Ksiega

1 1 |   Oblicze aż na krzaki fijołkowe skłonił,~Oczyma ciekawymi po drożynach
2 1 |        wszyscy; on się wszystkim skłonił~I z wolna w tabakierę palcami
3 2 | wszedłszy starzec głowę zadumaną skłonił~I twarz zakrył rękami, a
4 3 |     lękał się reszty mowy, głowę skłonił~I ręką potakując, mocno
5 5 |      Zosia grzecznie dygnęła, on skłonił się nisko,~Chciał coś do
6 8 |          cicho wszedł, nisko się skłonił:~"Stryjaszku Dobrodzieju -
7 9 |   Podkomorzego zwalczony powagą,~Skłonił się i oddał mu swoję szpadę
8 12|        kroki przystąpił Protazy,~Skłonił się i wydobył z zanadrza