Part

  1 Pamie       |            Władzio Wężyk i ja - mieliśmy z sobą kilkadziesiąt tomów
  2 Pamie       |               żółtym szlafroku, w czapce z guzikiem na szczycie głowy
  3 Pamie       |             guzikiem na szczycie głowy i z fajką na długim przedziurawionym
  4 Pamie       |               dajcie mi też jaką książkę z brzega, bo idę spać do ogrodu."~
  5 Pamie       |                do ogrodu."~Brałem przeto z brzega książkę i podawałem
  6 Pamie       |                  kwarantannie podaje się z rąk do rąk, ile możności
  7 Pamie       |            piwonii - rzecz ta wychodziła z książką w ręku a po niedługim
  8 Pamie       |                muzykę, i jak sobie wrócę z pola, a człowiek mi buty
  9 Cywil       |           podróżny, a biodrami o ciosaną z kamienia poręcz wybrzeża
 10 Cywil       |                zwany: Cywilizacja, ruszy z miejsca, gdzie przystał
 11 Cywil       |               przystał był, i osobę moją z sobą poniesie, przerwałem
 12 Cywil       |                woda w okręt ciecze,~Nogą z łoża ani stąp;~Co wieczora -
 13 Cywil       |                woda w okręt ciecze,~Nogą z łoża ani stąp;~Co wieczora -
 14 Cywil       |                 niebezpieczeństwa bywają z łańcuchów swych spuszczane.~
 15 Cywil       |             ciebie znikomością podrywaną z planety, albo daje ci uczucie
 16 Cywil       |               rozmowy ciała człowieczego z piaskiem grobu, który jemu
 17 Cywil       |             ciało człowieka składających z planetarnym ciążenia środkiem.
 18 Cywil       |               chwili jednej nie utracić, z szybkością wielką postępując.~
 19 Cywil       |             desce łączącej pokład statku z wybrzeżem - ci uchwycili
 20 Cywil       |                się deska, która wybrzeże z Cywilizacją połączała.~O!
 21 Cywil       |           powierzających się mu chorych, z powodu iż zbywało mu czasu
 22 Cywil       |                 się przeto jak mąż zacny z tak niebezpiecznego pola
 23 Cywil       |             swych i przestawał najwięcej z przyjacielem swoim adwokatem,
 24 Cywil       |         ambasadorów niejakiego książątka z wysp odległych, którzy z
 25 Cywil       |                 z wysp odległych, którzy z tłumaczem swym i służbą
 26 Cywil       |              dających, ale że jest czymś z daleka i od razu do widzenia
 27 Cywil       |         zwierzyłem to zacnemu doktorowi, z którym na jednej z ław pustych
 28 Cywil       |            doktorowi, z którym na jednej z ław pustych usiedliśmy.~
 29 Cywil       |             słowo, drugi raz znowu jedną z tych sentencji, która, gdyby
 30 Cywil       |              dawaj, bo się jej oświadczy z łzami w oczach - książki
 31 Cywil       |               ośmiu majtków zadyszanych, z wołaniami służbie okrętowej
 32 Cywil       |               uważano, nie tłumaczył się z zarzutu tego; aby przeto
 33 Cywil       |         sprowadzić. Korespondent jednego z bardzo użytecznych dzienników
 34 Cywil       |          istnieją, aby świeżo zapoznanym z tego rodzaju podróżą gościom
 35 Cywil       |                   Kapitan się nie ruszał z wielkiego salonu, gdzie
 36 Cywil       |              salonu, gdzie grał w szachy z tłumaczem ambasadorów dzikiego
 37 Cywil       |            trójbarwnymi widać było każdą z fal, i widać było wszystkie
 38 Cywil       |          zjawisko jakie rzadkie wywołuje z ich kabin - albo które,
 39 Cywil       |              zbliżyli się do ławy, którą z przyjacielem moim zajmowałem,
 40 Cywil       |                  przede wszystkim zbliża z Archeologiem, iż ów pierwszy,
 41 Cywil       |                  rzekłem - pojąć on może z umiejętności swojej? A przyjaciel
 42 Cywil       |                  Kapucynowi ciskać żarty z udziału Świętego Ducha w
 43 Cywil       |                  nagłe redaktora-jednego z bardzo użytecznych europejskich
 44 Cywil       |                  bezpośrednio i doraźnie z pochodzenia swojego nie
 45 Cywil       |             chrząstowi budowy parostatku z niedbałością człowieka,
 46 Cywil       |         zostawując za sobą.~Ludzie dzicy z tłumaczem przechadzali się
 47 Cywil       |                 nie inaczej rzecz się ma z myśleniem.~I oto więc rzekłem
 48 Cywil       |          Emigrant, i co Redaktor-jednego z bardzo użytecznych europejskich
 49 Cywil       |    jednostronnych humorów rozmawiających z sobą obywateli? Ale sama
 50 Cywil       |                 płatnych amazonki, które z pędzącego wokoło siodła
 51 Cywil       |                  płaski kapelusz jednemu z chłopców okrętowych, porzucając
 52 Cywil       |         poobiednie piórko w zębach.~Ktoś z podróżnych usłyszał w kuchni
 53 Cywil       |         strażniczej desce Kapitan, który z niej już od wielu godzin
 54 Cywil       |                 pędem wielkim biegnących z zapalonymi w rękach kagańcami,
 55 Cywil       |       przechodziły.~Cofnąłem się w jeden z korytarzy, lecz zbłądziłem
 56 Cywil       |           zobaczyłem - poznałem Kapitana z dymiącymi w rękach pistoletami:
 57 Cywil       |         wystosowania komitetu, złożonego z mężów zaufania, który by
 58 Cywil       |              uderzając, wyszczerbiło się z łoskotem strasznym, i cały
 59 Cywil       |                  ocenić. I widziałem, że z krzyżem w ręku wszedł Kapucyn
 60 Cywil       |             wielki, gdy wraz góry lodowe z dwóch stron statku na koła
 61 Cywil       |                  uderzyły w komin okrętu z dziwnym łoskotem.~Chciałem
 62 Cywil       |                  podniosłem palec, ażeby z sukni jej odtrącić plamę
 63 Cywil       |                ten zostaw, albowiem jest z gromnicy, którą na pogrzebie
 64 AdLeon      |                co wieczór do Caffé-Greco z wielką swoją charcicą kirgiskiego
 65 AdLeon      |               dobrą jazdę czyni"... tedy z daleko więcej psychologicznych
 66 AdLeon      |             rudobrodego rzeźbiarza pies, z wolna przed nim idący z
 67 AdLeon      |                  z wolna przed nim idący z paszczą otwartą i w niej
 68 AdLeon      |                kwiatu podobnym. Szedł on z wolna, z rodzajem spaniałomyślnej
 69 AdLeon      |              podobnym. Szedł on z wolna, z rodzajem spaniałomyślnej
 70 AdLeon      |              tknięta sprężyna doskonała, z miejsca przeskakiwał całą
 71 AdLeon      |           chłonący od strachu swawolnicy z bruku się podnosili, jasno
 72 AdLeon      |                  jakby mniemał, iż każdy z siedzących tam gości potrafiłby
 73 AdLeon      |                  stanowiła zarazem jeden z czterech kątów bilardu,
 74 AdLeon      |                 a składała się pogłównie z redaktora Gazety-beletrystyczno-politycznej,
 75 AdLeon      |       Gazety-beletrystyczno-politycznej, z pięknego śpiewaka, który
 76 AdLeon      |               dawał lekcje cudzoziemcom, z utalentowanego malarza i
 77 AdLeon      |                 utalentowanego malarza i z młodzieńca-turysty, wysłanego
 78 AdLeon      |                  na rzeczy". Ten zaś był z nieodstępnym (w tym sensie)
 79 AdLeon      |              kawiarni zaszła, rozeznawać z łatwością, nie tylko kto?
 80 AdLeon      |                 wstępuje.~Śpiewak także, z płaszczykiem swym na ręku
 81 AdLeon      |                  lub na jednym ramieniu, z pobrzmiewającą coś wargą
 82 AdLeon      |                 u niego przyjmowany, gdy z rozsypanego na arkuszu białym
 83 AdLeon      |            bilardowa kula wykolejała się z widoków jego, natychmiast
 84 AdLeon      |                  wielkiej pracy swojej i z wielkim podjętej zapałem,
 85 AdLeon      |                  Monte Pincio, jak gdyby z bruku ogromny jaki bajeczny
 86 AdLeon      |                   ad leones!" A na co on z konspiratorską dwuznacznością
 87 AdLeon      |                iż dojść mogło do jednego z periodów interesujących,
 88 AdLeon      |                  życie miewa...~Redaktor z wielką szybkością treść
 89 AdLeon      |               grzeczności, zapytał naraz z rzeźbiarzem, czy nie zechciałbym
 90 AdLeon      |         rzeźbiarzem, czy nie zechciałbym z mej strony im powiedzieć,
 91 AdLeon      |        stanowiąca zaczętą grupę, a którą z resztki mokrych płócien
 92 AdLeon      |               wyprowadził małego chłopca z serwetą na ramieniu i z
 93 AdLeon      |                  z serwetą na ramieniu i z koszem wina, co wraz użytym
 94 AdLeon      |                  pierwej jak gryf odlany z brązu, podniosła się, powąchała
 95 AdLeon      |               uderzy cios... ~Piorun już z chmury zlata... ~-taram
 96 AdLeon      |                 zdarzyło się coś zrobić, z czego mogę być zadowolonym,
 97 AdLeon      |               zapytać, co to jest? co to z tego będzie?... bo to może
 98 AdLeon      |              gości, przemówił:~- Tu nikt z nas myśli innej nie ma,
 99 AdLeon      |             tylko niemałe, lecz będą się z postępem zwiększały...~Tu
100 AdLeon      |                estetycznie; odjąć krzyże z rąk figur ? Na cóż koniecznie
101 AdLeon      |                stałem najbliżej, do mnie z pytającym gestem się obrócił.~-
102 AdLeon      |      bukszpanowego narzędzia odjął krzyż z ujęcia figury męskiej -
103 AdLeon      |                 mowy zatrzymaną, opuścił z narzędziem na krzyż drugi
104 AdLeon      |                 Jednakowoż gdy rzeźbiarz z ostatniego zstępował schodka,
105 AdLeon      |                   Ależ to tym sposobem i z tychże względów cała scena
106 AdLeon      |             jakby na świadki, guwernera, z uśmiechem i niecierpliwością
107 AdLeon      |               kłopoczących), cofnęli się z pracowni cicho i grzecznie.~
108 AdLeon      |          Redaktorowi i nam, że odczytuje z głosu psa, o co idzie?...~
109 AdLeon      |              brzuch kluczyki i pieczątki z drogich kamieni. Był to
110 AdLeon      |                  po koleżeńsku, zamienił z rzeźbiarzem ukłony i, komplementu
111 AdLeon      |        odgarniając na tył głowy kapelusz z czoła i obejmując, i gładząc
112 AdLeon      |                 jest to patetyczna scena z tragedii życia człowieczego...
113 AdLeon      |            Kapitalizację, a która ma być z marmuru białego, bez plamy
114 AdLeon      |            wykonać grupę (Kapitalizację) z marmuru białego, o ile można
115 AdLeon      |                 zwierzę! cóż za rasa!... Z pewnością można rzec, że
116 AdLeon      |                 wszystko, co się poczyna z dziewiczego natchnienia
117 AdLeon      |                 przecie czynimy co dzień z każdą nieledwie myślą i
118 AdLeon      |                  każdą nieledwie myślą i z każdym uczuciem... REDAKCJA
119 Menego      |                          Menego. Wyjątek z pamiętnika~Bajki wam niosę,
120 Menego      |          odpływaj ą małe statki rybackie z trójkątnymi żaglami latyńskimi,
121 Menego      |           żaglami latyńskimi, na których z bizancką surowością nakreślony
122 Menego      |                czyni wrażenie, że zszedł z rivy i odchodzi po falach...
123 Menego      |               różni, w strojach różnych, z różnym się akcentem przechadzają,
124 Menego      |                  potem budka kirem kryta z szybą kryształową, a potem
125 Menego      |                  Potem, gdyśmy schodzili z ostatniego już mostku ku
126 Menego      |                    Co może być ta postać z więdniejących liści wychylona,
127 Menego      |               bez trudu wypowijająca się z kamienia... Miałżeby architekt
128 Menego      |             wielkim kupcu, co przyjechał z dalekiego Wschodu na okręcie
129 Menego      |             wazach leżą i pargamin żółty z opisaniem pierwotnego pomysłu!
130 Menego      |            muzyki przez wojskową kapelę, z Czechów zwykle złożoną,
131 Menego      |             drezdeńskiej akademii, gdzie z niewielkim geniuszem, lecz
132 Menego      |               niewielkim geniuszem, lecz z miłością sztuki szczególniejszą,
133 Menego      |             Monachium pracował; wszędzie z trudem wielkim, i po dziesiątku
134 Menego      |                dziesiątku lat, i w walce z przeciwnościami zabójczymi...
135 Menego      |                  tradycjom się poddawał, z posłuszeństwem słowiańskim
136 Menego      |               mogę tu jeszcze dojść ładu z wyrozumieniem tych arcydzieł
137 Menego      |        szczególniejsza, kompozycja jakby z ulic brana, a jednakże wielkie
138 Menego      |               sam Kaulbach, uczyć by się z tego dobrze mogli. Kto wie? -
139 Menego      |                  malarzach, co to prosto z życia wzory brali, i co
140 Menego      |       rzeczywiście B, na skrzypcach grał z biegłością szczególną.~-
141 Menego      |                 gdzie rybaka chcę zrobić z dziećmi swymi, i chcę, żeby
142 Menego      |                muszlę pustą! I chcę, aby z tą muszlą, wyciągając rękę,
143 Menego      |              swego skończenia.~Tu się B. z krzesła podniósł i zawołał: "
144 Menego      |                   Buffone! - i wyszliśmy z kawiarni...~Na drugi dzień
145 Menego      |             dzień wieczorem taki list mi z miasta przyniesiono:~Państwo
146 Menego      |                od południa, którą to tak z okna Twego widać, i o której
147 Menego      |                ziemi, o które się płasko z jednej strony pełne morze
148 Menego      |              strony pełne morze rozbija; z drugiej sztuczne wybrzeże
149 Menego      |                drugiej sztuczne wybrzeże z ciosanego kamienia odpiera
150 Menego      |                 bielizny; przy nim sługa z policji i dwie damy Angielki
151 Menego      |             policji i dwie damy Angielki z albumami. B., zapłaciwszy
152 Czarne      |                  dla rzeczy opisywanej a z siebie samej zupełnej i
153 Czarne      |              wycięte patrony...~Pierwszą z tych formuł jest jakiś książkowy
154 Czarne      |                proste techniczne wypadki z rozwinięcia druku samego
155 Czarne      |             druku samego powstałe. Jedna z tych ram wszystko objąć
156 Czarne      |            wszystko mniej istotą źródeł, z których ono wszystko płynie.~
157 Czarne      |                 która, gdy on przyjaciel z drogi wraca: "Nie przeszkadzajże
158 Czarne      |          pamiętam, jednego razu w Rzymie z katakomb powracałem, gdzie
159 Czarne      |                 ogromne podziemne miasto z napisami i rysunkami swymi
160 Czarne      |                  twarz jego i włosy, jak z hebanu mistrzowsko wyrzezane
161 Czarne      |            zrozumieć Gabrielowi, że chce z kanapy wstać, a ten mu rękę
162 Czarne      |       przypominam sobie ostatnie rozmowy z osobami, co już w niewidzialny
163 Czarne      |              przychodzą lub przychodziły z autora tego, a te są:~Je
164 Czarne      |         pierwszym piętrze, mieszkania ma z oknami na ogrody i Panteonu
165 Czarne      |              cały Paryż... jedyny punkt, z którego napotykają się widoki
166 Czarne      |                 i Chopin miał mieszkanie z widokiem takim, którego
167 Czarne      |                iść nie mógł.~Tak jadałem z nim i wyjeżdżałem po wielekroć,
168 Czarne      |                 się ma i że siostra jego z Polski przybyła. Nareszcie
169 Czarne      |                 do pół leżącego w łóżku, z nabrzmiałymi nogami, co,
170 Czarne      |              siedziała przy nim, dziwnie z profilu doń podobna... On,
171 Czarne      |                  cieniu głębokiego łóżka z firankami, na poduszkach
172 Czarne      |               robiło, dozwalałem - potem z siostrą jego mówiłem - potem
173 Czarne      |               rękę, odrzucił sobie włosy z czoła i rzekł: "...Wynoszę
174 Czarne      |                 Mówię ci, że wynoszę się z mieszkania tego na plac
175 Czarne      |                    To była moja ostatnia z nim rozmowa, wkrótce bowiem
176 Czarne      |                  domu, którego odźwierny z uprzejmością odpowiadał,
177 Czarne      |                  na przestrzeń, jaką się z wysokości zawsze widuje,
178 Czarne      |             łunami swymi. Kilka doniczek z kwiatami na ganku przed
179 Czarne      |              właśnie kończył obiad swój, z zupy i pieczonej kury składający
180 Czarne      |        przedstawiający, który jest jedną z najpiękniejszych w tym rodzaju
181 Czarne      |                   Co wszelako nie zawsze z wielkimi jego, czarnymi,
182 Czarne      |                  ognia pełnymi oczyma, i z orientalną skronią, i z
183 Czarne      |                  z orientalną skronią, i z otworami energicznymi nosa
184 Czarne      |                   że niezadługo i odejść z tego świata przyjdzie mi"~
185 Czarne      |         spotkałem kogoś (można by rzec : z uczniów jego), który odeń
186 Czarne      |          spłowiałym dywanie ciemnym, coś z historii polskiej przedstawiającym,
187 Czarne      |                 niepielęgnowane doniczki z kwiatami - krzątano się
188 Czarne      |             istot widziałem dwie - jedna z tych rzewnymi łzami zalana
189 Czarne      |               który on w Egipcie rysował z natury, bo pejzaże zwłaszcza
190 Czarne      |                  i jedną do albumu osoby z kraju przybyłej ofiarowałem,
191 Czarne      |                  niemniej ściśle wierne, z natury wzięte - czynię to
192 Czarne      |               światły młodzieniec jakiś, z rodu Izraelita, z którym
193 Czarne      |                 jakiś, z rodu Izraelita, z którym często mawiałem.
194 Czarne      |                   co powtórzyłem jeszcze z przyciskiem, aby odmienić
195 Czarne      |                  jacyś ludzie przybiegli z latarkami - wielki Murzyn,
196 Czarne      |         czytelnictwa dzisiejszego piórem z niepamięci wywodzić i określać...
197 Czarne      |    przepowiedziany przez niego człowiek: z dynastii Wielkiego Napoleona (
198 Czarne      |              językiem Odę, nieskończenie z formy przystającą do urzędu
199 Czarne      |                 misją na Wschód, na jaką z bibliotekarstwa udał się
200 Czarne      |               Arsenału, gmachu ciemnego, z korytarzami i kamiennymi
201 Czarne      |                ze mszy szedłem i książkę z sobą miałem. A szedłem go
202 Czarne      |                  bo bliżej... bliżej zaś z powodu, iż dochodziło mię
203 Czarne      |                  uścisnął, i rozmawiałem z nim do zachodu słońca, bo
204 Czarne      |               odejść. Pokoik to był mały z piecykiem dobrze zapalonym,
205 Czarne      |               jeszcze także rycinka mała z Napoleona I-go przed generalstwem
206 Czarne      |        niedźwiedzie pasujące się - odlew z gipsu.~To było jeszcze przed
207 Czarne      |             godziny jeszcze, przez które z nim mówiłem, a potem razem
208 Czarne      |                     aż kiedy przy jednej z ulic ja miałem inaczej obrócić
209 Czarne      |              rozkład schodów i fragmenta z gliny polewanej czternastowieczne,
210 Czarne      |               cieniach... Oto obraz cały z męki Pańskiej, w którym
211 Biale       |                wyobrażający wychodzącego z Świątyni Zachariasza, a
212 Biale       |             białe zapisując, aby Francuz z czasem i inny obcy literat
213 Biale       |                powstała.~U nas bowiem to z przyczyny niezmiernie prostej,
214 Biale       |          pokrótce, dlaczego to jest tak, z powodu iż odpowiedź na to
215 Biale       |          korzystać chcącego innostronnie z wzmianki powyższej czytelnika,
216 Biale       |            rzeźbiarstwo przez sam taniec z dramą ożenione było?...~
217 Biale       |           przedzielała - alei bynajmniej z drzew sędziwych i sadu wcale
218 Biale       |                stąd także, że Mickiewicz z pieśni gminnej ją przybrał).~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
219 Biale       |                   to one się tu staczają z wierzchu skał... bywało..."~*~
220 Biale       |          współczesna, aby sądzić do ila, z tego punktu widzenia uważając
221 Biale       |                 innej natury ciszę jaką, z teatru deskami zbliżoną,
222 Biale       |                  czystości rysów profil, z wiadomej strony, od wchodu
223 Biale       |                 gości używających teatru z nawyknienia, jak gdy o pewnej
224 Biale       |             dramę i tragedię przechodzić z czasem zaczynała, pusta
225 Biale       |              cień przedstawiający wynika z trapy swej, ranę czerwoną
226 Biale       |              uszczknięte, że tak powiem, z niw natury rzeczy, i jeżeli
227 Biale       |               się.~A są tym piękniejsze, z tego je stanowiska ceniąc,
228 Biale       | najbezpieczniejsza prostotliwą parabolą, z życia bezstronnie przyjętą,
229 Biale       |              czytelnik zauważyć potrafi) z wdzięcznością nawet, iż
230 Biale       |                  powiedział mi raz jeden z najpoważniejszych obywateli
231 Biale       |               świetnych latach przybyłem z Rzymu do Paryża.~Starzec
232 Biale       |                 znającej i jako się mówi z kimś, co w rozmowy celu
233 Biale       |             Trzeba być zaiste wywikłanym z fałszów estetyki schorzałej
234 Biale       |                  bliskie jest to pisemko z siebie samego. Biały-ć i
235 Biale       |           żydziak.~Jedliśmy nieraz razem z jednego naczynia ryż gotowany,
236 Biale       |               kiedy trudno było gotować, z powodu iż burze kuchnię
237 Biale       |                  razy na zwojach sznurów z Izraelitą owyn całe noce
238 Biale       |                nadeszła niedziela (jedna z tylu niedziel!), że, ubierając
239 Biale       |                 aż ręka się przez szparę z niedomknięcia drzwi wynikłą
240 Biale       |        przynosząc mi te rzeczy, wiedział z innych niedziel, po samej
241 Biale       |          wyróżniać zwykłem. Otóż mówiłem z nim wiele, wiele różnych
242 Biale       |              logicznie naturalny, wynikł z rzeczy samej, jeżeli, jako
243 Biale       |           kończyła się też i cała ziemia z lądami swymi, a zaczynało
244 Biale       |                            Książę pewny, z zacnego a wielmożnie historycznego
245 Biale       |               męża, co na nim przypłynął z Europy...~Wzgórze zielone
246 Biale       |               towarzysz przechadzki mej, z poważnie historycznego a
247 Milcze      |       oczywistość inną. Nie można przeto z oczywistości jednej przerzucać
248 Milcze      |                 może na pozór udowodniać z tej przyczyny, że wszystkość
249 Milcze      |                do uśmiechu, pomięszanego z wielce głębokim wrażeniem -
250 Milcze      |        znalazłszy się raz bardzo poufnie z mężem, o którym tu się mówi,
251 Milcze      |           jawności-względnej, zakreślone z góry szranki mającej, ani
252 Milcze      |                 filozofia?... Zapytywany z nie mniejszą odpowiadał
253 Milcze      |              zupełnie zwątpiałego serca, z jakim odpowiadają dziś mędrkowie
254 Milcze      |               jest bardzo piękne, tylko, z jednej strony, nie zaspokaja
255 Milcze      |             potwierdza Diogenesa zarzut, z drugiej - jesteśmy w stanie
256 Milcze      |                      Filozof, który to i z taką wyraża trzeźwością,
257 Milcze(*)   |           majątek (sic). - Jest to jeden z powodów, dla których mędrca
258 Milcze      |         nominalne. **~Także i dostąpiona z pochodem czasów doskonałość
259 Milcze      |            musiałoby być jego porównanie z systematem świata naszego.
260 Milcze      |             powiedziano dotąd, i dlatego z wątpliwością wyrażam się.
261 Milcze(**)  |              śmierci jego wyprzedaje się z rękopismów za pieniądze...
262 Milcze      |        kilkunastoletnim pobycie w jednej z najświetniejszych stolic
263 Milcze      |               będę się starał nadbiegnąć z jednej Czytelni (cabinet
264 Milcze      |               lecture) gdzie mam jeszcze z kimś spotkać się i na papiery
265 Milcze      |                   bawiące się kamyczkami z piasku wygrzebywanymi ze
266 Milcze      |            potrzeba, ażeby być jako tako z gruba oczytanym, tyle pierw
267 Milcze      |         zaniedbane, przy bladej świeczce z trudem zakupionej, czytywać
268 Milcze      |                karygodności, wybiera kat z podanego mu kosza pełnego
269 Milcze      |                 która, jeżeli wycofanemu z interesów i dostatnio postawionemu
270 Milcze(****)|                   przy czym rodzaj ręki, z palcem wskazującym ów nakaz,
271 Milcze      |            wszystkich?~Czy nie byłoby to z przyczyny, iż nie nazbyt
272 Milcze      |               cała jedna mowy-część jest z dotychczasowych gramatyk
273 Milcze      |      zasadniczych gramatyki posiadłości, z przyczyny że on jest po-za-składniowym,
274 Milcze      |       niegramatycznościach buduje, ale i z tej, że właściwie mówiąc,
275 Milcze      |       nakreślonym, lecz gdzie się on sam z ustroju słów gwałtem wyrywa...
276 Milcze      |            wyboru.~Inaczej jest zupełnie z przemilczeniem, które (według
277 Milcze      |            wątkiem. Tak iż to, co drugie z porządku zdanie głosi i
278 Milcze      |                jest rozmową ze sobą albo z duchem rzeczy.~Zdania tak
279 Milcze      |        najsłuszniej przedstawuje itp....~Z tej to pochodzi właśnie
280 Milcze      |                 radykalny ma związek tak z każdym pojedyńczo zdaniem,
281 Milcze      |                pojedyńczo zdaniem, jak i z całością budownictwa mowy.
282 Milcze      |                pomysł i wynalazek, tylko z tej przyczyny, że do nas
283 Milcze      |             pitagorejską, nie jest, lecz z najstarszych azjackich religijno-filozofijnych
284 Milcze      |                  tenże nie mógł przecież z onymi uczniami swymi jak
285 Milcze      |                uczniami swymi jak oficer z niedawnymi jeszcze żołnierzami
286 Milcze      |            specjalny pracownik stawa się z czasem jakoby doskonałą
287 Milcze      |        upuszczenie lub podjęcie kamyczka z ziemi, uszczknięcie listka,
288 Milcze      |                  trzeba przecież je było z jakowegoś możliwego dykcjonarza
289 Milcze      |                  był pod wpływem jednego z tych gwałtownych zawichrzeń
290 Milcze      |                 sensu publicznego, które z wielkim i chełpiącym się
291 Milcze(***) |                 Cyganie bardzo się kryją z ich rzeczywiście starożytnymi
292 Milcze(***) |              nich znajdują się; lecz gdy z jednej wsi byli gwałtownie
293 Milcze      |             wieloletnim pobycie w jednej z najgłośniejszych stolic
294 Milcze      |                  i energii rzuciło naraz z góry onymi wielkimi liniami,
295 Milcze      |          Ajschylos postacie dwie urabiać z narodów i krociów, jakież
296 Milcze      |                  i krociów, jakież by tu z tego, na przykład, szerokiego
297 Milcze      |               postaci... A nie obejmując z całej wszystkości nic, prócz
298 Milcze      |             kolosalny ów gwar stołeczny, z którego całokształt jeden
299 Milcze      |          charakter.~Drugim zaś kształtem z połowy drugiej tłumu i gwaru
300 Milcze      |              cudzych układa, myśli swoje z domyślonymi w drugich myślami
301 Milcze      |         Tymczasem nawet najrozsądniejszy z mędrców starożytnych Kung-fu-tseu (
302 Milcze      |              ministerialną prozę czerpie z hymnów i pieśni początkowych,
303 Milcze      |               początkowych, i właśnie że z epoki onej, w której winien
304 Milcze      |                jakoby coś dziedziczącego z charakterem synostwa-boskiego. ~
305 Milcze      |          przetrwać podoła, usunąwszy się z pierworządności i stosowne
306 Milcze      |             trudno następstw[a] żywiołów z chronologicznymi warunkami
307 Milcze      |       Tales-Gortyński (nie filozof Tales z Miletu) powinien by oną
308 Milcze      |             Europie przedstawować. Tales z Gortynu albowiem był jeszcze
309 Milcze      |            powoduje zdrowie, tudzież aby z zacnego była rodu, z cnotą
310 Milcze      |                 aby z zacnego była rodu, z cnotą dziewiczą i z wyglądaną
311 Milcze      |                rodu, z cnotą dziewiczą i z wyglądaną bardzo płodnością
312 Milcze      |          albowiem to samo, co okazaliśmy ż wyłożyliśmy w części gramatycznej,
313 Milcze      |             ostatnim, i środkującym - on z płomiennym ~Piorunem powstał
314 Milcze      |           Dlatego też ostatnia Inwokacja z epoki inwokacyjnych-psalmów,
315 Milcze      |     inwokacyjnych-psalmów, lecz pierwsza z epoki następnej, brzmieć
316 Milcze      |                      oto, co już widzimy z rozwoju myśli człowieczej
317 Milcze      |              rozwoju myśli człowieczej i z następstwa przepowiedzianego
318 Milcze      |                wyrazu nie należy tu brać z żadną wyłącznością. Tym
319 Milcze      |          wielkości spraw zachodzić muszą z biegiem czasów.~Anegdota
320 Milcze      |               Ewangelij najmniej cztery, z powodu, że każdy Ewangelista
321 Milcze      |                reformą - rewolucją. Cały z anegdoty i biografii wyrósł
322 Milcze      |            Epopeja za Sędziów - Historia z Królami, a z Eklezjastą
323 Milcze      |                    Historia z Królami, a z Eklezjastą Anegdota, i nasza
324 Milcze      |           dopełnżeń się, jest Rewelacją!~Z administracyjną jakkolwiek
325 Milcze      |            wszystkim, co sakramentalnego z obyczajów starych podnosi,
326 Milcze      |                 i dzieła!~Podobnież jest z każdym innym żywiołem, albowiem
327 Milcze      |                 wyżej nadmieniało), tedy z naszym zarysem żywotnych
328 Milcze      |                 zasuwają się w siebie, i z siebie podawają na tymże
329 Milcze      |                  umysłowe-sprawy jeszcze z samymże drukiem weszło wiele