Part

  1 Pamie       |                wychodziła z książką w ręku a po niedługim przeciągu czasu
  2 Pamie       |                    jak sobie wrócę z pola, a człowiek mi buty ściągnie,
  3 Cywil       |              kolanem o tłomoczek podróżny, a biodrami o ciosaną z kamienia
  4 Cywil       |                swoje mi przedstawiasz - - ~A słów tych domówiwszy, wbłąkały
  5 Cywil       |           budowanie arki przypominających, a które spoczywają na samym
  6 Cywil       |                   jest i miękka od umywań, a wszystkie są jakoby wieko
  7 Cywil       |                    opalowego światłocienia a wilgoci ciepłej i słonawej,
  8 Cywil       |             zawieszonych po okrętu bokach, a które tylko w czas przystani
  9 Cywil       |              szybkością wielką postępując.~A kiedy to mówiłem, usłyszeliśmy
 10 Cywil       |                   podróżny mój tłomoczek - a ja uścisnąłem miękką rękę
 11 Cywil       |               półtora stopy bywają długie, a połączające nieraz świata
 12 Cywil       |                    mającym statku parowym.~A że znałem tam, wśród podróżnych,
 13 Cywil       |                 mosiężne bardzo świecące - a na twarzach tych dzikich
 14 Cywil       |                dzień jeden i dzień wtóry - a dnia trzeciego, gdy byliśmy
 15 Cywil       |                 oczy swoje w chmur nawały, a ona zdała się wejrzeniem
 16 Cywil       |               zatrzymać sobie na pamiątkę!~A gdy słów tych właśnie domawiał
 17 Cywil       |                  miejsce linie ciągniętej, a obok nas zajmował miejsce
 18 Cywil       |             boleściom romatyzmów podległy, a który że wiedział, iż go
 19 Cywil       |                  do pół oblicza osłoniętą, a majtkowie nieraz znakami
 20 Cywil       |                  je wiosennym tchnieniem - a na ogromnej przestrzeni
 21 Cywil       |                   do nieustannie ruchomych a ostatecznych kresów widnokręgu.~
 22 Cywil       |            pokazywali.~Tęcza nikła powoli, a okręt nasz wielkimi swymi
 23 Cywil       |                może z umiejętności swojej? A przyjaciel mój mi odpowiedział:~-
 24 Cywil       |                  jako przedmiot naciągane; a rozmowa ta rosła bezprzykładnie
 25 Cywil       |                 uczyniło razem sześć dni - a około południa dnia siódmego
 26 Cywil       |                 poręcze i wręby okrętowe - a widziałem radość na ich
 27 Cywil       |                 rzecz, mówię, jedna jest."~A słowa te wyrzekłszy, uderzyłem
 28 Cywil       |                    daleko na fale Oceanu - a na kapeluszu tym wokoło
 29 Cywil       |                    było zimno i grudniowo, a mało kto zostawał na pokładzie -
 30 Cywil       |                   mniej ściśle dopełnianą, a Kapitan bynajmniej się na
 31 Cywil       |                  piękną osobę wykradzioną, a młodzieniec czuły zbierał
 32 Cywil       |                    nie spał oprócz dzieci, a zakonnice podróżne w kabinach
 33 Cywil       |               ramiona swoje pół-ostrożnym, a pół-pogardliwym cisnęli
 34 Cywil       |                  zdawali mi się trzeźwieć.~A cofając się od jęku konających
 35 Cywil       |                 Emigrant wychylał butelki, a Archeolog zbierał próżne
 36 Cywil       |                 skinął i odsunięto mnicha, a Redaktor ozwał się do publiczności,
 37 Cywil       |            maszyniście na dół: "Ognia!" - ~A oto nagle cały okręt zdawał
 38 Cywil       |                  uwikłanego w pęta słonia, a cokolwiek poruszyć się chcąc
 39 Cywil       |                                         VI~A kiedy, już nie wiem, które
 40 AdLeon      |                  godności osoby, która te, a nie inne upodobała sobie
 41 AdLeon      |         przeskakiwał, nic nie potraciwszy, a w też same naturalne i powolne
 42 AdLeon      |                    czterech kątów bilardu, a składała się pogłównie z
 43 AdLeon      |                   rękopismu: Rzut-oka... - a jeszcze i wczora tamże,
 44 AdLeon      |                    inaczej gonił ciężar... a co jest przecież równie
 45 AdLeon      |                   lwom za czasu Domicjana, a szczegóły te tak już w pogadankach
 46 AdLeon      |                  przyciskiem: "ad leones!" A na co on z konspiratorską
 47 AdLeon      |                  krotochwili, piękne jest (a północnym chłodnym nie znane
 48 AdLeon      |                popierać i rozwijać zaczął, a lubo notując coś ołówkiem,
 49 AdLeon      |                  stanowiąca zaczętą grupę, a którą z resztki mokrych
 50 AdLeon      |                       wołał młody turysta.~A poskoczywszy do najciemniejszego
 51 AdLeon      |            wybitnym barytonem nucić zrazu, a potem na całe tchnienie
 52 AdLeon      |                  to może być Kleopatra?... a może Wniebowzięcie.~Uciszenie
 53 AdLeon      |                  ta jaką wyznaje religię? (a których w Stanach Zjednoczonych
 54 AdLeon      |                rzeczy i tak jest rozlanym? a dla którego obecności nabywca (
 55 AdLeon      |               ogólnego uczucia poszukiwał, a że stałem najbliżej, do
 56 AdLeon      |              schodki wyrównywające grupie, a przy niej utwierdzone, i
 57 AdLeon      |                  nadmienić, iż do Semitów, a przez onych do Chrześcijan,
 58 AdLeon      |               ogólny nakłon pojęć i uczuć, a zupełny brak rozumowanej
 59 AdLeon      |                  głosu psa, o co idzie?...~A wtem otworzyły się drzwi
 60 AdLeon      |               przedstawiają Kapitalizację, a która ma być z marmuru białego,
 61 AdLeon      |                 kartę Redaktorowi nasunął, a ten skreślił:~Rzeźbiarz***
 62 AdLeon      |                    dołożyć daty pominięte, a gdy się to spełniło, zamienił
 63 AdLeon      |                drugiej w całym mieście!...~A to gdy mówił, skłonił się
 64 Menego      |                jutrzni we mgłach, odpływaj ą małe statki rybackie z trójkątnymi
 65 Menego      |                   okręty w taroku wielkim, a gdzie światło miesięczne
 66 Menego      |                 kryta z szybą kryształową, a potem znów drugi kształt
 67 Menego      |                   drugi kształt wioślarza, a potem blask fali, skrzelą
 68 Menego      |                    owdzie o Adamie i Ewie, a owdzie o patronie swoim
 69 Menego      |                   Tu wchodziliśmy na plac, a był zmierzch, i dokoła pod
 70 Menego      |             kompozycja jakby z ulic brana, a jednakże wielkie to są rzeczy!
 71 Menego      |               czyta jakby jakie legendy... A teraz tu widzę, że podobno
 72 Menego      |                  to? - jeszcze powtórzył - a wszakże dziś gondole po
 73 Menego      |                    pożegnać, wstąpię może; a nie, to na wyspę często
 74 Menego      |                    brzegu dojść morskiego, a zwłaszcza tam, gdzie zwykle
 75 Menego      |                  wymija, w trawie naprzód, a potem w nadmorskian żwirze
 76 Czarne      |          uszanowanie dla rzeczy opisywanej a z siebie samej zupełnej
 77 Czarne      |                łącznością pomiędzy książką a żywotem, druga - wszystko
 78 Czarne      |            oddalonej od przyjaciela swego, a mającej wizerunek jego na
 79 Czarne      |                 bogaty pan szafować może - a tak skąpi jej byli!!~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~...
 80 Czarne      |            wchodzącemu doń, przywitał mię, a wyciągnąwszy rękę posunął
 81 Czarne      |                    że chce z kanapy wstać, a ten mu rękę podał i zaczęli
 82 Czarne      |                    i zatrzymywać się:~- ...A to (mówił) co to za kwiat
 83 Czarne      |                     ten kwiat, proszę cię (a nie było kwiatów w mieszkaniu),
 84 Czarne      |            zacytować słowa jedyne Voltaire'a, jakie kiedykolwiek na myśl
 85 Czarne      |                przychodziły z autora tego, a te są:~Je tremble!... car
 86 Czarne      |                    je vais dire ~Ressemble a un systeme.~(Voltaire)~Może
 87 Czarne      |         nieśmiertelny fortepian jego stał, a fortepian bynajmniej wykwintny -
 88 Czarne      |                  Chopin o godzinie piątej, a potem zstępował, jak mógł,
 89 Czarne      |                  tego ubiegło wiele czasu, a ja nie zachodziłem do Chopina,
 90 Czarne      |                zostawić, więc żegnałem go, a on, ścisnąwszy mię za rękę,
 91 Czarne      |                   jako mówił, usłyszawszy, a wiedząc, iż nerwom jego
 92 Czarne      |                 Wynosisz się tak co rok... a przecież, chwała Bogu, oglądamy
 93 Czarne      |                  oglądamy cię przy życiu."~A Chopin na to, kończąc przerwane
 94 Czarne      |                   najskromniej umeblowany, a okna jego dawały na przestrzeń,
 95 Czarne      |                   przed oknami tymi stało, a ośmielone przez mieszkańca
 96 Czarne      |              Chopinie (który żył jeszcze), a o którym Juliusz pokasłując
 97 Czarne      |                    wieczorem wszedłem był, a Juliusz stał przy kominie,
 98 Czarne      |                jego), który odeń powracał, a było już ciemno - i ten
 99 Czarne      |               krzątano się około pogrzebu, a pogrzeb ten, jaki był, to
100 Czarne      |                   zawieszą w muzeum jakim, a o straconą lewą będą skargi!..." -
101 Czarne      |                   nazwiska nawet nie wiem, a narodowość wątpliwie wiem...
102 Czarne      |                 osób ekwipaż składających, a wszystkie dla słońca pięknego
103 Czarne      |                 przed nami suknia kobieca, a obok mnie siedzący współpodróżnik
104 Czarne      |                    się pogodą i niedzielą, a to szczenię biedne ani wiedziało,
105 Czarne      |                licznej poety przynoszące - a ofiarowane mu, zdaje się,
106 Czarne      |                   i książkę z sobą miałem. A szedłem go przywitać więcej
107 Czarne      |               kiedy w Ameryce zostawałem - a kiedy tam odpłynąłem, powiedział
108 Czarne      |            generalstwem jego portretowana, a pod nią daguerotyp mężczyzny
109 Czarne      |                chodzą francuskie inwalidy, a był to czas właśnie pierwszych
110 Czarne      |                 przez które z nim mówiłem, a potem razem też wyszliśmy,
111 Czarne      |              miałem inaczej obrócić drogę, a on gdzie indziej iść, ścisnął
112 Czarne      |                  tonem nie żegnał mię był, a tyleć razy rozchodziliśmy
113 Czarne      |                    niedawno wszedłem był - a potem na najwyższe piętro
114 Czarne      |                    do atelier p. Delaroche'a, wielki artysta raczył mi
115 Czarne      |             uzdrawiającym pewnym lekarzem, a który był Chrystus, syn
116 Czarne      |            prowadzony od urzędu do urzędu, a może właśnie na Górę Trupich
117 Czarne      |                 człowiek szabli szukający, a Jan Święty, na piersiach
118 Czarne      |                    na ten maleńki obrazek, a że ś. p. Delaroche (tak
119 Czarne      |               widziałem już pana Delaroche'a, w którego śmierci ostatni
120 Biale       |                    z Świątyni Zachariasza, a nie mogącego otaczającym
121 Biale       |                  skończonego typu kobiety, a jakoż bez kobiety dramat
122 Biale       |                 hełmie swym zamkniętym nic a nic już nie mówi nawet...
123 Biale       |                    zatraci basso w muzyce, a kolor biały na palecie malarza,
124 Biale       |                  biały na palecie malarza, a pion w rysunku. Cóż zupełnego
125 Biale       |          rozkładając wyrazy, objaśnia się, a od którego już, rozkładając
126 Biale       |                    np. między historycznym a histerycznym fenomenem jakim...~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~ ~
127 Biale       |           bezmyślne, nie opowiadające nic, a których kilka tu i owdzie
128 Biale       |                  całe tło myśli w Europie, a Dziady pana Adama były mi
129 Biale       |                urwanej pieśni zanuciła:~...a odjechać od niej nudno,~
130 Biale       |                    odjechać od niej nudno,~a przyjechać do niej trudno!...~
131 Biale       |                    głośniej mię doszły:~...a odjechać od niej nudno,~
132 Biale       |                    odjechać od niej nudno,~a przyjechać do niej trudno!...~"
133 Biale       |                kiedy zadzwonią na Angelus, a niebo jest chmurki nieświadome
134 Biale       |                   ścieżce krętej nad wodą, a przy skale, jak gzyms u
135 Biale       |                  wieczór tąż samą ścieżką, a jadąc na ośle, zwłaszcza
136 Biale       |                 stwarzając błogosławił mu, a zły duch, coś lepszego wymyślić
137 Biale       |            wiszarze - pod spadzistą skałą, a nad jeziorem - próbowały
138 Biale       |                  stanowczo wstrzymały się, a my siedząc na nich poczuliśmy,
139 Biale       |                 tego głazu nie było tu..." A on chwilę przemilczał -
140 Biale       |               Cezara upadł minister Rossi, a krew wstęgą krzywą od szyi
141 Biale       |              spóźnionej godzinie siadywać; a ktokolwiek uczęszczał na
142 Biale       |            niejakim czasie weszła garstka, a połowa jej wyszła i weszła
143 Biale       |                grać pomiędzy publicznością a sceną to, co Shakespeare
144 Biale       |                    i kto wtedy publiczność a scenę widzieć tam przyszedł
145 Biale       |                 sam pomiędzy teatru pełnią a pustką loży ministra, jako
146 Biale       |                    i tu, i tam Shakespeare'a tylko aktorów grających
147 Biale       |                 nas zależeć nie zdają się.~A są tym piękniejsze, z tego
148 Biale       |                     uczuciem utwierdzać... A zaś świadomość paraboli
149 Biale       |                   estetyczny tych notatek. A przytacza się je (jako każdy
150 Biale       |          porównania postępu prac zapytać: "A kiedyż książę jegomość ono
151 Biale       |                 szkoła polska baczną była.~A inne znowu słowa, w Londynie
152 Biale       |                były więcej niż zaniedbane, a ja mniej starannie od gościa
153 Biale       |                  się powiada albo słyszy ? a k'temu, aby widziano, dotykano
154 Biale       |           uprawianie czyni . . . . . . . . a muzyka już u nas przecie
155 Biale       |                albo systemat sławny na to, a obie te rzeczy wprost przeciwne
156 Biale       |                   nic k'temu nie uczynili, a nie uczynią nic!.., czekając
157 Biale       |                  zawsze, aż uczeń mistrza, a pokolenie zakasuje pokolenie,
158 Biale       |                jest najprostszym absurdum, a emulację zabije zawsze konkurencja
159 Biale       |                  być tak wielka cichość... a przecież tyle mórz pierw
160 Biale       |                   burze kuchnię rozbijały, a fale wyższe masztów przechodniem
161 Biale       |               szczególniejsze niż dotąd... a że chodząc tak przed oną
162 Biale       |              wskazując mi na fale, rzekł: "A więc wierzysz i w to, że
163 Biale       |                izraelskiego jest wyznania, a światły człek, dodałem:~"
164 Biale       |                cała ziemia z lądami swymi, a zaczynało się morze... Powiesz
165 Biale       |                     lubo filozof jesteś): ?A czemu to tak nie pójdziesz,
166 Biale       |              powiem - (mile tu wspominany, a raz spotkany) Izraelita
167 Biale       |                    Książę pewny, z zacnego a wielmożnie historycznego
168 Biale       |                   i przyjacielskich usług, a usługi mówię dlatego, bo
169 Biale       |                przechadzał się raz ze mną, a słońce właśnie ku zachodowi
170 Biale       |                 kędy mąż ów Anglików zbił, a cofających się żołnierzy
171 Biale       |                   z poważnie historycznego a książęcego rodu pochodząc,
172 Biale       |                   wiedzieć, że Kościuszko, a zaś [książę Marceli Lubomirski,
173 Milcze      |                samo jest płonnym zachodem.~A co (należy ostrzec) że się
174 Milcze      |                odpowiadał prostotą : "Tyle a tyle wiem, lub nie wiem;
175 Milcze      |                   dopiero myśmy wynaleźli, a który też wynalazek zapewne
176 Milcze      |             szukają" - odrzeczono. - "Ach! a kiedyż oni będą mieli czas
177 Milcze      | umiejętności-specjalne) ma zadanie inne... a jakie zadanie??... tego
178 Milcze      |                  ulicach Aten spotykanych, a poszukujących nieznanego
179 Milcze      |                miejscu niż o ciągu rzeczy, a niekiedy są tylko nominalne. **~
180 Milcze      |                    Czy przez przybliżenie (a peu prés), jak pierwotni
181 Milcze      |             codziennej dramie doczesności; a na jej powołania odpowiadać
182 Milcze      |               szybciej od uderzeń pulsu... A przeto można by nawet rzec,
183 Milcze      |             budynkiem głównej Biblioteki - a ja będę się starał nadbiegnąć
184 Milcze      |               obecny i wszelki spółczesny? a co usłyszałby milczący przez
185 Milcze      |                bardziej masy pełnego muru, a spojrzymy ze stanowiska
186 Milcze      |                 powieści we feuilletonach, a przeto samych już romansów
187 Milcze      |                   nie czytać można innych, a jednak być człowiekiem... ****~
188 Milcze(***) |                    opierali się na bystrym a peu prés a o ile na systematycznym
189 Milcze(***) |                  się na bystrym a peu prés a o ile na systematycznym
190 Milcze      |              trafem w jego rękę wpadający, a noszący na sobie napis:
191 Milcze      |           skazanego : tak nieszczęśliwy ów a chętny ukształcenia umysł,
192 Milcze      |             postawionemu w rzeczywistości, a przyjaznemu wiedzy umysłowi
193 Milcze      |                 wieniec i koronę światła ? A tymczasem, czyli należy,
194 Milcze(****)|                 rogach ulic: "Czytajcie to a to!!", przy czym rodzaj
195 Milcze      |                    się i osklepia frazes - a nie tylko nawet jeden frazes,
196 Milcze      |            usłusznioną!...~Milczenie więc, a mówiąc w zastosowaniu praktycznym:
197 Milcze      |                    każdym zdaniu wyczytać, a potem jest logicznym następnego
198 Milcze      |                wygłoszonym przemilczeniem, a to, co trzecie mówi zdanie,
199 Milcze      |                    drugiego przemilczeniu, a co czwarte, w trzeciego...
200 Milcze      |                 się miewasz, przyjacielu?" A te to przemilczenie wstępne
201 Milcze      |           najstosowniej przedstawuje się - a przeto:~"Nie należy być
202 Milcze      |        Filozoficzne Pitagorasa, milczenie (a którego znaczenia dotąd
203 Milcze      |                   teorii i praktyk płynie, a dopiero zaczerpnął jej był
204 Milcze      |                musiał on zalecenie takowe, ą nie najponętniejsze, jakimś
205 Milcze      |                 pomiędzy uchem zewnętrznym a wewnętrznym, pomiędzy patrzeniem
206 Milcze      |              pomiędzy patrzeniem optycznym a widzeniem - niemniej dotykaniem,
207 Milcze      |                 pomiędzy Mistrza wnioskiem a przystępującego doń wolą -
208 Milcze      |             praktykę przyjacielowi wiedzy, a którą zalecano i praktykowano
209 Milcze(*)   |               słowa-władzy mistrzowskiego, a co śród kilkuset osób razem
210 Milcze      |                 rozwoju rzeczy świata tego a prawami rozwoju ducha...~
211 Milcze      |                   wyłączne gałęzie wiedzy (a przeto może lepiej obejmowali
212 Milcze      |               przeciw Syrakuzie i Sycylii, a szał był tak za wojną, iż
213 Milcze      |                 lecz podniósł się milcząc, a ująwszy pochodnię rozgorzałą
214 Milcze      |            wojennej ludowi przedstawić!... A lubo naturalną jest rzeczą,
215 Milcze(***) |                   starożytnymi tradycjami, a te w zrubasznionych wielce
216 Milcze      |                 zarazem i naszego zacnego, a nawet umiejętnego przyjaciela,
217 Milcze      |      nie-romansiście! . . .~Tego też dnia, a już wieczora, skoro raz
218 Milcze      |                  weń głębiej i spokojniej, a nie napotkasz nic innego,
219 Milcze      |                   swego punktu-wyjścia!...~A nie wychodząc nigdy ze swojego
220 Milcze      |                    być ruch tej postaci... A nie obejmując z całej wszystkości
221 Milcze      |                    drugich myślami wiąże - a jeżeli pierwszy nigdy swojego
222 Milcze      |               Confucius) właśnie że swoją, a prawie już ministerialną
223 Milcze      |                  nigdy niewystarczających, a ciągle zbytecznych fragmentów -
224 Milcze      |             pogodzić jest trudno następstw[a] żywiołów z chronologicznymi
225 Milcze      |                     Rzeczy te doświadczony a serdecznie życzliwy służący
226 Milcze      |                 zdania stawa się wygłosem, a przynosi ze sobą drugie
227 Milcze      |                  drugiej następnego wieku, a co ta przemilcza, wygłosi
228 Milcze      |                kartką wielkiego-psałterza, a która się dochowała przez
229 Milcze      |                ażeby i towarzystwo ocalić. A pociechy nawet i tej ze
230 Milcze      |             polityczne i finansowe etc.... a która to istotnie proza
231 Milcze      |                 istotną historyczną prozę, a zatem (stosownie do naszego
232 Milcze      |                 znanym było, wypowiedzieć, a przeto świadectwo i kontrola
233 Milcze      |              Sędziów - Historia z Królami, a z Eklezjastą Anegdota, i
234 Milcze      |                 literackiego niemowlęctwa, a nawet i kiedy prawo dwunastu-tablic
235 Milcze      |                epoki literatury rzymskiej, a uważanej za po prostu przejętą
236 Milcze      |                   kronikarskich rapsodach, a dlatego wszystkość Georgik
237 Milcze      |                   i kolegium je strzegące, a nade wszystko zupełnie nowy
238 Milcze      |                 porządku chronologicznego (a o czym się już wyżej nadmieniało),