Ksiega

  1 1 |         zmieszany i czuł, że serce mu biło~Głośno, i sam nie wiedział,
  2 1 |            z synowcem witania:~Dał mu poważnie rękę do pocałowania~
  3 1 |         miejsce za stołem;~Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt
  4 1 |    siedzeniem.~Rumienił się, serce mu biło nadzwyczajnie;~Więc
  5 1 |           widok obławy~Przypominał mu jego lata młodociane,~Kiedy
  6 1 |     licznych i psy zawołane;~Teraz mu z całej psiarni dwa charty
  7 1 |         Podkomorzy ruszył;~Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt
  8 1 |           sąsiadki,~A szczególniej mu słowo "ciocia" koło ucha~
  9 1 |        chce rozbierać.~ ~Woźny pas mu odwiązał, pas słucki, pas
 10 1 |       książeczkę z kieszeni,~Która mu jak Ołtarzyk złoty zawsze
 11 1 |           procesu wypadki,~I stają mu przed oczy sąd, strony i
 12 1 |     Postrzegali to chłopcy służący mu do mszy.~Spraw także politycznych
 13 2 |             mnóstwem głosów szepce mu do ucha.~ ~Tam derkacz wrzasnął
 14 2 |      twardo, aż zimny wiatr w oczy mu wionął,~Gdy skrzypiące stodoły
 15 2 |        Robak palcem po nosie dawał mu znak groźby:~Lecz mimo Tadeusza
 16 2 |            pytania i prośby,~Ażeby mu wyraźnie, co chce, wytłumaczył,~
 17 2 |   zwłaszcza wśród kamieni.~Pokazał mu pan Sędzia; siedział biedny
 18 2 |       obyczaje;~Wszyscy mówili, że mu czegoś nie dostaje.~Szanowano
 19 2 |            machnął ręką.~Widać, że mu wspomnienie samo było męką~
 20 2 |            jakieś wzruszenie,~Rękę mu ścisnął; chwilę trwało to
 21 2 |            łaskawem przyjęciem,~Że mu się uroiło zostać pańskim
 22 2 |         lecz pomiarkowano~I czarną mu polewkę do stołu podano.~
 23 2 |          urząd, jest sędzią!~I Pan mu zamek oddasz? niecne jego
 24 2 |          nazywać się bratem,~Czego mu Telimena przez przyjaźń
 25 2 |    pozwoleniem~Zwierz uszczuty zda mu się być psem, nie jeleniem.~<<
 26 2 |       dziesięć kłosów żyta,~To Pan mu kopę oddasz, i jeszcze nie
 27 2 |            ją gonił.~Właśnie teraz mu szlachcic nad uchem zadzwonił;~
 28 3 |         ogród się wpatrywał;~I raz mu się zdawało, że znowu z
 29 3 |           ku owej pasterce,~Paliło mu się w głowie, skakało w
 30 3 |       czaty zmieszał~I przeciąwszy mu drogę, do źródła pośpieszał.~
 31 3 |             Z łaski nieba~Zostawię mu kęs niezły szlacheckiego
 32 3 |          szlacheckiego chleba;~Już mu też czas obmyśleć los, postanowienie;~
 33 3 |         zrobisz grykosiejem!~Świat mu zawiążesz! Wierz mi, kląć
 34 3 |              Cóż zostaje?" - a ona mu rzekła: "Wspomnienie!"~I
 35 3 |           ułagodzić smutek,~Podała mu urwany kwiatek niezabudek.~
 36 3 |         wie, co klucz znaczy,~Lecz mu to owa biała kartka wytłumaczy.~ ~
 37 3 |         miejsce za stołem;~Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt
 38 4 |            Myśląc o wszystkiem, co mu wczora się zdarzyło,~Rumienił
 39 4 |            się i wzdychał, i serce mu biło.~ ~Spojrzał w okno,
 40 4 |       wiedział, czy to jawa, czyli mu się marzy~Jedna z tych miłych,
 41 4 |            przyprawił,~Słuchał, aż mu wiatr przyniosł, wiejący
 42 4 |         lat już..." Robak przerwał mu: "Na zdrowie~Wszystkim Waszmościom,
 43 4 |        postać, ich lice,~Lecz obce mu ich wnętrzne serca tajemnice;~
 44 4 |           suwa,~Zając sędziwy, gdy mu już krew w żyłach krzepnie,~
 45 4 |           gdy oślepnie,~Orzeł, gdy mu dziób stary tak się w kabłąk
 46 4 |            Trwoga, i Śmierć bronią mu przystępu.~ ~Czasem tylko
 47 4 |       Hrabiego włos płowy.~Zdarłby mu czaszkę z mozgów jak kapelusz
 48 4 |          sam środek paszczęki! Tak mu zęby wybić!~Panowie! Długo
 49 4 |          nazwiska nie wspomnę.~Ale mu nie czas teraz dojeżdżać
 50 5 |            starszą! niebogatą!~Czy mu krewni pozwolą? co świat
 51 5 |       Kroki jego kierować, pomagać mu, radzić,~Serce mu kształcić,
 52 5 |          pomagać mu, radzić,~Serce mu kształcić, mieć w nim przyjaciela,
 53 5 |       Czyby się nie udało podsunąć mu Zosię?~Niebogata, lecz za
 54 5 |      krewny Wojewody,~Pamiętaj być mu grzeczną..."~ ~Słychać rżenie
 55 5 |          nogach się słania,~Radził mu odejść do swej izby dla
 56 5 |            pole;~Jak szczupak, gdy mu oścień skróś piersi przekole,~
 57 5 |        Tadeusz widział dobrze, jak mu raz i drugi~Pokazał się
 58 5 |         miejsce za stołem;~Z wieku mu i z urzędu ten zaszczyt
 59 5 |            talerz wlepił;~Telimena mu leje wino, on się gniewa~
 60 5 | sejmikowych radach;~Przywykł, żeby mu zawsze coś bębniło w ucho,~
 61 5 |      szukał rozmów, w nocy musiano mu gwarzyć~Pacierze różańcowe
 62 5 |       szukam Bernardyna;~Chciałbym mu opowiedzieć wypadek ciekawy,~
 63 5 |     wnieśli jego zdrowie,~Nadawali mu wielkich prezentów bez liku~
 64 5 |    Postaramy się przecież za proch mu zapłacić;~Uręczamy, że niedźwiedź
 65 5 |    dźwięknąwszy pękło, płyn w oczy mu prysnął.~Rzekłbyś, iż z
 66 5 |         przyjaciele;~Sędzia porwał mu rękę: "Stój Pan, to rzecz
 67 5 |       Rzuca się oślep w zgraję, co mu ucztę przerwie,~Już goni,
 68 5 |          snuł plany wojenne.~Ciężą mu coraz bardziej powieki brzemienne,~
 69 5 |  czyscowych duszach.~ ~Znowu wzrok mu skleił się, zadzwoniło w
 70 6 |         Telsz, Dzindolet,~Rozkazał mu, oparłszy o piersi pistolet,~
 71 6 |        uciec, gdy ode drzwi zaszła mu osoba -~Szczęściem znajoma!
 72 6 |          samego Dobrzyna~Przywiódł mu sześćset zbrojnej szlachty.
 73 6 |          wynagrodzić hojnie,~Dawał mu folwark pięciu dymów w dożywocie~
 74 6 |            w dożywocie~I wyznaczył mu rocznie tysiąc złotych w
 75 6 |           i lekarstwa,~Przyznawano mu nawet (czemu pleban przeczy)~
 76 6 |            kapusty znęcona,~Do nóg mu, na kolana skacze, na ramiona;~
 77 7 |          pod czyją iść wodzą".~Ale mu przerwał Buchman: "Niech
 78 7 |       wznosił~Brodę jak wiechę, co mu aż do pasa wisi;~Prawą ręką
 79 7 |             Czekaj no, niech no ja mu z Konewki naleję".~ ~"Filut -
 80 7 |           przyparty do płotów,~Gdy mu skoczył na odsiecz Zan i
 81 8 |        pierwszy skrzypak łąki,~Już mu z dala wtórują z bagien
 82 8 |    gardzielem mętnym,~Odpowiedział mu krzykiem żałośnie namiętnym;~
 83 8 |          poseł austryjacki całował mu nogę,~Podając strzemię (
 84 8 |     Zaczynał wreszcie, kiedy znowu mu przerwano~Powieść taką ciekawą,
 85 8 |        klamkę zadzwonił;~Otworzono mu; cicho wszedł, nisko się
 86 8 |             prawda, fanfaron, lecz mu nie brak męstwa,~Na miejsce
 87 8 |             rzekł Tadeusz (całując mu rękę~I rumieniąc się) -
 88 8 |            zrobił kroków parę,~Gdy mu coś drogę zaszło; spójrzał,
 89 8 |          Grzechem! - odpowiedziała mu z gorzkim uśmiechem -~Niewiniątko!
 90 8 |          Telimena skoczywszy padła mu na szyję:~"Tegom się spodziewała,
 91 8 |            się pobierzem" -~Rzekła mu Telimena. "Nie, nigdy! -
 92 8 |             Zadrżał Tadeusz, twarz mu pobladła jak trupia,~Tupnąwszy
 93 8 |      kotwica spoczynku,~Zabłysnęła mu nagle myśl o pojedynku:~"
 94 8 |   dziedziniec wlecze~I zmierzywszy mu w piersi Scyzoryk, tak rzecze:~"
 95 8 |         woźnego zaprasza~I dyktuje mu, co chce, a woźny ogłasza.~
 96 9 |        wypić lipcu dwa antały,~Nim mu splątał się język i nogi
 97 9 |            przyjaciele.~Na odsiecz mu przybiegli słysząc o napadzie,~
 98 9 |           boki się podpierał~I gdy mu kłaniano się, nos w górę
 99 9 |            w surducie -~Hej, zdjąć mu surdut! - w roku przeszłym
100 9 |       Ogromny, czarny baran, a łeb mu się jeży~Czterema rogami,
101 9 |            patrząc na Robaka,~Skąd mu się wzięła mina i wesołość
102 9 |        przypadłszy z boku, w twarz mu trzasnął.~I całus, i policzek
103 9 |            znowu na odlew przecina mu szczękę. -~Tak padł Gifrejter,
104 9 |       zręcznie się uwijał;~Ilekroć mu przeciwnik broń na bok odbijał,~
105 9 |           tylko siebie bronić.~Już mu Proporszczyk dzidą lekką
106 9 |         czworo rąk zarazem we włos mu wplątali;~Upiąwszy się nogami,
107 9 |            ty tego wisielca?~Jeśli mu wsadzisz kulę, tam pod piątym
108 9 |         ostrożny Protazy,~A Wojski mu po cichu wydawał rozkazy.~ ~
109 9 |        powagą,~Skłonił się i oddał mu swoję szpadę nagą,~Skrwawioną
110 10|         Car nie pozwala!"~ ~Sędzia mu na to rzecze: "Panie Kapitanie,~
111 10|            chytra sztuczka;~Trzeba mu gębę zatkać bankowym papierem.~
112 10|           z ludźmi i z losem, póki mu śród burzy~Przyświeca ta
113 10|         chłopiec młody,~Zaświeciły mu, jako dwie wielkie jagody~
114 10|       kolor przyszpiliła ręka!"~Tu mu podała rękę. ~Pan Hrabia
115 10|  przycisnąwszy skronie~I na głowie mu na krzyż położywszy dłonie,~
116 10|               zapytał Sędzia - nic mu brat nie powie~I teraz?
117 10|            domu~Żądał córy, a król mu oddał ją bez sromu.~Sopliców
118 10|          nie mam prawa, przebaczam mu z serca,~Ale i on...~ ~Żeby
119 10|           koncept nowy:~Udawał, że mu nawet nie przyszło do głowy,~
120 10|            związek takowy.~A byłem mu potrzebnym, miałem zachowanie~
121 10|        upokorzyć,~Lecz spójrzawszy mu w oczy, spotkawszy wejrzenia~
122 10|         Nie pamiętam już zgoła, co mu na to rzekłem,~Podobno nic -
123 10|          nie prosił - na cóż byłem mu potrzebny?~Mój bezład w
124 10|            ten zamek na łysą głowę mu nie runie...~Pomyśl o zemście,
125 10|        Stolnik zwycięski!~I tak-że mu na świecie wszystko się
126 10|         było..."~ ~Tu znowu brakło mu oddechu.~ ~"Bóg widzi -
127 10|           o chorego głowę~I ubrały mu złotem oblicze i skronie,~
128 11|         gdy Cesarz Jegomość~Raczył mu dać za dawne czyny bohaterskie~
129 11|        imprezów podżegał.~Wszystko mu się udało; czy wydrzeć gołębie~
130 11|    Wznosząc głowę i patrząc w oczy mu nieśmiało:~"Nie pamiętam
131 11|         dwa skrzydła ptaka.~I zęby mu jak szpony zatopili w grzbiecie.~
132 11|           leży bez ducha,~A charty mu sierć białą targają spod
133 12|            ręce, grozi mówcy, usta mu zatyka,~Pewnie słyszał pochwały
134 12|           Panie Dobrzyński - rzekł mu jenerał Dąbrowski -~Tyż
135 12|   pojedynek.~Raz tylko! Panie, daj mu wieczny odpoczynek,~Bezbronnego
136 12|      francusku przebrał.~Widno, że mu frak duszy połowę odebrał.~
137 12|        zjawił).~Wiedzą wszyscy, że mu nikt na tym instrumencie~
138 12|        Podbiega i na białej podaje mu dłoni~Drążki, któremi zwykle
139 12|           cymbały przynoszą,~Kładą mu na kolanach. On patrzy z
140 12|          ręce,~Czapka lisia spadła mu z głowy na ramiona,~Powiewała
141 12|            Polak kochał!~Dąbrowski mu podawał rękę i dziękował,~
142 12|           dostać w kroku;~Ustępują mu z drogi i - zmieniwszy szyki,~
143 12|           przed nim uciekała, choć mu ojciec bronił,~On jeszcze!...
144 Ob|            Ks. I w. 850:~Woźny pas mu odwiązał, pas słucki, pas
145 Ob|            Ks. II w. 282:~I czarną mu polewkę do stołu podano.~
146 Ob|          IV w. 536-537:~Orzeł, gdy mu dziób stary tak się w kabłąk