawia; więc go w środek wiodą,~Podają krzesło,
152 12|          towarzyszów zmylić,~Lecz go szybkimi kroki ścigają natręty~
153 12|  Zazdrośnicy już z pierwszej pary go odbili;~I szczęśliwy Dąbrowski
154 Ob|         rosyjskim, tylko przybrać go do familii. Jakoż wielu