|
ZAKOŃCZENIE
17. W Jezusie
Chrystusie wszystko stało się nowe (por. Ap 21,5). Odrodzenie
własce nie jest jednak możliwe bez nawrócenia serc. Wpatrując
się wJezusa i wyznając go jako Pana, chodzi o rozpoznanie drogi
miłości zwyciężającej grzech, do której zaprasza on
swoich uczniów.
W ten sposób relacja
mężczyzny z kobietą przemienia się i potrójna
pożądliwość, o której mówi Pierwszy List św. Jana
(por. 1J 2,16) przestaje być siłą niszczycielską.
Trzeba przyjąć świadectwo dane przez życie kobiet, jako
objawienie wartości bez których ludzkość zamknęłaby
się wsamowystarczalności, wsnach o władzy i wtragedii przemocy.
Także kobieta, ze swej strony, musi pozwolić się nawrócić i
rozpoznać szczególne charakterystyczne wartości wielkiej
zdolności miłości drugiego, jakich jej kobiecość jest
nosicielką. W obu przypadkach chodzi zasadniczo o nawrócenie
ludzkości do Boga wtaki sposób, że mężczyzna i kobieta
poznają Boga jako ich «pomoc», jako Stwórcę pełnego
łagodności i jako Odkupiciela, który «tak umiłował
świat, że Syna swego Jednorodzonego dał» (J 3,16).
Takie nawrócenie nie może
się dokonać bez pokornej modlitwy, by od Boga otrzymać ową
czystość wzroku, która rozpoznaje własny grzech i zarazem
łaskę, która z niego uzdrawia. W sposób szczególny trzeba przyzywać
Dziewicy Maryi, kobiety według Bożego serca,
«błogosławionej między niewiastami» (por. Łk 1,42),
wybranej dla objawienia ludzkości, mężczyznom i kobietom, czym
jest droga miłości. Tylko tak może wyłonić się
wkażdym mężczyźnie i wkażdej kobiecie, wkażdym
według łaski właściwej stanowi, ten «obraz Boga» który jest
Jego świętą podbizną i którym są naznaczeni (por.
Rdz 1,27). Tylko tak ludzkość może odnaleźć
drogę pokoju i zachwytu, których świadkiem jest tradycja biblijna
wwersetach Pieśni nad pieśniami wobrazie świętowania
jedynej radości i ciałem i sercem.
Kościół
oczywiście zna moc grzechu, która działa wjednostkach i
wspołeczności, i który czasem mógłby się przyczynić do
desperacji co do dobra wspólnoty małżonków. Ale przez swoja
wiarę wChrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, zna on
jeszcze lepiej moc przebaczenia i daru z siebie pomimo wszelkich ran i
wszelkich niesprawiedliwości. Pokój i zachwyt, które on wskazuje wzaufaniu
mężczyznom i kobietom dzisiejszego czasu są pokojem i
wspaniałością ogrodu zmartwychwstania, które oświeciło
nasz świat i całą jego historię objawieniem, że «Bóg
jest miłością» (1J 4,8.16).
Jego
Świątobliwość Jan Paweł II, wczasie audiencji
udzielonej niżej podpisanemu Kardynałowi Prefektowi, zatwierdził
niniejszy List, uchwalony na zebraniu plenarnym Kongregacji Nauki Wiary, i
nakazał jego opublikowanie.
Rzym, wsiedzibie Kongregacji
Nauki Wiary, 31 maja 2004 r., wŚwięto Nawiedzenia
Najświętszej Maryi Panny.
+ Joseph Kard. Ratzinger
Prefekt
+ Angelo Amato, SDB
Arcybiskup tytularny Sila
Sekretarz
|