Part

  1 Pamie      |     przedziurawionym kiju, wchodzi do nas: "Oto (powiada półgębkiem
  2 Pamie      |      książkę z brzega, bo idę spać do ogrodu."~Brałem przeto z
  3 Pamie      |      kwarantannie podaje się z rąk do rąk, ile możności dotknięcia
  4 Cywil      |      człowiecze,~W górę rękaw! - i do pomp.~ ~Pożegnałem, co kochałem,~
  5 Cywil      |       człowiecze,~Rękaw w górę - i do pomp!~- Oto i widzisz -
  6 Cywil      |        przeszedłszy jeszcze wyżej, do korytarzy kabin, i wyżej,
  7 Cywil      |        nadto huk żagli pękających, do wystrzałów poddać się mającego
  8 Cywil      | miedzianego gwoździa okrętowego aż do gwiazdy w niebiosach jak
  9 Cywil      |     najpogodniejszego uciszenia aż do czarności otchłannej burz
 10 Cywil      |     okrętem niby że psy domowe, aż do rzucających twarde rozkazy
 11 Cywil      |            podpiera i uspokaja, aż do tego, co tobą jako liściem
 12 Cywil      |      planety, albo daje ci uczucie do onych dwóch w niczym niepodobne:
 13 Cywil      |    głębokie i nikczemne! - podobne do rozmowy ciała człowieczego
 14 Cywil      |             żebyście wy wiedzieli, do ila patetycznymi one są
 15 Cywil      |             odbijając przybywające do nas przez otchłanie-otchłani
 16 Cywil      |           rozgłosiło, zeszli jedni do kabin, ażeby wyciągnąć się
 17 Cywil      |         siebie, czyli nie jest co? do uskromienia.~Żywioł wszelako
 18 Cywil      |         opończy ceratowej, od stóp do głów strumieniami wody jaśniejący,
 19 Cywil      |        Piękna była to dama, ale co do nieposzlakowanej dorodności,
 20 Cywil      |           czymś z daleka i od razu do widzenia możebna, jak opera.
 21 Cywil      |      poważny mój przyjaciel rzecze do mnie:~- Obraziłbyś młodego
 22 Cywil      |            w otwór, którędy schody do salonów i do wewnętrznych
 23 Cywil      |        którędy schody do salonów i do wewnętrznych kabin prowadziły.~
 24 Cywil      |          zajmował miejsce człowiek do pół oblicza szalem wielkim
 25 Cywil      |          postać ową w szal szkocki do pół oblicza osłoniętą, a
 26 Cywil      |            ale raczej podobną była do ukośnie wspartego gotyckiego
 27 Cywil      |          coraz drobniej łamane, aż do nieustannie ruchomych a
 28 Cywil      |           zatrudniał, zbliżyli się do ławy, którą z przyjacielem
 29 Cywil      |  wszystkich podróżnych znając, tak do mnie mówił:~- Emigrant ten
 30 Cywil      |          Gople Wieża Mysza. Co zaś do Francji, tę ma rządzić prokonsul
 31 Cywil      |           siedmiu dni, ażeby dojść do tego, iż otworzywszy usta,
 32 Cywil      |       mający nic w sobie podobnego do otaczającego nas powietrza -
 33 Cywil      |     niestateczne - i coś podobnego do naglonych pośpiechem modlitw -
 34 Cywil      |       mnicha, a Redaktor ozwał się do publiczności, że stateczniej
 35 Cywil      |            szarej, jakoby podobnej do jednej x owych, które na
 36 Cywil      |         się, że niewiele już prawa do rzeczywistości posiadającym
 37 Cywil      |        głosem dziwnym, bo podobnym do wszystkich głosów wszystkich
 38 AdLeon     |          chadzał prawie co wieczór do Caffé-Greco z wielką swoją
 39 AdLeon     |            uważnemu postrzegaczowi do mniemania korzystnego o
 40 AdLeon     |        kłach amarantowym językiem, do świeżego liścia purpurowego
 41 AdLeon     |        osobie obcej, która aby raz do kawiarni zaszła, rozeznawać
 42 AdLeon     |        atrybutu, dopomagało jednak do rozeznania osoby jej ruchliwe
 43 AdLeon     |         tudzież płowy parasol, coś do kardynalskiego podobny -
 44 AdLeon     |           przez ukryty mechanizm i do złudzenia naśladujących
 45 AdLeon     |           nieregularnych godzinach do kawiarni na ulotne chwilki
 46 AdLeon     |      Niepłocho jednakże bierał się do pióra, ktoś albowiem, nie
 47 AdLeon     |           w przezacnym Rzymie) być do poufnego temuż artyście
 48 AdLeon     |     zajęcie, wystarcza zbliżyć się do tych grup skulpturalnych,
 49 AdLeon     |            dobra wola publiczności do uzupełnienia i wprowadzenia
 50 AdLeon     |       charcica zmusiła mię, ażebym do pana jej i przyjaciela jego
 51 AdLeon     |         lecz myślę, iż dojść mogło do jednego z periodów interesujących,
 52 AdLeon     |   utrzymują biegli, że sztukmistrz do końca zachować winien możność
 53 AdLeon     |           zostałem, że zaproszenie do pracowni rzeźbiarza bynajmniej
 54 AdLeon     |       wiadomej, chcąc ją zakupić i do Ameryki przesłać, jeżeli
 55 AdLeon     |         zaledwo był bryłą, podobną do jakiego sprzętu, co tym
 56 AdLeon     |            turysta.~A poskoczywszy do najciemniejszego kąta pracowni
 57 AdLeon     |           było, wyzywającego świat do walki...~Guwerner, pomiędzy
 58 AdLeon     |     Wniebowzięcie.~Uciszenie skoro do swojej pełni doszło, i gdy
 59 AdLeon     |      Redaktor w sposób następujący do rzeźbiarza pierworzędnie,
 60 AdLeon     |      pierworzędnie, lecz zarazem i do gości, przemówił:~- Tu nikt
 61 AdLeon     |             a że stałem najbliżej, do mnie z pytającym gestem
 62 AdLeon     |           gestem się obrócił.~- Co do mnie - rzekłem - myślę o
 63 AdLeon     |        godziłoby się nadmienić, iż do Semitów, a przez onych do
 64 AdLeon     |          do Semitów, a przez onych do Chrześcijan, przeszedł był
 65 AdLeon     |   zstępował schodka, zawoła nagle, do Redaktora się zbliżając:~-
 66 AdLeon     |            nas wypełniwszy, prosto do grupy zbliżył się. Chwilkę
 67 AdLeon     |        wytłumaczenie figur - rzekł do Redaktora i rzeźbiarza,
 68 AdLeon     |          Rzeźbiarz, zbliżywszy się do grupy, naznaczył kształt
 69 AdLeon     |            dzień obecny, stosownie do stopnia, do którego posuniętą
 70 AdLeon     |      obecny, stosownie do stopnia, do którego posuniętą jest praca,
 71 AdLeon     |        zabierającemu się skrzętnie do pisania, i dalej mówił:~- -
 72 AdLeon     |         ciężaru moralnego, rzekłem do Redaktora:~- Jak to jednak
 73 AdLeon     |           wyznania, lwom rzuconych do Kapitalizacji!...~On zaś,
 74 Menego     |           ruiny, ażeby dotrwała aż do końca, aż do posad budowy
 75 Menego     |           dotrwała aż do końca, aż do posad budowy i pierwszego
 76 Menego     |    pierwszego planu rozłożenia, aż do głazu pierwszego, na którym
 77 Menego     |          wieńcach bluszczowych, aż do głębi pod głazem, gdzie
 78 Menego     |           B. mi wskazał kawiarnię, do której zachodzić już przywyknął,
 79 Menego     |          zrobił postępy w stosunku do tego, co mógł zrobić i co
 80 Menego     |   moskiewski otoczony świtą wszedł do gmachu, bo podówczas bawił
 81 Menego     |        jestem. Mnie tu państwo Hr. do Włoch zabrali. Zacząłem
 82 Menego     |            silne fale lagun. Ażeby do brzegu dojść morskiego,
 83 Menego     |    Rzeczypospolitej jeszcze będąc, do dziś świeci gdzieniegdzie
 84 Czarne     |    rubasznego krytyka, przywykłego do dwóch tylko formuł na wszelki
 85 Czarne     |        czytelnicy podobni są w tym do osoby oddalonej od przyjaciela
 86 Czarne     |         katakombowych sarkofagach, do półek biblioteki podobnych,
 87 Czarne     |          właśnie że był tam, bo on do ostatniej chwili całe noce
 88 Czarne     |          widoki cokolwiek zbliżone do tych, które w Rzymie napotykasz.
 89 Czarne     |   fortepian bynajmniej wykwintny - do szafy lub komody podobny,
 90 Czarne     |            jak mógł, po schodach i do Bulońskiego Lasku jeździł,
 91 Czarne     |    wyjeżdżałem po wielekroć, i raz do Bohdana Zaleskiego, który
 92 Czarne     |           nie wchodząc doń na górę do mieszkania, bo nie było
 93 Czarne     |        czasu, a ja nie zachodziłem do Chopina, wiedząc tylko zawsze,
 94 Czarne     |            nie chce. Wszedłem więc do pokoju obok salonu będącego,
 95 Czarne     |          zastałem go ubranego, ale do pół leżącego w łóżku, z
 96 Czarne     |     francuskich, które lubo nic są do starożytnego świata przez
 97 Czarne     |        ramię rzekłem, jak się mówi do osoby silnej i męstwo mającej: "...
 98 Czarne     |           przy Elizejskich Polach, do domu, którego odźwierny
 99 Czarne     |            niezbyt dawno przybyłem do Paryża - o niektórych znajomych
100 Czarne     |      świata widzialnego, umarłszy.~Do pokoiku tego, który, jak
101 Czarne     |            będąc skwadratowanym" - do tego, mówię, pokoiku innego
102 Czarne     |           pośpieszyłem znowu zajść do Słowackiego, ale spotkałem
103 Czarne     |            mi: "Jutro lepiej zajdź do Juliusza, bo dziś właśnie
104 Czarne     |          tę na dwie części i jedną do albumu osoby z kraju przybyłej
105 Czarne     |          Później - później - kiedy do Europy powróciłem, Adam
106 Czarne     |    panowania miesięcy Bibliotekarz do Imperatora napisał też Horacjusza
107 Czarne     |  nieskończenie z formy przystającą do urzędu i miejsca powierzonego
108 Czarne     |           pan Adam, zaszedłem doń, do gmachu Biblioteki Arsenału,
109 Czarne     |      uścisnął, i rozmawiałem z nim do zachodu słońca, bo pamiętam,
110 Czarne     |           zapalonym, gdzie od razu do razu pan Adam poprawiał
111 Czarne     |            tygodnie zaszedłem znów do pana Adama o godzinie może
112 Czarne     |         koniec miasta i, na schody do siebie wstępując, słyszałem
113 Czarne     |       nieboszczyk pan Adam miał to do siebie, iż nie tylko, co
114 Czarne     |         Dames na wzgórzu jest dom, do którego dopiero wszedłszy,
115 Czarne     |          potem na najwyższe piętro do atelier p. Delaroche'a,
116 Czarne     |          niż widzieć przez podobną do okna szczelinę, iż człowiek,
117 Czarne     |      straże i prowadzony od urzędu do urzędu, a może właśnie na
118 Czarne     |        wszelkim względem, i - znów do małego obrazka powróciwszy -
119 Biale      |    otaczającym mówić, iż zaniemiał do czasu narodzenia się Jana
120 Biale      |     krytyczne zapytanie posłuży mi do toku głównej rzeczy w tych
121 Biale      |        wstęp jedynie użyłem jej tu do prostego spisu kilku wrażeń,
122 Biale      |        zapytanie to : "... Co jemu do Hekuby?..." - byłożby tak
123 Biale      |   rozmaitych; przychodzi się potem do usłyszenia dramy i głębokości
124 Biale      |          idąc - doszedłbym jeszcze do daleko ważniejszej rzeczy -
125 Biale      |       ważniejszej rzeczy - to jest do mianownikowania filologicznego,
126 Biale      |     właśnie że ta znajomość kresu, do którego, rozkładając wyrazy,
127 Biale      |           niej nudno,~a przyjechać do niej trudno!...~Stanąłem
128 Biale      |         jak wryty, myśląc, że głos do naczytania się w dramacie
129 Biale      |           niej nudno,~a przyjechać do niej trudno!...~"Prosta
130 Biale      |          głaz przełażąc.., rzekłem do towarzysza Włocha: "...Przed
131 Biale      |            współczesna, aby sądzić do ila, z tego punktu widzenia
132 Biale      |        tłoku i gwaru, na wschodach do izby poselskiej wiodących
133 Biale      |           się na ścianę zatoczyła, do odpasanej szarfy podobna...
134 Biale      |         wiadomej strony, od wchodu do sali, o pewnej godzinie
135 Biale      |           jeden dlatego się udałem do teatru, aby publiczność
136 Biale      |           latach przybyłem z Rzymu do Paryża.~Starzec ów znakomity,
137 Biale      |           serio i drama, ale widno do ila własnego tu wyrobu estetycznego
138 Biale      |           mi różową flaszkę olejku do włosów i bieliznę świeżą:
139 Biale      |         niedziel, po samej książce do nabożeństwa spotykanej u
140 Biale      |   Zmierz-że pierwej proporcję moją do Pana mego, tudzież uważ,
141 Biale      |             że okręt ten zachowała do dziś Ameryka na pamiątkę
142 Milcze     |    ogarniającej.~I wielokrotnie, i do syta nasłuchany w tym względzie
143 Milcze     |       byłem raz użytym w delegacji do jednego istotnie zasłużonego
144 Milcze     |           licach przebłysk podobny do uśmiechu, pomięszanego z
145 Milcze     |            być jeszcze rzeczy nowe do okazania ludzkości, jeżeli,
146 Milcze     |     greckiej filozofii, to jest aż do Artystotelesa (lecz nie
147 Milcze     |        tyle wiem, lub nie wiem; co do filozofii, ta - za cel ma
148 Milcze     |        rzeczy się nie mówi...", że do takich głębin wielkiego
149 Milcze     |       powiedzenia wybrzmiewają nam do dziś jako utwory spółczesne.
150 Milcze     |    podziwia, nie należy bynajmniej do filozoficznego pochodu i
151 Milcze(*)  |       których mędrca tego pouczamy do nowszego okresu. C. N.~ ~
152 Milcze     |     szczegółów. I byłoby nareszcie do wnioskowania, że ostatecznym
153 Milcze     |            oto wszystko!...~Zaś co do działania przez przybliżenie (
154 Milcze(**) |            przeniósłszy mieszkanie do Eretry, zowie się i eretriacką...
155 Milcze     |     opuszczać i skoro już wszystko do podróży przygotowanym było,
156 Milcze     |      przygotowanym było, rzekł był do mnie : "Oto będę miał teraz
157 Milcze     |           swoich mandaryn chiński, do ostatecznego egzaminu przygotowujący
158 Milcze(***)|          biegłego człowieka-stanu, do ila oni w głównych i stanowczych
159 Milcze     |      niegrzeczną-rzeczą, gdyby kto do spółczesnego mędrca słowa
160 Milcze     |          coś semi-psychologicznego do objęcia; ale poczęli sobie
161 Milcze     |          nie tylko policzyć trudno do zasadniczych gramatyki posiadłości,
162 Milcze     |            w trzeciego... i tak aż do dna treści, która tym dopiero
163 Milcze     |        musiałoby być nie należącym do ogółu żadnej żywotnej mowy.~
164 Milcze     |        Czyli że, nie będąc pierwej do tyla istotną częścią mowy,
165 Milcze     |         może skąpo, lecz stosownie do objętości niniejszego pisma,
166 Milcze     |      powyżej zamykając - przejdźmy do egzegetycznej i filozoficznej
167 Milcze     |          tylko z tej przyczyny, że do nas doszła wiadomość o nim
168 Milcze     |        należy się mnie poniekąd aż do mojego osobistego przekonania
169 Milcze     |       zbliżenie się albo zbliżanie do kanonu wiedzy określonego
170 Milcze(*)  |         zaś jest o przystępujących do pitagorejsltiej inicjacji,
171 Milcze     |         Babilonie, jak Pitagor. Co do swojej idei, budowała się
172 Milcze     | najszerszym onej znaczeniu; zaś co do praktyki, szło o osobiste
173 Milcze     |         swojego myślnego organizmu do ustroju nieustannego w harmoniach
174 Milcze     |           zbliżenia lub oddalenia, do jakowych ta albo owa osobistość
175 Milcze     |          oddalenia albo zbliżenia, do jakich kto osobistym własnego
176 Milcze     |           później, niektórzy wcale do używalności mówionego słowa
177 Milcze     |         uznawali), dochodzili byli do tejże samej furii profetyckiej,
178 Milcze     |     ojczyznę jak najprostszą drogą do zatraty prowadzą... kiedy (
179 Milcze     |       prorokowanie doszło jednakże do nas.~Do tejże samej należy
180 Milcze     |            doszło jednakże do nas.~Do tejże samej należy się tradycji
181 Milcze     |        który, napotkawszy jadącego do Rzymu Pawła (świętego),
182 Milcze     |           najmniejszej liczby słów do powiedzenia jakiej treści.
183 Milcze     |          czynione, jakie posiadamy do dziś, są gorzej niż niegodne
184 Milcze     |            umysłowych, i upomniał, do ila nierozwlekłym być wypada...
185 Milcze     |          nic, prócz tego tylko, co do niej się odnieść może, jużci
186 Milcze     |           jednego sława nie dadawa do wielkiego bez-interesu wiedzy
187 Milcze     |        mniemania i dopowiada tylko do nich zdania swoje, poczucia
188 Milcze     |         zdania swoje, poczucia swe do cudzych układa, myśli swoje
189 Milcze     |        ocenić, nic nie pozostawało do życzenia.~Takowego wszakże
190 Milcze     |     rozszarpał Orfeja...~Powracamy do wzwyż powiedzianego określenia,
191 Milcze     |   dochowała przez swoje ze wstępem do dzieł drugiej Epoki zjednoczenie.
192 Milcze     |      właśnie że dlatego wznosi, iż do onej poziomej treści historycznej
193 Milcze     |          prozę, a zatem (stosownie do naszego prawa) po epoce
194 Milcze     |           i udzielały, daje zaiste do myślenia, iż cała ta epoka,
195 Milcze     |      dlatego tak szybko doszło się do stopnia arcydzielnego we
196 Milcze     |      sybilińskie-rzeczy i kolegium do onych przechowania, tudzież