Akt,  Scena

 1 Wstep    | najsłuszniejszej wyżyny, na samą siebie.~Całej!... mówię, społeczności:
 2     1,  4|         pełna panien!~SZELIGA~do siebie, w oknie~Któryż kiedy Astronom
 3     1,  4|  wszelako pozostają -~SZELIGA~do siebie~(Powóz Jej... i nawet kraniec
 4     1,  5|      obłoczek...~Jeśli nic dać z siebie nie może człek,~Wszystko
 5     1,  6|      nadchodzi ktoś, szemrząc do siebie,~Jakby sprawę toczył z każdym
 6     1,  6|         Zaiste że - ja wracam DO SIEBIE. -~Z dwuznacznością~Lecz
 7     1,  6|     światłości, ani księżyca.~Do siebie~Po-tylekroć TAM byłem...
 8     1,  6|  Przyjdzie - powoli stąpać przed siebie,~Jakby za pogrzebem swego
 9     1,  6|             Robi ruch ręką około siebie i mówi ns.~(Pono że uniosłem...
10     1,  6| zmartwychpowstańców,~Co pomiędzy siebie i spomnienia~Szeroki Ocean
11     1,  6|           ludziom~Jej udzielić i siebie winienem.~MAK-YKS~serdecznie~
12     2,  1|          nic - - on zaś sam co z siebie zrobi ?~Czasu nigdy nie
13     2,  3|       Okna pełne mam kwiatów - u siebie,~Zaplątane w rozmaitość
14     3,  2|  zamierzało sobie skończyć...~Do siebie z uśmiechem~Słusznie Byron
15     3,  6|       kobiecość jesteś~Wyższa od siebie samej - od dawna~Przeczuwałam