Akt,  Scena

 1     1,  2|       synu myśląc rodzonym~(A lat tyle zwłaszcza go nie widząc!...),~
 2     1,  2|        nadto rzecz szczególną!...~Tyle pełni usług miłosiernych,~
 3     1,  5| przeproszę...)~Z zapałem~Gdzieżby tyle kwiatów! robionych róż!~
 4     1,  5|          łamią się,~Gdzieżby było tyle, w Boże-Ciało,~Strusich
 5     1,  6|        pan - - -~- Lecz, widzę go tyle!~Zaciekawionym!...~SZELIGA~
 6     2,  1|      zowiesz,~"Ziemska"-miłość... tyle ci natrętna!...~HRABINA~
 7     3,  1|          MAK-YKS~Jest to stan nie tyle apetytu~Wzbudzający, ile
 8     3,  1|          życzemy wszystkie razem.~Tyle miejsca owdzie i tak równo~
 9     3,  2|      fanty zbierać!~Jak można być tyle materialnym?~Tam bawią się;
10     3,  5|        zewsząd,~Niechże losy choć tyle zostawią,~Że - wariatem