Part

  1 Cywil    |          podróżnego mego tłomoczka.~Co dzień woda w okręt ciecze,~
  2 Cywil    |       ciecze,~Nogą z łoża ani stąp;~Co wieczora - o! człowiecze,~
  3 Cywil    |            i do pomp.~ ~Pożegnałem, co kochałem,~Upominek złączy
  4 Cywil    |              Drugą ręką dałem czas.~Co dzień woda w okręt ciecze,~
  5 Cywil    |       ciecze,~Nogą z łoża ani stąp;~Co wieczora - o! człowiecze,~
  6 Cywil    |        dziecięcia ku rybom wielkim, co idą za okrętem niby że psy
  7 Cywil    |         uzbrojonego. Jakoż od tego, co podpiera i uspokaja, aż
  8 Cywil    |             i uspokaja, aż do tego, co tobą jako liściem suchym
  9 Cywil    |         bezpośrednio mi znana - ani co nowego pod tym względem
 10 Cywil    |          świata części!~Pożegnałem, co kochałem -~Upominek złączy
 11 Cywil    |        wiatry znaczne i była burza. Co jak tylko się pomiędzy podróżnymi
 12 Cywil    |        wkoło siebie, czyli nie jest co? do uskromienia.~Żywioł
 13 Cywil    |            Piękna była to dama, ale co do nieposzlakowanej dorodności,
 14 Cywil    |     posądzony podróżnik był tym, za co go brano. Są albowiem zawichrzenia
 15 Cywil    |       stojąca na Gople Wieża Mysza. Co zaś do Francji, tę ma rządzić
 16 Cywil    |         trzy - i jeszcze pół dnia - co uczyniło razem sześć dni -
 17 Cywil    |   pochodzenia swojego nie tłumaczą. Co większa, iż sama wrażeń
 18 Cywil    |      następstwa dialogu - wiedzieć: co człowiek czuły, i co oburkliwy
 19 Cywil    |      wiedzieć: co człowiek czuły, i co oburkliwy obywatel, i co
 20 Cywil    |            co oburkliwy obywatel, i co energiczny oficer, i co
 21 Cywil    |             co energiczny oficer, i co Archeolog, co Emigrant,
 22 Cywil    |             oficer, i co Archeolog, co Emigrant, i co Redaktor-jednego
 23 Cywil    |           Archeolog, co Emigrant, i co Redaktor-jednego z bardzo
 24 Cywil    |           owszem, utwierdzający się co chwila, jakby całą atmosferę
 25 Cywil    |             odmienić miał siłę.~Ci, co w murze patrzyli, kędy już
 26 Cywil    |          wiedzieć nie można było, o co idzie. Ktoś powiedział,
 27 Cywil    |           ich ciskały ogromne fale, co dawało nadzieję, iż wielkim
 28 Cywil    |            swe opuścił, i wszystko, co było na okręcie, jakoby
 29 AdLeon   |      zamknięcia prac chadzał prawie co wieczór do Caffé-Greco z
 30 AdLeon   |        jasno na razie nie pojmując, co się stało?... Podobnież
 31 AdLeon   |         pracuje nad Rzutem-oka, ale co u człowieka zewsząd scjentyficznego
 32 AdLeon   |           inaczej gonił ciężar... a co jest przecież równie bezskuteczne
 33 AdLeon   |         bystro w oczy, aby zgadnąć, co życzy?~Pewnym rodzajem symbolu
 34 AdLeon   |      przyciskiem: "ad leones!" A na co on z konspiratorską dwuznacznością
 35 AdLeon   |              znaczy zarazem i tego, co się im dla ich zupełności
 36 AdLeon   |         podobną do jakiego sprzętu, co tym więcej nadawało pozoru
 37 AdLeon   |           ramieniu i z koszem wina, co wraz użytym gdy zostało,
 38 AdLeon   |           oczytanych ludzi zapytać, co to jest? co to z tego będzie?...
 39 AdLeon   |          ludzi zapytać, co to jest? co to z tego będzie?... bo
 40 AdLeon   |     pytającym gestem się obrócił.~- Co do mnie - rzekłem - myślę
 41 AdLeon   |             w tej pracy poszukiwał, co uprawia, i na co publiczność
 42 AdLeon   |        poszukiwał, co uprawia, i na co publiczność oczekuje.~Zapluty
 43 AdLeon   |            odczytuje z głosu psa, o co idzie?...~A wtem otworzyły
 44 AdLeon   |         pisania, i dalej mówił:~- - co następuje:~Izaak Edgar Midlebank-junior
 45 AdLeon   |         począł mieć się ku drzwiom.~Co rychlej zatem rzeźbiarz
 46 AdLeon   |       przeklętym świecie, wszystko, co się poczyna z dziewiczego
 47 AdLeon   |           podobnież przecie czynimy co dzień z każdą nieledwie
 48 Menego   |        kolei szczegółowo oglądać... Co może być ta postać z więdniejących
 49 Menego   |          albo rzeźbiarz sam tworzył co dzień, wedle natchnienia:
 50 Menego   |        swojej, lub o wielkim kupcu, co przyjechał z dalekiego Wschodu
 51 Menego   |        widzisz, nic tu nie zginęło, co prawdziwie piękne, bo to
 52 Menego   |         myślisz, nie ginie ?~- Nic, co jest w miłości poczętego.~
 53 Menego   |           tu zawołał B.: "Menego!" (co w weneckim skróceniu ma
 54 Menego   |         postępy w stosunku do tego, co mógł zrobić i co mu okoliczności
 55 Menego   |           do tego, co mógł zrobić i co mu okoliczności pozwalały.
 56 Menego   |             zabójczymi... Wszędzie, co artystów naszych wadą, albo
 57 Menego   |             tych starych malarzach, co to prosto z życia wzory
 58 Menego   |       prosto z życia wzory brali, i co to się zwykle o tym czyta
 59 Menego   |             darował. To jest jedno, co mogę na pamiątkę zostawić.
 60 Czarne   |    Różnieckim, muzyku.], jak mu się co w pracach naszych podobało,
 61 Czarne   |  zatrzymywać się:~- ...A to (mówił) co to za kwiat jest?... ten
 62 Czarne   |            podówczas tam bawiących, co wspomnienie zostawia równo
 63 Czarne   |         ostatnie rozmowy z osobami, co już w niewidzialny świat
 64 Czarne   |           nie wiem, jak pominąć to, co ze zbioru razem wspomnień
 65 Czarne   |       mieszkał przy ulicy Chaillot, co, od Pól Elizejskich w górę
 66 Czarne   |              z nabrzmiałymi nogami, co, że w pończochy i trzewiki
 67 Czarne   |  monumentalnie zarysowanego... coś, co albo arystokracja ateńska
 68 Czarne   |     cywilizacji greckiej - albo to, co genialny artysta dramatyczny
 69 Czarne   | najniewinniej o mistyczne kierunki, co, że mu przyjemność robiło,
 70 Czarne   |          się!..."- i począł kasłać, co ja, jako mówił, usłyszawszy,
 71 Czarne   |       mającej: "...Wynosisz się tak co rok... a przecież, chwała
 72 Czarne   |       napotykanych przypominającym. Co wszelako nie zawsze z wielkimi
 73 Czarne   |            już tylko cukierki jeść, co chwilowo łagodzi kaszel,
 74 Czarne   |         rzewnymi łzami zalana była, co mi wspomnieniem zostało
 75 Czarne   |             na wstępie zastrzegłem, co o krytyce, krytykach i stylu
 76 Czarne   |        innego razu zobaczę ją..." - co powtórzyłem jeszcze z przyciskiem,
 77 Czarne   |             na myśl, czy poezję tę, co prawdy rylcem ścisłej sama
 78 Czarne   |            Lachaise pojechał!..." - co, że zrozumiałem, było mi
 79 Czarne   |    podówczas brzmiące pożegnanie... Co aby jaśniejszym było, dodać
 80 Czarne   |            do siebie, iż nie tylko, co mawiał, ale i: jak mawiał,
 81 Czarne   |        utwory jego, mówił wszystko, co mi się zdaje, ja zaś, na
 82 Czarne   |           niepełną jest rzeczą - na co mi p. Delaroche odpowie: "
 83 Czarne   |        pokażę je panu - pokażę je", co zwykł był określać dobitnie,
 84 Biale    |         drama w rzeźbę przechodzi - co zazwyczaj w tańcu raczej
 85 Biale    |         wylewa, zapytanie to : "... Co jemu do Hekuby?..." - byłożby
 86 Biale    |        wszelako, iż w tej pracy to, co jest filozoficznym jej kamieniem,
 87 Biale    |       dostrzec od razu trudno było, co zamurowało ścieżkę wąską,
 88 Biale    |           publicznością a sceną to, co Shakespeare w Hamlecie obmyślił
 89 Biale    |          lubo nic tu się nie pisze, co by nie było uszczknięte,
 90 Biale    |             i jako się mówi z kimś, co w rozmowy celu niknie przez
 91 Biale    |            wyniszczy.~Lubo - nie ma co się tam przecie ścigać,
 92 Biale    |           Ameryka na pamiątkę męża, co na nim przypłynął z Europy...~
 93 Milcze   |            jest płonnym zachodem.~A co (należy ostrzec) że się
 94 Milcze   |         spółczesna odmawia wygłosu, co okres, co wiek takowych
 95 Milcze   |          odmawia wygłosu, co okres, co wiek takowych to z-milknień
 96 Milcze   |         zapytać było przecie można, co jest dusza? jak i ile nieśmiertelna?
 97 Milcze   |            jak i ile nieśmiertelna? co życie i żywot? na co i dla
 98 Milcze   | nieśmiertelna? co życie i żywot? na co i dla czego filozofia?...
 99 Milcze   |            tyle wiem, lub nie wiem; co do filozofii, ta - za cel
100 Milcze   |        pytał, kto by to byli ? "Ci, co prawdy szukają" - odrzeczono. - "
101 Milcze   |        czynię to ku temu, ażeby ci, co przyjdą po mnie, nie potrzebowali
102 Milcze   |   Dialogami-Platońskimi, tak iż to, co sztuka nieledwie techniczna
103 Milcze   |            nie było i w których to, co później jedną ze szkół zowie
104 Milcze   |          może służyć!... gdzie i po co wciąż nowe i zastępujące
105 Milcze   |                oto wszystko!...~Zaś co do działania przez przybliżenie (
106 Milcze   |             i wszelki spółczesny? a co usłyszałby milczący przez
107 Milcze   |           czym ona zatrzyma się i w co się odrodzi?~Będzież potrzeba,
108 Milcze   |             ze stolic!~Dopowiedzieć co rychlej przynależy, że to
109 Milcze   |        romans obchodzić winien, ów, co obchodzi wszystkich, i że
110 Milcze   |      wpadłych im w ręce drukach to, co przypadek sam im nastręczył
111 Milcze   |          chce wiedzieć: gdzie? i po co pracuje myślą?... choćby
112 Milcze   |           świadectwem, jużci że to, co od mówienia więcej wyrazić
113 Milcze   |            nic w niej nie wzmacnia.~Co więcej, wykrzyknik nie tylko
114 Milcze   |       powodem i wątkiem. Tak iż to, co drugie z porządku zdanie
115 Milcze   |             i wypowiada, było tylko co pierwszego zdania nie wygłoszonym
116 Milcze   |   wygłoszonym przemilczeniem, a to, co trzecie mówi zdanie, leży
117 Milcze   |           drugiego przemilczeniu, a co czwarte, w trzeciego...
118 Milcze   |         pochodzi właśnie przyczyny, co Monteskiusz za innymi powiada
119 Milcze   |        rozumnego i onąż umartwić. O co zaś szło tam?... podobno,
120 Milcze   |          okoliczności, wszystko to, co w tych razach i względach
121 Milcze(*)|      słowa-władzy mistrzowskiego, a co śród kilkuset osób razem
122 Milcze   |             Babilonie, jak Pitagor. Co do swojej idei, budowała
123 Milcze   |     najszerszym onej znaczeniu; zaś co do praktyki, szło o osobiste
124 Milcze   |  wszystkości nic, prócz tego tylko, co do niej się odnieść może,
125 Milcze   |    zbytecznych fragmentów - zamiast co zaprzątalibyśmy się, czy
126 Milcze   |             sobie albowiem to samo, co okazaliśmy ż wyłożyliśmy
127 Milcze   |          wyrobach wieków i epok to, co było przemilczeniem całego
128 Milcze   |         drugiej następnego wieku, a co ta przemilcza, wygłosi jeszcze
129 Milcze   |              według naszego prawa), co stanowi przemilczenie? co,
130 Milcze   |           co stanowi przemilczenie? co, tam nie wypowiedzianym
131 Milcze   |       małego prawa) przemilcza? - i co zatem przemilczenie owe,
132 Milcze   |      trzeciej Epoce? Słowem jednym: co ta trzecia Epoka będzie?~
133 Milcze   |          EPOPEJA, HISTORIA - - oto, co już widzimy z rozwoju myśli
134 Milcze   |          Historia przemilcza to, na co wystarczającego wyrazu jednego
135 Milcze   |        jednego znaleźć trudno, .ale co ze stosownymi komentarzami
136 Milcze   |            sobie calej i lepiej to, co mu znanym było, wypowiedzieć,
137 Milcze   |        łatwo opuszczamy ze względu. Co więcej, że i prawo dwunastu-tablic
138 Milcze   |           sumienny w tym wszystkim, co sakramentalnego z obyczajów