Ksiega

  1 1 |          domem urządzał wieczerzę.~On Pana zastępuje i on w niebytności~
  2 1 |     wieczerzę.~On Pana zastępuje i on w niebytności~Pana zwykł
  3 1 |          mami...~Już nie puste, bo on je napełnił myślami.~Po
  4 1 |   Podkomorzemu ścisnął za kolana);~On mnie radą do usług publicznych
  5 1 |          zacz? kto go rodzi?~Z kim on żył, co porabiał? Każdy,
  6 1 |         potakiwał.~Sędzia milczał, on jeszcze skinieniem przyzwalał;~
  7 1 |     zawiązanym w miechu.~Starzy na on ekwipaż parskali ze śmiechu,~
  8 1 |      peruce, którą do złotego runa~On lubił porównywać, a my do
  9 1 |           figurka!~Bez Suworowa to on może nas wytuza.~U nas w
 10 1 |          się? szukać Bonaparta -~A on zmienił się w lisa, tak
 11 1 |          szczycił~I utrzymywał, że on zająca pochwycił;~Asesor
 12 1 |     wychowanie niczego nie skąpił.~On wolał z flinty strzelać
 13 1 |          nim w prawo psy głupie,~A on znowu fajt w lewo, jak wytnie
 14 1 |           Psy za nim fajt na lewo, on w las, a mój Kusy~Cap !!" -
 15 1 |       Wiwat!" - krzyknęli wszyscy; on się wszystkim skłonił~I
 16 1 |           ust nie śmieli otwierać.~On rzekł:~ ~"Wielmożni Szlachta,
 17 1 |          niego nie znał polowania.~On milczał, szczyptę wziętą
 18 1 |          samemu odmówił!~Bo cóż by on na waszych polowaniach łowił?~
 19 1 |            Zanosząc się od płaczu! On za stołem siadał~I dziwniejsze
 20 1 |           baśni historyje gadał.~ ~On opowiadał, jako jenerał
 21 1 |         przyciągnąć do Polski,~Jak on rodaków zbiera na Lombardzkiem
 22 1 |          był Robak podobno:~Często on z panem Sędzią rozmawiał
 23 1 |          zestarzał się murze.~Miał on nad prawym uchem, nieco
 24 2 |             szukać go daremnie,~Bo on szybuje w trawie jako szczupak
 25 2 |            którym stał pan Sędzia; on zwierza obaczył~I rąk skinieniem
 26 2 |            miał w szczerbach;~Lecz on zwał się Rębajło, a o jego
 27 2 |        lamusa Moskal łeb wychylił,~On dawał zaraz ognia, a nigdy
 28 2 |            wstrzymać konie; stali.~On patrzył z wyciągniętą szyją,
 29 2 |            świadectwo,~Że to łani; on plecie, że to pies domowy.~
 30 2 |        gestami grozili szermierze,~On raptem porwał obu z tyłu
 31 3 |            gniewu wytrzymać.~ ~Był on prostak, lecz umiał czuć
 32 3 |            całe zwróciło zebranie;~On, odetchnąwszy nieco, rzekł: "
 33 4 |       sennym całkiem zapomniano.~ ~On chrapał. Słońce w otwór,
 34 4 |           prosto sennemu na czoło;~On jeszcze chciał zadrzemać
 35 4 |      wesele~I chrzciny obchodzono; on w każdą niedzielę~Kazał
 36 4 |          całej okolicy~Głosiła, że on pierwszy przywiózł z zagranicy~
 37 4 |            sławę dobrego Polaka.~ ~On pierwszy zgodził kłótnie,
 38 4 |           słudzy sędziego Soplicy.~On sam powagę umiał utrzymać
 39 4 |             zawołali. - "Tak, tak, on jenerał;~Byłem w obozie,
 40 4 |       jenerał;~Byłem w obozie, gdy on Gdańsk Niemcom odbierał;~
 41 4 |             Życzyli sobie zdrowia, on rzecz ciągnął daléj:~"Gdy
 42 4 |         Moskalów nie sztuka.~Jużci on Szwabom skórę trzy razy
 43 4 |            Przeprowadzała księdza; on już był za drzwiami.~ ~On
 44 4 |          on już był za drzwiami.~ ~On już pierwej przez okno ujrzał
 45 4 |     półgłosem, zerwał się na nogi.~On słyszał! Oni jeszcze słuchali -
 46 4 |           psy gonią, straszą, rwą; on wstał na nogi~Tylne i spojrzał
 47 4 |       mówić, Gerwazy spór zgodził;~On niedźwiedzia z uwagą dokoła
 48 4 |          pomoc księdza Bernardyna.~On nas wszystkich zawstydził;
 49 4 |       cyngla dotknąć nie ośmielił,~On mi z rąk flintę wyrwał,
 50 4 |       Chwała Księdzu! Dwom ludziom on życie ocalił,~Może i trzem;
 51 4 |         Wilejką,~Pyta sąsiada: kto on? odpowie: Dowejko;~Nie czekając
 52 5 |           Zosia grzecznie dygnęła, on skłonił się nisko,~Chciał
 53 5 |     bladnął;~Co było w jego sercu, on sam nie odgadnął.~Uczuł
 54 5 |             Telimena mu leje wino, on się gniewa~Na natrętność;
 55 5 |            trafnym strzałem~Ocalił on dwóch panów; sam ja to widziałem,~
 56 5 |        uwagę~Stron interesowanych, on pociągnął wagę:~Zgrzytnęły
 57 5 |               Brzechalski Protazy.~On, za krzesłem Sędziego stojąc
 58 6 |         jak się Jacek dowie?~Wszak on umrze z rozpaczy! Czyliż
 59 6 |          Wszak wiesz, przyjacielu,~On Horeszkom dziesiąta woda
 60 6 |           pobił,~Wkracza do nas! A on - co? Pokój w Tylży zrobił!~
 61 6 |            powiat ruszy się, jeśli on powstanie;~Znając jego majątek,
 62 6 |           a d M a ć k a m i.~ ~Jak on nad Dobrzyńskimi, dom jego
 63 6 |         kolana skacze, na ramiona;~On, sam biały jak królik, lubi
 64 7 |    Bonapartem~Moskwa drze koty, to on wojuje nie żartem:~Bohater
 65 7 |           moja, wiele o tym gadać!~On tu nie przyjdzie, próżno
 66 7 |            cara zmoczyć,~To już by on nie wrócił ni kijowskim
 67 7 |       Mopanku!"~ ~Wnet Gerwazy (to on był) przez tłum się przecisnął~
 68 7 |         tylko sami~Pozywacie go, a on zgody szuka z wami,~Ustępuje
 69 7 |           Pan Sędzia ciemiężyciel! On pierwszy zabraniał,~Ażeby
 70 7 |         wicin?~Stąd się zbogacił i on, i jego rodzina;~Ba, nawet
 71 7 |         ojciec i dobrodziéj:~Kogoż on komisarzem słał do swych
 72 7 |          Dobrzyńskich miał w domu!~On forytował wasze w trybunałach
 73 7 |        wasze w trybunałach sprawy,~On wyrabiał u króla dla was
 74 7 |           kiedy wam dobrego zrobił on?"~"Nic a nic! -~Przerwał
 75 7 |            niech cię Bóg uchowa!>>~On znowu smyk do Zosi, dybie
 76 7 |          zatem za uszy i kropię;~A on beczy i beczy jak maleńkie
 77 7 |        wciąż szlocha .~Co tobie? A on mówi, że tę Zosię kocha!~
 78 7 |      Sędzio, daj Zosię dla Saka!>>~On mówi: <<Jeszcze mała, czekaj
 79 7 |          za domem:~"Wiwat Hrabia!" On wjeżdżał na folwark Maciejów,~
 80 7 |           Więc do kordów, i hajże! On się rejteruje,~Odcina się,
 81 8 |            rozpusta~Jest wymyślną; on w głowy szalonym zawrocie~
 82 8 |           jedź! tylko stój!" - Ale on już szybkim biegiem~Wyprzedził
 83 8 |        sycząc napastnika szczypią.~On bieży; osypany iskrzącym
 84 9 |            tę kłótnię. Kto zaczął? on, nie ja.~On, gdy tańczyłem,
 85 9 |            Kto zaczął? on, nie ja.~On, gdy tańczyłem, krzyknął: <<
 86 9 |            tego? Ja tańczę mazura,~On krzyczy z tyłu: <<Złodziej!>> -
 87 9 |       krzyczeć, skoro się pokazał,~On rzekł: "Głupi!" - i ręką
 88 9 |           Macieja starego po radę.~On koło wozów całą ustawia
 89 9 |    przeciwnik broń na bok odbijał,~On cofał się; młodego nie mógł
 90 9 |           szlachty nie podziela.~ ~On dotąd sam nie walczył (bo
 91 9 |         wyjdź, Majorze, w pole,~Bo on nas powystrzela; patrz,
 92 9 |     Kapitana~Mam dawniejszą urazę: on do zamku mego~("Mów Pan -
 93 9 |       Protazy - do zamku naszego")~On wpadł - rzekł kończąc Hrabia -
 94 9 |      Hrabia - na czele złodziejów,~On, poznałem Rykowa, wiązal
 95 9 |            prosto w łeb Klucznika;~On leci na strzał, kręcąc ostrze
 96 9 |         pozwolił!~Och, major Płut, on dzisiaj bardzo poswawolił!~
 97 9 |         dzisiaj bardzo poswawolił!~On odpowie przed carem, bo
 98 9 |            odpowie przed carem, bo on miał komendę,~Ja, Panie
 99 9 |      niewolę.~Długo szukano Płuta; on, w krzaku pokrzywy~Zarywszy
100 10|        wszystko z winy tego Płuta!~On komendant, on za to przed
101 10|          tego Płuta!~On komendant, on za to przed carem odpowie.~
102 10|             Płut został żywy, może on wam zagiąć kruczka~Takiego,
103 10|         myślisz? Zrobim zaręczyny?~On kocha, a mam słowo ciotki
104 10|        oddala.~Czas jest to wiatr: on tylko małą świecę zdmuchnie,~
105 10| przyjaciela nad Jacka Soplicę;~Jak on mnie ściskał! Wszyscy, którzy
106 10|           to widzieli,~Myślili, że on ze mną duszą się podzieli.~
107 10|            mną duszą się podzieli.~On przyjaciel? on wiedział,
108 10|           podzieli.~On przyjaciel? on wiedział, co się wtenczas
109 10|           dotąd byśmy żyli,~Może i on przy swojem kochanem dziecięciu,~
110 10|       przebaczam mu z serca,~Ale i on...~ ~Żeby już raz otwarcie
111 10|            końcu go zaniechał.~Ale on, chytrze dumny, wpadł na
112 10|            wszyscy ziemianie.~Więc on niby miłości mojej nie dostrzegał,~
113 10|          mię tam wabił.~Patrz, jak on hula! co dzień w zamku pijatyka,~
114 11|            Pięciu ich było; służą, on sam gospodarzy.~Jako kuchmistrz
115 11|    żołnierstwo ścisnęło się kołem.~On rzekł :~ ~"Bracia! Ogłosił
116 11|           i przez wielkie czyny.~ ~On to pod Hohenlinden, gdy
117 11|   Kniaziewicz ciągnie ku odsieczy,~On to Jacek, zwan Robak, śród
118 11|            nasi biorą tył wrogowi.~On potem w Hiszpaniji, gdy
119 12|   skłoniwszy się opuścił biesiadę;~On na dziedzińcu włościan traktował
120 12|             To nawet Podkomorzy, i on mnie przedrwiwał,~Mówiąc,
121 12|    przyciśniony wiekiem.~Lecz owóż on!..."~ ~Tu Wojski palcem
122 12|      Wielmożny Pan wiedział.~Gdyby on gadać umiał, może by powiedział~
123 12|      zręcznie temperuje pióra, jak on głowy.~Długo liczyć! A nosów
124 12|             nie miałem dziecięcia,~On był żoną i dzieckiem; z
125 12|             z mojego objęcia~Nigdy on nie wychodził; od rana do
126 12|        rana do mroku~Pieściłem go, on w nocy sypiał przy mym boku!~
127 12|             gdzie ma podziać ręce,~On, co tak gesty lubił! ręce
128 12|           się; już pytałem stryja, on nie przeczy.~Wiesz, iż znaczna
129 12|   przynoszą,~Kładą mu na kolanach. On patrzy z rozkoszą~I z dumą;
130 12|            zmylił się mistrz taki! On umyślnie trąca~Wciąż tę
131 12|          podawał rękę i dziękował,~On, czapkę zdjąwszy, wodza
132 12|            hasło, zaczęto taniec - on prowadzi.~ ~Nad murawą czerwone
133 12|             świeci się pas suty,~A on stąpa powoli, niby od niechcenia;~
134 12|           wstydzi się, nie słucha,~On zdjął konfederatkę, kłania
135 12|     spójrzeć, lecz milczy upornie;~On krok zwalnia, oczyma jej
136 12|   zazdroszczą, biegą w jego ślady,~On by rad ze swą damą wymknąć
137 12|             choć mu ojciec bronił,~On jeszcze!... Ile razy na
138 Ob|      wiejskich.~ ~ ~Ks. VI w. 169:~On Horeszkom dziesiąta woda
139 Ob|           sejm.~ ~ ~Ks. XI w. 246:~On to pod Hohenlinden...~Wiadomo,
140 1 |      Polaka:~Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie~Święty i
141 1 |           Jak świat jest boży, tak on był nasz własny!~Jakże tam
142 1 |        chłopcu jedno pióro zrucił,~On zrobił skrzydła i do swoich