Akt,  Scena

 1 Wstep    |            nie osławia hrabin - że DUREJKO bynajmniej na celu nie ma
 2 Osoby    |        Graf SZELIGA~Sędzia KLEMENS DUREJKO~KLEMENTYNA, żona Sędziego~
 3     1,  2|   uprzedzić,~Że właściciel, sędzia Durejko,~Cały dziś dom osobiście
 4     1,  2|            właściciel nasz, sędzia Durejko,~Zmienić pono chce cały
 5     1,  4|           z SZELIGĄ ~Jakem Klemens Durejko! dotrzymam~Choćby nawet
 6     1,  4|         uczy,~Niż sędzią jest... a Durejko bywał~I jest... (choć na
 7     1,  4|           czułym mężem!~W monologu~Durejko zna cenę literatur,~Lecz
 8     1,  5|            Gonię wciąż za tobą, o! Durejko,~Ty, któremu dziś się zwierzyć
 9     1,  5|            posłańca - słuchaj -~O! Durejko, wszystkie panny będą~Zaproszone
10     1,  5|       językami -~SĘDZIA~w monologu~Durejko zna wagę interesów~I klasyfikować
11     1,  5|           je potrafi.~- Czuły jest Durejko - lecz i groźny,~Ani lada
12     1,  5|        uczył!~SĘDZIA~stanowczo~Był Durejko sędzią i sędzią jest~Rozumienie
13     1,  5|     pro-tezę!...~Po chwili~Zagajał Durejko nieraz w życiu~Różnej treści
14     1,  5|         Prezes puknie... cóż, pani Durejko?!...~SĘDZINA~pokazując się
15     2,  1|           małych chłopców,~I panią Durejko, ochmistrzynię,~Z mężem
16     3,  1|        Hrabina purystką jest -~Jak Durejko.~SZELIGA~ns. i z niesmakiem~
17     3,  1|        wiersz Durejkowej -~Do pani Durejko~Jak jest ten wiersz? wydeklamuj,
18     3,  1| zaziębionym!~(Wyrażenie, które pan Durejko~Zastąpić umiałby szczęśliwszym,~
19     3,  3|    Ojczyźniak" poprawny...~SĘDZINA~Durejko ma słuszność...~MAGDALENA~
20     3,  3|            pan robić chcesz? panie Durejko!~SĘDZIA~wychodząc~Egzekucji
21     3,  4|          wchodząc z salonu-gry~Pan Durejko sprowadził policję!~PIERWSZY
22     3,  4|    konieczna forma...~HRABINA~Ach! Durejko...~DZIEWECZKA~wbiegając
23     3,  5|            Klementyna z Wyłgiełłów Durejko...~W moralności również
24     3,  6|        któż tu jest??...~Po chwili~Durejko!!~Kurtyna zapada właśnie
25     3,  6|         właśnie w chwili, w której Durejko sam sobie stara się ukłon