Part

 1 Cywil |       potrafiłbym! Lecz zmęczony już jestem i dlatego wybrałem
 2 Cywil |        ta rosła bezprzykładnie i już mogła była wkoło siebie
 3 Cywil |        co w murze patrzyli, kędy już na pianie fal dalekich dojrzeć
 4 Cywil |       Tymczasem wszelako dookoła już było zimno i grudniowo,
 5 Cywil |      desce Kapitan, który z niej już od wielu godzin nie zstępował.
 6 Cywil |          uczyniły, że bynajmniej już wątpić nie można było o
 7 Cywil |                      VI~A kiedy, już nie wiem, które od onej
 8 Cywil |         zdawało się, że niewiele już prawa do rzeczywistości
 9 AdLeon|          muskułach swoich, dawać już mógł uważnemu postrzegaczowi
10 AdLeon|      podobny - i nareszcie skoro już zaczął mówić, poznawało
11 AdLeon|    Domicjana, a szczegóły te tak już w pogadankach upowszechnionymi
12 AdLeon|         zadziwiony byłem, widząc już rzeźbiarza i Redaktora.
13 AdLeon|     pokazać nam zechcecie dzieło już ukończone!... lecz myślę,
14 AdLeon|  Straszny uderzy cios... ~Piorun już z chmury zlata... ~-taram
15 Menego|    gdyśmy schodzili z ostatniego już mostku ku Piazzetta, zwrócił
16 Menego|   kawiarnię, do której zachodzić już przywyknął, jakby Wenecjaninem
17 Menego|       sobie. Taki obraz robię, i już bliski, bliski swego skończenia.~
18 Menego|          być jutro. Wszystko też już zwiedzilem (!) prócz tej
19 Czarne|       był w mieszkaniu jego, ale już to zaszło przed śmiercią
20 Czarne|         noce przy ś.p. Stefanie, już zupełnie zdefigurowanym
21 Czarne|   zwyczajnie nazywają...~Potem - już odwiedzałem Witwickiego,
22 Czarne|        panującą podbwezas ospą i już nic nie mógł mówić. Niewiele
23 Czarne|   ostatnie rozmowy z osobami, co już w niewidzialny świat odeszły,
24 Czarne|           jakiego, zdaje mi się, już mało kto w ozdobnym używa
25 Czarne|         Vendôme i tam umarł, ale już go więcej po onej wizycie
26 Czarne|         nadwerężone mam, każą mi już tylko cukierki jeść, co
27 Czarne|      który odeń powracał, a było już ciemno - i ten powiedział
28 Czarne|          zdrowiu swym i zawzywał już dzisiaj pomocy i opieki
29 Czarne|   następnym tygodniu wypadł, ale już to o rannej godzinie było
30 Czarne|      sobie kazał: "Królu! słońce już wschodzi, pomnij przez cały
31 Czarne|        było, boć ze stereoskopów już wyraźnie dziś wiemy, ile
32 Czarne| ofiarowane mu, zdaje się, dobrze już potem, kiedy w dziennikach
33 Czarne|        się zdaje, ja zaś, na tym już stopniu stojącym artystom,
34 Czarne|     czasu...~Odtąd nie widziałem już pana Delaroche'a, w którego
35 Czarne|         określać - czy warto?... już?...~1856 r.~
36 Biale |        swym zamkniętym nic a nic już nie mówi nawet... Inne zaś
37 Biale |  Calderon zamyka swój i wychodzi już sam na scenę mówiąc:~"Dalej -
38 Biale |         ale dalej... uciszam się już jako Calderon w dramie swej...
39 Biale |       objaśnia się, a od którego już, rozkładając je, zaciemnia
40 Biale |      nawet o niedoperzach, które już świstać poczęły nam wkoło
41 Biale |      wąską, tam jadąc tak dobrze już poznaną. Był to zaiste odłam
42 Biale |        to zapowiadać) zobaczycie już w Europie kierunki te na
43 Biale |                         a muzyka już u nas przecie kwitnie..."~
44 Biale | Mojżeszowym prawie, i o nie wiem już czym. Gdy nadeszła niedziela (
45 Biale |   kosztowne i rzadkie tam, gdzie już wodę bardzo oszczędnie rozdawano,
46 Biale |        był to więc moment, kiedy już rzesze całe w najwyższym
47 Biale |     tłumnym - lada chwila królem już ziemskim mógł być okrzyknięty...
48 Biale |  zostawszy Panem, to wystarczyło już, aby panem oto był wszechziem -
49 Milcze|         zaczątków, jakoby przeto już nic nowego być nie mogło!
50 Milcze|   miejsce miał opuszczać i skoro już wszystko do podróży przygotowanym
51 Milcze|    oczekiwany wreszcie nadbiegł, już zaledwo wystarczyło nam
52 Milcze|   feuilletonach, a przeto samych już romansów dziewięćset na
53 Milcze|        innych przyjemności tenże już nie używa), to niekoniecznie
54 Milcze|      dziś, lubo w bardzo grubych już kształtach, dopatrzeć, skoro
55 Milcze|                 Tego też dnia, a już wieczora, skoro raz w szczupłym
56 Milcze|           Ten, nim otwiera usta, już odczytał pierw twe mniemania
57 Milcze|       właśnie że swoją, a prawie już ministerialną prozę czerpie
58 Milcze|     epoce Epopei, czyli skoro ta już się zbierze w całość i utwierdzi
59 Milcze|    EPOPEJA, HISTORIA - - oto, co już widzimy z rozwoju myśli
60 Milcze|          owszem, że Mojżesz jest już od-rodzeniem - reformą -
61 Milcze|   chronologicznego (a o czym się już wyżej nadmieniało), tedy