Part

 1 Cywil      |         przedmiocie i słuchałem go, oparłszy się kolanem o
 2 Cywil      |        dlatego właśnie, iż znam go, jestem ostrożny. Jest to
 3 Cywil      |         swój szeroki, pod stopy go pięknej nieznajomej chcąc
 4 Cywil      |         a który że wiedział, iż go za konspiratora uważano,
 5 Cywil      |        podróżnik był tym, za co go brano. Są albowiem zawichrzenia
 6 Cywil      |     udaje się odpocząć - to zaś go przede wszystkim zbliża
 7 Cywil      | chłopców okrętowych, porzucając go precz, daleko na fale Oceanu -
 8 Cywil      |       nie zstępował. I uważałem go, o ile dostrzec można było,
 9 Czarne     |      Niedługo potem odwiedziłem go był w mieszkaniu jego, ale
10 Czarne     |      zwykle na kanapie, męczyło go mówienie, spoglądał tym
11 Czarne     |          podając rękę komu, aby go przeprowadził po pokoju.
12 Czarne     |        skąd wróciwszy, wnoszono go po schodach, iż w górę sam
13 Czarne     |        razu jednego i odwiedzić go chciałem - służąca Francuzka
14 Czarne     |  widzieć mię chciał, i zastałem go ubranego, ale do pół leżącego
15 Czarne     |       jakkolwiek i kiedykolwiek go zastałem...~Owóż - przerywanym
16 Czarne     |         mi począł, że tak dawno go nie widziałem - potem żartował
17 Czarne     |    moment nadszedł, że należało go spokojnym zostawić, więc
18 Czarne     |         zostawić, więc żegnałem go, a on, ścisnąwszy mię za
19 Czarne     |       sztucznego tonu i całując go w ramię rzekłem, jak się
20 Czarne     |    Vendôme i tam umarł, ale już go więcej po onej wizycie na
21 Czarne     |        razy kto zachodząc pytał go, jak się Monsieur Jules
22 Czarne     |        z sobą miałem. A szedłem go przywitać więcej niż kiedykolwiek
23 Czarne     |    przyjemnie szedłem przywitać go.~Wesoło spojrzał na mnie
24 Czarne     |      dziesiątej rano i zastałem go w progu drzwi, wychodzącego
25 Czarne     |        pana Adama, ani pożegnać go, kiedy na Wschód wyjeżdżał -
26 Biale      |    dlaczego w żadnej innej dziś go nie ma?~Na to (doprawdy,
27 Milcze     |      gdyby albowiem budziło się go upadkiem na twarz najlżejszego
28 Milcze     |          lecz nagle, przenosząc go jednym ruchem w rzeczywistość
29 Milcze     |         medal, począł starannie go obzierać, dostrzegłem nagle
30 Milcze     |   utwory spółczesne. Moglibyśmy go nazwać Hamletem-filozofii,
31 Milcze     |     wpadał był Plato, nazywając go "Obłąkanym-Sokratesem"!
32 Milcze     |        spóźnił się. Oczekiwałem go spokojnie w przyjemnym cieniu
33 Milcze     |    takowego to napisu zakrwawia go na członkach skazanego :
34 Milcze(***)|       jeden węgielek i schowała go w swoje napierśne odzienie.
35 Milcze     |    opuszcza, to ten drugi nigdy go wcale nie miał. Pierwszy