Part

  1 Pamie        |               było: ś.p. Władzio Wężyk i ja - mieliśmy z sobą kilkadziesiąt
  2 Pamie        |            historii dotyczących kronik i pamiętników. Szlachcic jeden,
  3 Pamie        |               bardzo szanowny obywatel i dobry sąsiad, i dobry patriota,
  4 Pamie        |               obywatel i dobry sąsiad, i dobry patriota, zobaczywszy
  5 Pamie        |       biblioteczkę naszą, ruszył głową i mruknął : "To chleba nie
  6 Pamie        |             guzikiem na szczycie głowy i z fajką na długim przedziurawionym
  7 Pamie        |                Oto (powiada półgębkiem i przez ramię) dajcie mi też
  8 Pamie        |                przeto z brzega książkę i podawałem ostrożnie obywatelowi,
  9 Pamie        |             dotknięcia osoby unikając.~I widziałem tylko tył osoby
 10 Pamie        |                     Wszelako, po wielu i wielu latach spotkałem na
 11 Pamie        |          spostrzeżenia swoje... "Lubię i muzykę! (powiadał mi) Lubię
 12 Pamie        |            muzykę! (powiadał mi) Lubię i muzykę, i jak sobie wrócę
 13 Pamie        |           powiadał mi) Lubię i muzykę, i jak sobie wrócę z pola,
 14 Pamie        |               ja sobie lubię tak dumać i nogi moczyć, i słuchać,
 15 Pamie        |               tak dumać i nogi moczyć, i słuchać, jak mi żona moja
 16 Cywil        |                                        I ~Znajomy mój młody uwagi
 17 Cywil        |                mówić w tym przedmiocie i słuchałem go, oparłszy się
 18 Cywil        |                na wielki zegar miejski i zmiarkowałem, iż za niewiele
 19 Cywil        |           miejsca, gdzie przystał był, i osobę moją z sobą poniesie,
 20 Cywil        |              nuciłem, oglądając klamry i zamknięcia podróżnego mego
 21 Cywil        |            człowiecze,~W górę rękaw! - i do pomp.~ ~Pożegnałem, co
 22 Cywil        |             człowiecze,~Rękaw w górę - i do pomp!~- Oto i widzisz -
 23 Cywil        |                górę - i do pomp!~- Oto i widzisz - mówiłem mojemu
 24 Cywil        |             wyżej, do korytarzy kabin, i wyżej, na pokład okrętowy,
 25 Cywil        |         którego każda deska biała jest i miękka od umywań, a wszystkie
 26 Cywil        |             skrzypiec pięknie wygięte; i podniósłszy oczy tam, gdzie
 27 Cywil        |       przekreślają na niebiosach, albo i gdzie powietrze rozbija
 28 Cywil        |               szerokimi żaglami - albo i gdzie trzy masztów krzyże
 29 Cywil        |        światłocienia a wilgoci ciepłej i słonawej, mętach niekiedy
 30 Cywil        |           widzisz, jest mi znane.~To - i nadto huk żagli pękających,
 31 Cywil        |              mającego miasta podobny - i upadanie majtków niebezpieczne
 32 Cywil        |           zatrzęsionego burzą masztu - i przekleństwa ich, językiem
 33 Cywil        |           korzeniu swoim pierwiastki - i niecierpliwienie się czterech
 34 Cywil        |             Jakoż od tego, co podpiera i uspokaja, aż do tego, co
 35 Cywil        |            jako liściem suchym pomiata i czyni ciebie znikomością
 36 Cywil        |          niepodobne: bo uczucie tępego i głuchego spokoju materii
 37 Cywil        |            znużenia - uczucie głębokie i nikczemne! - podobne do
 38 Cywil        |         przedtem byłeś, nim, na mokrym i mętnym zwoju poplątanych
 39 Cywil        |          nikogo: "Oto jest stateczność i spoczynek."~O! tak - powiadam
 40 Cywil        |               O! tak - powiadam tobie, i widzisz, że poezja tych
 41 Cywil        |               Lecz zmęczony już jestem i dlatego wybrałem dogodny
 42 Cywil        |              drogiego użyć spocznienia i zarazem chwili jednej nie
 43 Cywil        |      usłyszeliśmy niecierpliwy poświst i usłyszeliśmy gwałtowny szum
 44 Cywil        |               wybuchań kotła parowego. I żeglarzy dwóch w kapeluszach,
 45 Cywil        |            rękę młodego mego znajomego i poskoczyłem za unoszącymi
 46 Cywil        |          miastach na wybrzeżach martwo i cicho leżą - żebyście wy
 47 Cywil        |                                    II ~I nie wygłaszając słowem mówionym,
 48 Cywil        |               powietrza podpierające - i oto pomiędzy onymi policjantami
 49 Cywil        |        świecących guzikach policjantów i w mosiężnych parostatku
 50 Cywil        |         gwoździach - czystość albowiem i porządek nigdzie może więcej
 51 Cywil        |            mógł nieledwie ze wszystkim i nieledwie ze wszystkimi.
 52 Cywil        |        niebezpiecznego pola prac swych i przestawał najwięcej z przyjacielem
 53 Cywil        |           dlatego tylko że słynnym był i sumiennym, na prywatne usunął
 54 Cywil        |              którzy właśnie że weszli, i krzątanie się służby okrętowej,
 55 Cywil        |                którzy z tłumaczem swym i służbą obchodzili dokoła
 56 Cywil        |             poręcze wschodów mahoniowe i ozdoby mosiężne bardzo świecące -
 57 Cywil        |                jest tak równo, pięknie i gładko.~ ~
 58 Cywil        |                                    III~I płynęliśmy dzień jeden i
 59 Cywil        |               I płynęliśmy dzień jeden i dzień wtóry - a dnia trzeciego,
 60 Cywil        |             uderzają o ściany wapienne i pionowe wysp niewielkich,
 61 Cywil        |             wzmogły się wiatry znaczne i była burza. Co jak tylko
 62 Cywil        |           mówili oni - burzę widzieć".~I widziałem, jako wstępował
 63 Cywil        |             był to energiczny człowiek i mający gesty niespokojne,
 64 Cywil        |               właściwych krzątają się, i jakkolwiek bądź sprężyście
 65 Cywil        |        gwiżdżąc obok oficera kawalerii i podtrzymał zachwianą postać
 66 Cywil        |               rzewliwe miał spojrzenia i ruchy więcej niż wykwintne.
 67 Cywil        |             ale że jest czymś z daleka i od razu do widzenia możebna,
 68 Cywil        |               ona zdała się wejrzeniem i poczuciem iść za wszelką
 69 Cywil        |          przechylany w otchłań pokład, i nie było bynajmniej winą
 70 Cywil        |              myślą mą było zbliżyć się i ostrzec tę osobę, jak dalece
 71 Cywil        |      wykradziona jest, wstrzymałem się i zwierzyłem to zacnemu doktorowi,
 72 Cywil        |          pięknej osoby towarzysza, ale i ja sam dopiero jutro uwagę
 73 Cywil        |                swoim. Przy tym słodkie i tkliwe ma on chwile - sam
 74 Cywil        |         przyjaciel, spostrzegliśmy, że i oficer kawalerii, mojego
 75 Cywil        |            rozdzieliło nagle ową grupę i wepchnęło ją w otwór, którędy
 76 Cywil        |              którędy schody do salonów i do wewnętrznych kabin prowadziły.~
 77 Cywil        |                 Poważny mój przyjaciel i ja wcisnęliśmy się w głąb
 78 Cywil        |           rzecz najmniejszą oburkiwać, i którego przeto na okręcie
 79 Cywil        |              obywatel, ale hipokondryk i boleściom romatyzmów podległy,
 80 Cywil        |        ambasadorów dzikiego książątka, i żuł cicho amerykański tytuń,
 81 Cywil        |              rozświeciło się powietrze i wielka jakoby błogość napełniła
 82 Cywil        |              przestrzeni fal ruchomych i pianami białymi grzbiety
 83 Cywil        |                widać było każdą z fal, i widać było wszystkie fale
 84 Cywil        |                ich kabin - albo które, i owszem, wtedy jedynie na
 85 Cywil        |          mających służby swoje, miłość i pokorę. Ci jednak podróżnicy,
 86 Cywil        |                ażeby suknią kapucyńską i szatami wyłącznych krojów
 87 Cywil        |            masztów wynioślejsze bywają i zwiastują pośredni, że nazwałbym:
 88 Cywil        |             niejaki - zacny człowiek - i podróżnik jeden uczony,
 89 Cywil        |             szanownym jest człowiekiem i zaiste, że o nitu powiedzieć
 90 Cywil        |            Cierpiał on długo w Europie i oto poza jej krańce teraz
 91 Cywil        |               akademii korespondentem.~I chciał jeszcze dalej coś
 92 Cywil        |                ta rosła bezprzykładnie i już mogła była wkoło siebie
 93 Cywil        |                                     IV~I płynęliśmy jeszcze dni trzy -
 94 Cywil        |          płynęliśmy jeszcze dni trzy - i jeszcze pół dnia - co uczyniło
 95 Cywil        |                  smutku, którego treść i powód były mi zupełnie nieznajome.
 96 Cywil        |              albowiem boleści wnętrzne i udręczenia ducha, które
 97 Cywil        |                 które się bezpośrednio i doraźnie z pochodzenia swojego
 98 Cywil        |                iż sama wrażeń ekonomia i następstw ich porządek nie
 99 Cywil        |            chcąc płakać, ale nie mogąc i jednej łzy uronić, aby spadła
100 Cywil        |             dymu kolumnę na niebiosach i nikły ślad na falach Oceanu
101 Cywil        |              ogłaskując rękoma poręcze i wręby okrętowe - a widziałem
102 Cywil        |                wszystko równo, pięknie i gładko.~Wszelako siedząc,
103 Cywil        |              wszelakie palne materiały i zanieca się iskrę; ale ażeby
104 Cywil        |                iż nagle całość płonie. I nie inaczej rzecz się ma
105 Cywil        |              rzecz się ma z myśleniem.~I oto więc rzekłem sobie naraz: "
106 Cywil        |           wiedzieć: co człowiek czuły, i co oburkliwy obywatel, i
107 Cywil        |               i co oburkliwy obywatel, i co energiczny oficer, i
108 Cywil        |                i co energiczny oficer, i co Archeolog, co Emigrant,
109 Cywil        |                Archeolog, co Emigrant, i co Redaktor-jednego z bardzo
110 Cywil        |          byłażby tak mechaniczną pracą i tak źródłowej żadnej wnętrzności
111 Cywil        |  ostatecznością wynikłą ze starcia się i wzajemnego odpychania jednostronnych
112 Cywil        |         miejscem na coś przypadkowego, i tą jakoby idealnie pojętą
113 Cywil        |             tylko samej redakcji myśli i zdań? I że ona przeto jest
114 Cywil        |           samej redakcji myśli i zdań? I że ona przeto jest jako
115 Cywil        |                pędzącego wokoło siodła i konia podskakując, przebijają
116 Cywil        |             upaść źrebca, przy oklasku i przy śmiechach rzeszy patrzącej ?~
117 Cywil        |                Oto jest ta rzecz jedna i nic więcej." Szczególniejszej
118 Cywil        |         Szczególniejszej natury powiew i poświst zerwał płaski kapelusz
119 Cywil        |              wokoło była wstęga czarna i był złocony na niej napis
120 Cywil        |                nagły, ale nie dorywczy i przechodni - owszem, utwierdzający
121 Cywil        |                atmosferę miał odmienić i odmienić miał siłę.~Ci,
122 Cywil        |                odepchnięcia owego cios i poszturg -~Majtków dwóch
123 Cywil        |           maszt główny - rozruch jakiś i poszept wywołał samego Kapitana,
124 Cywil        |            tyle głowy zarzuconą ukosem i poobiednie piórko w zębach.~
125 Cywil        |            północnego bieguna oderwane i płynące obszarem Oceanu -
126 Cywil        |        wszelako dookoła już było zimno i grudniowo, a mało kto zostawał
127 Cywil        |                zostawał na pokładzie - i zmrok upadł wcześniejszy
128 Cywil        |    wcześniejszy niż za dni przeszłych.~I stało się coś pomiędzy podróżnymi
129 Cywil        |              klucze od podróżnych torb i tłomoków.~Zaś około północy,
130 Cywil        |             wydawał przechadzający tam i owdzie po strażniczej desce
131 Cywil        |            wielu godzin nie zstępował. I uważałem go, o ile dostrzec
132 Cywil        |               Ale wołania niezwyczajne i po całym rozlegające się
133 Cywil        |           pędem statek mimo przemknie, i szło jedynie o to, aby na
134 Cywil        |               o ramię moje w korytarzu i zdawało mi się, że ten,
135 Cywil        |                 usłyszałem dwa strzały i dwóch ludzi pijanych, odepchniętych
136 Cywil        |       usłyszałem śmiechy, przekleństwa i gadania ochrypłym gardłem
137 Cywil        |       ochrypłym gardłem niestateczne - i coś podobnego do naglonych
138 Cywil        |               Archeolog zbierał próżne i nadziewał je rękopismanni
139 Cywil        |              się z łoskotem strasznym, i cały się okręt wstrząsł
140 Cywil        | niebezpieczeństwa ważność mógł ocenić. I widziałem, że z krzyżem
141 Cywil        |        roznosił pomiędzy publicznością i majtkami - parę głosów powstało
142 Cywil        |               owszem, żądając księdza. I zawołał Kapucyn : "Na morzach
143 Cywil        |                ale Kapitan ręką skinął i odsunięto mnicha, a Redaktor
144 Cywil        |          władzę prawą szanować trzeba, i mówił jeszcze coś więcej
145 Cywil        |          skinął ręką, ażeby się dzieci i kobiety w okolicy głównego
146 Cywil        |          pierwszych brzasku jasności - i chciał jeszcze raz wnijść
147 Cywil        |          połowie schodów się zatrzymał i zawołał głosem wielkiem
148 Cywil        |              że uwiązania swe opuścił, i wszystko, co było na okręcie,
149 Cywil        |              parostatek targał się tam i owdzie na podobieństwo uwikłanego
150 Cywil        |           porwanym jak ciężar martwy - i uczułem się zatoczonym po
151 Cywil        |               zatoczonym po pokładzie, i rzuconym głową na przedmiot
152 Cywil        |             Ale umysł mój był osłabły, i zdawało się, że niewiele
153 Cywil        |              zakonnica była osłonięta, i podniosłem palec, ażeby
154 AdLeon       |       zwierzęcia, które jednało wdzięk i siłę w czytelnie naznaczonych
155 AdLeon       |               dobierającego poczuciach i umyśle znamienuje. Jużci
156 AdLeon       |                idący z paszczą otwartą i w niej rozesłanym na białych
157 AdLeon       |          oglądał się raz na pana swego i w tymże samym oka mgnieniu,
158 AdLeon       |                przeskakiwał całą ciżbę i szedł dalej powoli, gdy
159 AdLeon       |                się stało?... Podobnież i w kawiarni kilka stołów
160 AdLeon       |                 a w też same naturalne i powolne wracając ruchy,
161 AdLeon       |                 znaczy: u pewnej grupy i u dwóch chórów (greckich) -
162 AdLeon       |            dopowiadającego swoje słowa i u gestykulującego. Grupa
163 AdLeon       |               z utalentowanego malarza i z młodzieńca-turysty, wysłanego
164 AdLeon       |               siebie wzajem zapytując, i dopiero się w Caffé-Greco
165 AdLeon       |        wieczorem.~Wiedzieć to wszystko i szczegóły bardziej osobiste
166 AdLeon       |        moralnego powietrza społecznego i skutkiem postaciowania się
167 AdLeon       |               rzeczy północnym miastom i ludziom mało znanych), zdarzało
168 AdLeon       |              kto? w jakiej gałęzi prac i zachodów bierze udział,
169 AdLeon       |               bierze udział, ale nawet i czym w obecności zaprząta
170 AdLeon       |           spojrzenie, chętne wyrażanie i udzielanie się łatwym i
171 AdLeon       |                i udzielanie się łatwym i grzecznym gestem, mniej
172 AdLeon       |               kardynalskiego podobny - i nareszcie skoro już zaczął
173 AdLeon       |      obracanych przez ukryty mechanizm i do złudzenia naśladujących
174 AdLeon       |        gipsowych obstawionych kwiatami i zielonością; i jeżeli wspomniał,
175 AdLeon       |                kwiatami i zielonością; i jeżeli wspomniał, jak liść
176 AdLeon       |             kropli wody ani jej chłodu i życia - tedy ma on zupełne
177 AdLeon       |          wyobrażenie o Redaktora stylu i jego elokwencji. Czym zaś
178 AdLeon       |       stosunkiem jakimś wyjątkowym, bo i staranniej niż zazwyczaj
179 AdLeon       |       staranniej niż zazwyczaj ubrany, i o nieregularnych godzinach
180 AdLeon       |               pod zbyt układnym wąsem, i ze zwitkiem nut w ręku,
181 AdLeon       |             wymawianiu, seplunił nieco i parskał śliną, ilekroć w
182 AdLeon       |               o wiele przystępniejszym i jaśniejszym, gdyby nie przymiotnik "
183 AdLeon       |              dwa pierwsze słowa tytułu i rękopismu: Rzut-oka... -
184 AdLeon       |                Rzut-oka... - a jeszcze i wczora tamże, i w podobnejże
185 AdLeon       |                jeszcze i wczora tamże, i w podobnejże okoliczności,
186 AdLeon       |          życzonego, gestem nogi, pięty i wzrokiem dopomagał, aby
187 AdLeon       |               wenecki portret, siaduje i udziału nie bierze w bilardowych
188 AdLeon       |                w bilardowych zachodach i zapasach, wie się, iż ten
189 AdLeon       |            ciągu wielkiej pracy swojej i z wielkim podjętej zapałem,
190 AdLeon       |              skrzydła rozwierające się i podrywające na Monte Pincio,
191 AdLeon       |           bajeczny ptak chciał wzlecić i oczekuje tylko, aż się na
192 AdLeon       |            ludzie ugrupują...~Plac ten i te schody stanowiąc forum
193 AdLeon       |             skulpturalnych, malarskich i dowcipnych, ażeby o każdego
194 AdLeon       |              leones!"...~Przyjmował to i skulptor w sposób właściwy,
195 AdLeon       |           swojego szerokiego kapelusza i ramieniem prawym dodatkując
196 AdLeon       |       zmrużanie lewego oka odpowiadał.~I jednakowoż, mimo pozornej
197 AdLeon       |                znane stronom), ile się i jak się uprzedzająco przyczynia
198 AdLeon       |           publiczności do uzupełnienia i wprowadzenia w życie dzieła
199 AdLeon       |         trzeźwo wysłuchiwać, zrozumieć i przyjąć umiał tyle gościnne
200 AdLeon       |              Kawiarni Greckiej adresem i tam odbierać listy swoje,
201 AdLeon       |           byłem, widząc już rzeźbiarza i Redaktora. Minąć ich nawet
202 AdLeon       |                mię, ażebym do pana jej i przyjaciela jego zbliżył
203 AdLeon       |             zaproszenie, abym na dzień i godzinę naznaczoną znalazł
204 AdLeon       |            artysta ogół myśli uwidomił i ustatecznił - lubo nie bez
205 AdLeon       |                kompozycji odmienienia, i że taka właśnie, i dlatego,
206 AdLeon       |        odmienienia, i że taka właśnie, i dlatego, ruch, obrót i życie
207 AdLeon       |                 i dlatego, ruch, obrót i życie miewa...~Redaktor
208 AdLeon       |           szybkością treść tę popierać i rozwijać zaczął, a lubo
209 AdLeon       |            dwóch głów", znaczy zarazem i tego, co się im dla ich
210 AdLeon       |              się im dla ich zupełności i ruchu należy, lubo cały
211 AdLeon       |                ruchu należy, lubo cały i główny interes' kompozycji
212 AdLeon       |           świecznik umieszcza się. Tej i tamtej oczy zwrócone są
213 AdLeon       |          leżąca pierwej, podniosła się i poczęła wejrzeń swego pana
214 AdLeon       |        Schodach-Hiszpańskich guwernera i oświecony zostałem, że zaproszenie
215 AdLeon       |          spotkało - że wszyscy znajomi i znani tak samo oczekiwanymi
216 AdLeon       |      nieodmienne moralnego sensu grupy i atrybutów figurom właściwych.
217 AdLeon       |             wiadomej, chcąc ją zakupić i do Ameryki przesłać, jeżeli
218 AdLeon       |        odpowiedzą życzeniom kupującego i jego wyobraźni.~ ~Dzień
219 AdLeon       |       znalazłem się wśród znanych osób i wśród zajmującego widoku.~
220 AdLeon       |         wielkiej sali wprawdzie nieład i nieporuszany kurz dawały
221 AdLeon       |             gipsy upadły podnosi tylko i bardziej uczytelnia harmonię
222 AdLeon       |           pośrodku światła miejscowego i pracowni stała i ciążyła
223 AdLeon       |           miejscowego i pracowni stała i ciążyła wielka masa wilgotnej
224 AdLeon       |          chłopca z serwetą na ramieniu i z koszem wina, co wraz użytym
225 AdLeon       |              mylisz - rzeźbiarz na to, i kopnięciem nogi odbił nos
226 AdLeon       |       powąchała odłamy gipsu rozbitego i powróciła ułożyć się w też
227 AdLeon       |                same monumentalne formy i spokojność.~Śpiewak piękny,
228 AdLeon       |                 Ku czemu młody turysta i malarz wtórowali jeszcze: ~-
229 AdLeon       |            przetrącone, który rzekł:~- I mnie w tych czasach zdarzyło
230 AdLeon       |                do swojej pełni doszło, i gdy wszyscy się spokojnie
231 AdLeon       |            pierworzędnie, lecz zarazem i do gości, przemówił:~- Tu
232 AdLeon       |         genialnego naszego przyjaciela i mistrza przyszłość zapewnioną
233 AdLeon       |               że końcem końców wydatki i nakłady są nie tylko niemałe,
234 AdLeon       |          roztropnie, może nawet byłoby i estetycznie; odjąć krzyże
235 AdLeon       |               uczucie w całości rzeczy i tak jest rozlanym? a dla
236 AdLeon       |            przed domem grupy postawić, i od kupna się cofnie... ~
237 AdLeon       |       najtrudniejszym choreograficznym i plastycznym zadaniem - PALEC
238 AdLeon       |               nie może być ani zręczne i wykwintne, ani niezgrabne -
239 AdLeon       |                trudniejszego nie znam! I artysta, który to zrobi,
240 AdLeon       |                albowiem naraz Redaktor i malarz zawołali: "To więc
241 AdLeon       |               a przy niej utwierdzone, i dwoma zacięciami bukszpanowego
242 AdLeon       |             obyczaj jeszcze chaldejski i egipski, który zalecał dawanie
243 AdLeon       |     zwiastującym (czego zasię ślady są i w Ewangeliach: klucze św.
244 AdLeon       |        Ewangeliach: klucze św. Piotra, i w Apokalipsie.~Rzeźbiarz,
245 AdLeon       |              narzędziem na krzyż drugi i kilkoma biegłymi ruchy naznaczył
246 AdLeon       |              przez ogólny nakłon pojęć i uczuć, a zupełny brak rozumowanej
247 AdLeon       |                   Ależ to tym sposobem i z tychże względów cała scena
248 AdLeon       |                 guwernera, z uśmiechem i niecierpliwością rzecze:~-
249 AdLeon       |               są portrety męczennika X i męczennicy X?... jużci że
250 AdLeon       |                poszukiwał, co uprawia, i na co publiczność oczekuje.~
251 AdLeon       |           atoli śpiewak, młody turysta i malarz, zwyczaj mając unikania
252 AdLeon       |           cofnęli się z pracowni cicho i grzecznie.~Charcica, która
253 AdLeon       |            wychodzących ze zwykłym jej i miejscu odprowadzała ceremoniałem,
254 AdLeon       |                rzucił znak Redaktorowi i nam, że odczytuje z głosu
255 AdLeon       |               wtem otworzyły się drzwi i wszedł jegomość miernego
256 AdLeon       |                niskim kapeluszu szarym i w szarym ubiorze bardzo
257 AdLeon       |           białej arcystarannej chustce i kamizelce, spod której gruby
258 AdLeon       |              rzucał na brzuch kluczyki i pieczątki z drogich kamieni.
259 AdLeon       |          zamienił z rzeźbiarzem ukłony i, komplementu gest względem
260 AdLeon       |                 Chwilkę patrzył szarym i głębokim okiem, odgarniając
261 AdLeon       |             tył głowy kapelusz z czoła i obejmując, i gładząc rudawą
262 AdLeon       |          kapelusz z czoła i obejmując, i gładząc rudawą brodę, która
263 AdLeon       |             figur - rzekł do Redaktora i rzeźbiarza, który naraz
264 AdLeon       |              udział w niej zaleca...~- I ona - Amerykanin przerwie -
265 AdLeon       |                ręku, gdy niżej widzę - i tu wskazał bryłę gliny na
266 AdLeon       |            zapowiada być bardzo piękną i stosowną! - Mnie się wydaje,
267 AdLeon       |             widzieć narzędzia rolnicze i rękodzielne... Tak, jak
268 AdLeon       |               naznaczył kształt sierpa i dwa boki kufra, gdy Amerykanin,
269 AdLeon       |             zawoła:~- Jaśniej okazanej i piękniejszej myśli dawno
270 AdLeon       |        wyobraża KAPITALIZSCJĘ w sposób i wyrozumowany, i przystępny...
271 AdLeon       |               w sposób i wyrozumowany, i przystępny... Na dzień obecny,
272 AdLeon       |              się skrzętnie do pisania, i dalej mówił:~- - co następuje:~
273 AdLeon       |             marmuru białego, bez plamy i skazy, wykonaną - i nie
274 AdLeon       |              plamy i skazy, wykonaną - i nie o wiele przechodzić
275 AdLeon       |         białego, o ile można bez plamy i skazy - nie przechodzącą
276 AdLeon       |                ceną swoją 73000 lirów, i na rozkaz;, dostojnego Izaaka
277 AdLeon       |                 tu dodał uścisk ręki - i takiej pięknej suki!...
278 AdLeon       |              to gdy mówił, skłonił się i począł mieć się ku drzwiom.~
279 AdLeon       |                 śpieszył za Redaktorem i guwernerem, komplimentującymi
280 AdLeon       |                 Serce mialem obrzmiałe i ciężkie, ducha czułem poniżonego...
281 AdLeon       |          dolarów!... (30 SREBRNIKÓW!)"~I jakkolwiek obiecywałem sobie
282 AdLeon       |            jednak daleko od wyznawców, i dla wyznania, lwom rzuconych
283 AdLeon       |               ostrzem kreślić na bruku i, nie podnosząc oczu, odrzekł:~-
284 AdLeon       |                z każdą nieledwie myślą i z każdym uczuciem... REDAKCJA
285 Menego       |       zielonymi poprzerywanym kanałami i białymi mostami pospajanym,
286 Menego       |              Paweł, albo inny apostoł, i czyni wrażenie, że zszedł
287 Menego       |             wrażenie, że zszedł z rivy i odchodzi po falach... Tam,
288 Menego       |                 Turcy, Grecy, Ormianie i Słowianie różni, w strojach
289 Menego       |                światłość księżycową... i tak tam gondole przepływają.~
290 Menego       |                 ze mną, o Pałacu Dożów i o sztuki w nim złożonych
291 Menego       |        uniesiony był utworem Fidiasza, i zrażał słuszność... Potem,
292 Menego       |                podpierają Pałac Dożów, i jęliśmy wszystkie po kolei
293 Menego       |                znanym, owdzie o Adamie i Ewie, a owdzie o patronie
294 Menego       |                owdzie o patronie swoim i żony swojej, lub o wielkim
295 Menego       |          okręcie pełnym drzewa wonnego i drzewa farbiarskiego, i
296 Menego       |                i drzewa farbiarskiego, i drogich kamieni na pieczęcie
297 Menego       |               senatu Rzeczypospolitej, i zielonych papug dla panienek...~-
298 Menego       |                uśmiechnął się smutnie. I mówiłem dalej:~- Gdyby kiedyś
299 Menego       |                stu nowych Witruwiuszów i sto razy śmielszych w przypuszczaniu,
300 Menego       |              końca, aż do posad budowy i pierwszego planu rozłożenia,
301 Menego       |             medale stare w wazach leżą i pargamin żółty z opisaniem
302 Menego       |               na plac, a był zmierzch, i dokoła pod obiegającym czworobok
303 Menego       |        korytarzem zaczynało być gwarno i porozświecały się kawiarnie,
304 Menego       |           porozświecały się kawiarnie, i czekano muzyki przez wojskową
305 Menego       |              Grek w kaftanie czerwonym i Żyd, zda się, wschodni,
306 Menego       |            zaraz, nazywa się Dominik - i tu zawołał B.: "Menego!" (
307 Menego       |        Domenico).~Przynesiono nam kawy i złych cygar weneckich.~B.
308 Menego       |                do tego, co mógł zrobić i co mu okoliczności pozwalały.
309 Menego       |    starożytnych germańskich wieszczek, i rysunków wiele różnej treści.
310 Menego       |             wszędzie z trudem wielkim, i po dziesiątku lat, i w walce
311 Menego       |          wielkim, i po dziesiątku lat, i w walce z przeciwnościami
312 Menego       |         jednakże wielkie to są rzeczy! i niejeden Cornelius, ba!
313 Menego       |                niejeden Cornelius, ba! i zarozumiały sam Kaulbach,
314 Menego       |            przy Corneliusie malowałem, i właśnie się grupę tę robiło,
315 Menego       |         podówczas bawił w mieście onym i oglądał czasem dzieła sztuki.
316 Menego       |            prosto z życia wzory brali, i co to się zwykle o tym czyta
317 Menego       |                o życie zaczepione...~- I nad czymże pracujesz pod
318 Menego       |                czasem na skrzypcach... i przyjdź kiedy, zagram ci
319 Menego       |                zrobić z dziećmi swymi, i chcę, żeby był wieczór,
320 Menego       |                chcę, żeby był wieczór, i żeby było widać, iż pracował
321 Menego       |                iż pracował dzień cały, i chcę, aby rybak w ręku trzymał
322 Menego       |           rzecz jedną... muszlę pustą! I chcę, aby z tą muszlą, wyciągając
323 Menego       |               sobie. Taki obraz robię, i już bliski, bliski swego
324 Menego       |              się B. z krzesła podniósł i zawołał: "Menego!" - ale
325 Menego       |             Świętego Marka nie pływały i suchutko w kawiarni."~-
326 Menego       |                odrzekł B. - Buffone! - i wyszliśmy z kawiarni...~
327 Menego       |                tak z okna Twego widać, i o której to mówisz, że tam
328 Menego       |               przy nim sługa z policji i dwie damy Angielki z albumami.
329 Czarne       |                zaraz wstręt cofa pióro i przychodzi na myśl zapytanie: "
330 Czarne       |          współczesnych o czytelnictwie i o twórczości piśmiennej
331 Czarne       |                z siebie samej zupełnej i zajmującej, kiedy zaś, przeciwnie,
332 Czarne       |                czytelnik dziś potrafi, i dlatego niebezpiecznie jest
333 Czarne       |           drogę na cal jeden postąpić, i dlatego najbezpieczniej
334 Czarne       |     najbezpieczniej jest w kółko jedne i też same motywa i formy
335 Czarne       |                jedne i też same motywa i formy proporcjonować tylko,
336 Czarne       |              wszelako w księdze żywota i wiedzy ustępy takie, dla
337 Czarne       |           których formuł stylu nie ma, i to właśnie sztuka jest niemała
338 Czarne       |           sztuka jest niemała oddać je i zbliżyć takimi, jakimi są.
339 Czarne       |                należny mu wpływ wywrze i należną zachowa powagę.
340 Czarne       |           bardzo długa, o każdym znaku i o każdej linii w tych rysunkach
341 Czarne       |            podziemne miasto z napisami i rysunkami swymi okazało
342 Czarne       |             wylana bez uszanowania jej i omodlenia braterskiego współwyznawców.
343 Czarne       |             jako ampułki rozbite (albo i całe) w katakombowych sarkofagach,
344 Czarne       |               biblioteki podobnych, tu i owdzie leżą, błogie robią
345 Czarne       |       rozpryśniętą po ścianach katowni i schodach gmachów publicznych
346 Czarne       |               Tak ją szafowano szeroko i wspaniale, jako owczarni
347 Czarne       |                pochylonego jako starca i kijem pomagającego chodowi
348 Czarne       |              wiecznej pełna twarz jego i włosy, jak z hebanu mistrzowsko
349 Czarne       |               niezwykłą zawsze jasność i zarazem kroplę łzy mającym
350 Czarne       |            którą (że zwyczaj miał mnie i Gabrielowi Rożnieckiemu [
351 Czarne       |             podobało, przynosić cygara i fraszki jakie) uprzejmie
352 Czarne       |             jakie) uprzejmie przyjąłem i podniosłem. Gabriel właśnie
353 Czarne       |             wstać, a ten mu rękę podał i zaczęli wkoło pokoju powoli
354 Czarne       |           błogi, ale widzialny obłęd - i zaczął tu i owdzie wskazywać
355 Czarne       |          widzialny obłęd - i zaczął tu i owdzie wskazywać ręką i
356 Czarne       |                i owdzie wskazywać ręką i zatrzymywać się:~- ...A
357 Czarne       |            tego pełno jest w Polsce... i te kwiaty... i tamte także
358 Czarne       |               Polsce... i te kwiaty... i tamte także kwiaty... to
359 Czarne       |                panującą podbwezas ospą i już nic nie mógł mówić.
360 Czarne       |              jenerał Klicki, całe dnie i noce otaczany nieledwie
361 Czarne       |               zbiorem wszystkich Polek i Polaków podówczas tam bawiących,
362 Czarne       |                zostawia równo szacowne i rzadkie.~Ile razy przypominam
363 Czarne       |             czasem zdaje się określać, i dlatego właśnie w daguerotyp
364 Czarne       |       mieszkania ma z oknami na ogrody i Panteonu kupolę, i cały
365 Czarne       |              ogrody i Panteonu kupolę, i cały Paryż... jedyny punkt,
366 Czarne       |           Rzymie napotykasz. Takie też i Chopin miał mieszkanie z
367 Czarne       |       zstępował, jak mógł, po schodach i do Bulońskiego Lasku jeździł,
368 Czarne       |                mógł.~Tak jadałem z nim i wyjeżdżałem po wielekroć,
369 Czarne       |              wyjeżdżałem po wielekroć, i raz do Bohdana Zaleskiego,
370 Czarne       |               tylko zawsze, jak się ma i że siostra jego z Polski
371 Czarne       |       Nareszcie zaszedłem razu jednego i odwiedzić go chciałem -
372 Czarne       |            kroku, karteczkę zostawiłem i wyszedłem.~Ledwo parę zstąpiłem
373 Czarne       |                 iż widzieć mię chciał, i zastałem go ubranego, ale
374 Czarne       |             nogami, co, że w pończochy i trzewiki ubrane były, od
375 Czarne       |        firankami, na poduszkach oparty i okręcony szalem, piękny
376 Czarne       |           unaturalnić, uprawdopodobnić i rzeczywiście uklasycznić...
377 Czarne       |                miał Chopin, jakkolwiek i kiedykolwiek go zastałem...~
378 Czarne       |         przerywanym głosem, dla kaszlu i dawienia, wyrzucać mi począł,
379 Czarne       |         widziałem - potem żartował coś i prześladować mię chciał
380 Czarne       |           odrzucił sobie włosy z czoła i rzekł: "...Wynoszę się!..."-
381 Czarne       |           rzekł: "...Wynoszę się!..."- i począł kasłać, co ja, jako
382 Czarne       |           użyłem onego sztucznego tonu i całując go w ramię rzekłem,
383 Czarne       |               się mówi do osoby silnej i męstwo mającej: "...Wynosisz
384 Czarne       |          przeniósł się na plac Vendôme i tam umarł, ale już go więcej
385 Czarne       |        mieszkańca wróble zlatywały tam i szczebiotały. Obok drugi
386 Czarne       |             kończył obiad swój, z zupy i pieczonej kury składający
387 Czarne       |             długie podszarzane paletot i w amarantową spłowiałą konfederatkę,
388 Czarne       |             wygody na głowę zarzuconą. I mówiliśmy tak o Rzymie,
389 Czarne       |                 o niektórych znajomych i przyjaciołach - o bracie
390 Czarne       |             zrobił), ale ten nie mówił i milczał milczeniem mało
391 Czarne       |            milczeniem mało naturalnym, i siedział. Nad kominkiem
392 Czarne       |                ale kolorowanym słowem, i niespodziewanymi obrotami
393 Czarne       |        niespodziewanymi obrotami mowy, i niekiedy akcentem zrezygnowanego
394 Czarne       |        czarnymi, ognia pełnymi oczyma, i z orientalną skronią, i
395 Czarne       |                i z orientalną skronią, i z otworami energicznymi
396 Czarne       |                   czuję, że niezadługo i odejść z tego świata przyjdzie
397 Czarne       |             cybuchem fajki swojej, tam i owdzie powoli poruszanym
398 Czarne       |          powracał, a było już ciemno - i ten powiedział mi: "Jutro
399 Czarne       |            bardzo wątpi o zdrowiu swym i zawzywał już dzisiaj pomocy
400 Czarne       |            zawzywał już dzisiaj pomocy i opieki ś. Michała Archanioła,
401 Czarne       |              to o rannej godzinie było i było to tak, że wszedłszy
402 Czarne       |          odczytawszy), zasnął śmiercią i w niewidzialny świat odszedł.
403 Czarne       |             było (jak zawsze świetnych i niepospolitych) Polek podówczas
404 Czarne       |             pamiątkę tę na dwie części i jedną do albumu osoby z
405 Czarne       |                co o krytyce, krytykach i stylu książkowym trzymam
406 Czarne       |               stylu książkowym trzymam i tuszę w treści, jako niniejsza,
407 Czarne       |             dla zupełnego braku wiatru i, kiedy się dalej popłynie,
408 Czarne       |            wszyscy cieszyli się pogodą i niedzielą, a to szczenię
409 Czarne       |            biedne ani wiedziało, gdzie i na jak długo zaniepodziało
410 Czarne       |         podobno Irlandka), to przecież i tak, kiedy przesunęła się,
411 Czarne       |            wzrokiem mimowolnie, choćby i nie patrzył się wprost na
412 Czarne       |              zaszło, wiatru nie było - i księżyc wzeszedł, i podniosłem
413 Czarne       |             było - i księżyc wzeszedł, i podniosłem się, i zasnąłem
414 Czarne       |            wzeszedł, i podniosłem się, i zasnąłem w kajucie ciasnej,
415 Czarne       |            kajucie ciasnej, dusznej... i straż tylko po pomoście
416 Czarne       |            służący główny okrętowy, tu i tam przewinął się po schodach,
417 Czarne       |         niezwykły na okręcie - wstałem i wyszedłem na pokład. Ta
418 Czarne       |              na pokład. Ta osoba młoda i piękna, którą obiecałem
419 Czarne       |       obiecałem był innym razem uważać i widzieć, nagle umarła w
420 Czarne       |           piórem z niepamięci wywodzić i określać... Romans jaki,
421 Czarne       |                haczysz, przyjemniejsze i pożądańsze wrażenie zrobi!!...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
422 Czarne       |             Biblioteki Arsenału, gdzie i bibliotekarzem był. Miejsce
423 Czarne       |          francuski), ofiarował świętej i wiekopomnej pamięci Adamowi
424 Czarne       |           Francuskiego Adam Mickiewicz i małoliczni inni odmówili
425 Czarne       |            formy przystającą do urzędu i miejsca powierzonego mu.~
426 Czarne       |                ciemnego, z korytarzami i kamiennymi wschodami - było
427 Czarne       |           pamiętam, że ze mszy szedłem i książkę z sobą miałem. A
428 Czarne       |               mię wspominał w Europie, i dlatego też przyjemnie szedłem
429 Czarne       |                Wesoło spojrzał na mnie i uścisnął, i rozmawiałem
430 Czarne       |           spojrzał na mnie i uścisnął, i rozmawiałem z nim do zachodu
431 Czarne       |               dostać, tej barwy, kroju i podżyłości?... pytanie ciekawe -
432 Czarne       |         Ostrobramska Matka Najświętsza i Dominikina oryginalny rysunek,
433 Czarne       |      Mickiewicza, po której to śmierci i pogrzebie na jakie dwa tygodnie
434 Czarne       |          godzinie może dziesiątej rano i zastałem go w progu drzwi,
435 Czarne       |           tylko daje przerażenie zgonu i rzeczy śmierci dotyczących...
436 Czarne       |               iść, ścisnął mię za rękę i mocnym głosem rzekł mi: "
437 Czarne       |       nieledwie na drugi koniec miasta i, na schody do siebie wstępując,
438 Czarne       |              nie tylko, co mawiał, ale i: jak mawiał, zatrzymywało
439 Czarne       |             wszedłszy, rozkład schodów i fragmenta z gliny polewanej
440 Czarne       |              Rabbim, Mesjaszem, królem i prorokiem, i uzdrawiającym
441 Czarne       |         Mesjaszem, królem i prorokiem, i uzdrawiającym pewnym lekarzem,
442 Czarne       |               jest wzięty przez straże i prowadzony od urzędu do
443 Czarne       |              uspokaja księcia apostoła i sam zań, przezeń czuwając,
444 Czarne       |      Sakramentu - za nią ustęp znowu - i grupa świętych niewiast
445 Czarne       |               słowach ściśle wiernych.~I skończyłem na tym - że sądzę,
446 Czarne       |         następstwa swoje mieć powinien i że sam jeden oderwanie wzięty
447 Czarne       |         wyborny pod wszelkim względem, i - znów do małego obrazka
448 Czarne       |              wzięte okażą całość..." - i parę kroków ku drzwiom ze
449 Czarne       |     nakreślonego podpisują się; kiedyś i... w literaturze, którą
450 Czarne       |      czytelników. - Są bowiem powieści i romanse, i dramy, i tragedie
451 Czarne       |             bowiem powieści i romanse, i dramy, i tragedie w świecie
452 Czarne       |           powieści i romanse, i dramy, i tragedie w świecie niepisanym
453 Czarne       |          tragedie w świecie niepisanym i nieliterackim, o których
454 Biale        |               wszystkie osoby słuchają i pytają razem, i od-powiadają
455 Biale        |               słuchają i pytają razem, i od-powiadają razem... milcząc...~
456 Biale        |                pod obecne czasy, u nas i na świecie, w kwestii, dlaczego (
457 Biale        |        zapisując, aby Francuz z czasem i inny obcy literat przełożył
458 Biale        |                jeszcze, żoną nie miała i nie mogła. Aldona jest to
459 Biale        |                najniejaśniej mistyczne i realne, to jest społeczne,
460 Biale        |      wyjątkowego zjawiska tego źródło, i zupełną naturę jego, tak
461 Biale        |             sławny na wszelaki możebny i niemożebny sposób przedmiot
462 Biale        |          sposób przedmiot ten traktuje i uprawia!!!... czemu ? -
463 Biale        |    nieobecności dramatu u cudzoziemców i przyczynie jej głównej uwaga.
464 Biale        |              pojęcie dramatyczne ciszy i pojęcia jej natur - czyli,
465 Biale        |           Nadanie stanowczego kierunku i stopnia ciszy w dramatyzowaniu
466 Biale        |            obrocie planety niedotkliwa i niewidzialna planety oś.~
467 Biale        |             gdzie Calderon zamyka swój i wychodzi już sam na scenę
468 Biale        |              Albo - zapytanie rubaszne i beztreściwe, nic nie opiewające
469 Biale        |              potem do usłyszenia dramy i głębokości wyrazów bezmyślnych,
470 Biale        |             białych (że tak je nazwę), i to zda się być wątkiem wszelkiego
471 Biale        |        mianownikowania filologicznego, i że to jedynie tą drogą kres
472 Biale        |       znachodzić może, czego zasłużony i genialny Kamiński nie wiedział
473 Biale        |              że-ć głąb wszelka jest to i kłąb, i gołąb, ale dalej...
474 Biale        |                wszelka jest to i kłąb, i gołąb, ale dalej... uciszam
475 Biale        |             się, zamiast objaśnienia - i ten to kres mianownikiem
476 Biale        |                mówię : cisze różne, to i wyrazy one białe, bezmyślne,
477 Biale        |                nic, a których kilka tu i owdzie słyszałem, albo których
478 Biale        |             potężną, jedyną nutą myśli i uczuć, jak każdemu... te
479 Biale        |                dobie około południowej i bardzo powszednią barwę
480 Biale        |           bynajmniej z drzew sędziwych i sadu wcale szczupłego -
481 Biale        |              głosem bynajmniej pięknym i nie dokończonym tokiem urwanej
482 Biale        |               jest chmurki nieświadome i jezioro nieświadome zmarszczki,
483 Biale        |                wiśniowe nieporuszonymi i szerokimi liśćmi swymi cień,
484 Biale        |             południu ku Grotta Ferrata i powracałem wieczór tąż samą
485 Biale        |          wieśniak włoski na ośle swoim i obadwa zdjęliśmy kapelusze,
486 Biale        |             abym był obcym człowiekum, i mówić poczęliśmy, jadąc
487 Biale        |        poczęliśmy, jadąc społem, o tym i o owym - nawet o niedoperzach,
488 Biale        |             bajkę grecką o Prometeuszu i Epimeteuszu, przetłumaczoną
489 Biale        |           wolno w strzemionach naszych i opuściwszy cugle niepotrzebne,
490 Biale        |      przejeżdżałem tędy cwałem za dnia i pamiętam na pewno, iż tego
491 Biale        |             skał... bywało..."~*~Teatr i drama współczesna, aby sądzić
492 Biale        |                 krytyki nie wytrzymują i umarłymi są, to trzeba i
493 Biale        |               i umarłymi są, to trzeba i innej natury ciszę jaką,
494 Biale        |                deskami zbliżoną, uczuć i dotknąć jej.~Kiedy - o południu,
495 Biale        |                o południu, wśród tłoku i gwaru, na wschodach do izby
496 Biale        |         nadszedł po niewielu godzinach i on harmonijny wieczór włoski,
497 Biale        |             harmonijny wieczór włoski, i księżyc za nim o chwili
498 Biale        |           najzupełniej na próżno) może i potrafiły.~Pamiętam - że
499 Biale        |                przez ciche, bez pieśni i mandoxlinów, i rozmów zazwyczaj
500 Biale        |              bez pieśni i mandoxlinów, i rozmów zazwyczaj rożnych,