Part

 1 Cywil |         że chwilę przedtem byłeś, nim, na mokrym i mętnym zwoju
 2 Cywil | nieprzyjemne, gdyby nie poszło za nim pośpieszne przyjaciela mego
 3 AdLeon|    rzeźbiarza pies, z wolna przed nim idący z paszczą otwartą
 4 AdLeon|        szedł dalej powoli, gdy za nim chłonący od strachu swawolnicy
 5 Menego|         Pałacu Dożów i o sztuki w nim złożonych skarbach rozmawiając;
 6 Menego|        wyrżnięte dzieci proszą za nim), imperator moskiewski otoczony
 7 Menego|        nad garstką bielizny; przy nim sługa z policji i dwie damy
 8 Czarne|           nie mógł.~Tak jadałem z nim i wyjeżdżałem po wielekroć,
 9 Czarne|    Siostra artysty siedziała przy nim, dziwnie z profilu doń podobna...
10 Czarne|           To była moja ostatnia z nim rozmowa, wkrótce bowiem
11 Czarne|         uścisnął, i rozmawiałem z nim do zachodu słońca, bo pamiętam,
12 Czarne|    godziny jeszcze, przez które z nim mówiłem, a potem razem też
13 Biale |      wieczór włoski, i księżyc za nim o chwili sobie właściwej
14 Biale |           zwykłem. Otóż mówiłem z nim wiele, wiele różnych rzeczy...~
15 Biale |          jakoś na chwilę, i ja za nim; potem, wskazując mi na
16 Biale |           na pamiątkę męża, co na nim przypłynął z Europy...~Wzgórze
17 Milcze|         do nas doszła wiadomość o nim przez tę drogę, bo my przez
18 Milcze|         ażeby podobać się... Ten, nim otwiera usta, już odczytał
19 Milcze|     doświadczenie, i rozwinięta w nim siła zaradczości, to wszystko,
20 Milcze|        bezrozważni, skoro lekko o nim mówimy. Nadto Sotury, czyli