Ksiega

1 3 |          dziewczyną.~Zbyt często wielka dusza, myśl wielka ukryta~W samotności,
2 3 |                jeszcze stał w ogrodzie;~Dusza jego, jak ziemia po słońca
3 3 |                 formą, tłem, materią, a duszą natchnienie,~Które na wyobraźni
4 5 |             spadła na stół, drżąca~Niby dusza czyscowa; z podziemu, przez
5 10|               tak prostej scenie!~Kiedy dusza pasterki z wojownika duszą,~
6 10|              dusza pasterki z wojownika duszą,~Jak łódź z okrętem w burzy,
7 10|         widzieli,~Myślili, że on ze mną duszą się podzieli.~On przyjaciel?
8 10| Najprzywiązańsza do mnie, najpoczciwsza dusza -~Ale ja dawną miłość i