Akt,  Scena

  1 Wstep    |        człowiek odpowiedział mnie, że jątrzność mieszczańska jest
  2 Wstep    |         dla Irlandii lub Szkocji - że HRABINA nie osławia hrabin -
  3 Wstep    |       HRABINA nie osławia hrabin - że DUREJKO bynajmniej na celu
  4 Wstep    |          do wylania krwie, dawała, że tak nazwę, Tragedię-Białą.~
  5 Wstep    |            przeto, iż zda mi się, ~że idzie dziś o dzieła dramatyczne,
  6 Wstep    |            Wyrażam to z przyczyny, że gdybym określić nie umiał,
  7 Wstep    |          wcale ani może ustać, ale że gdzie indziej pośród utworów
  8 Wstep    |       obrała miejsce swoje.~Myślę, że ten rodzaj, na nazwanie
  9 Wstep    |            przynajmniej zdaje się, że być winno, skoro ma to być
 10 Wstep    |        takowym nastrojeniem idzie, że i wszystkie cieniowania
 11 Wstep    |        idzie wzmiankowanie i tego, że wygłaszanie mowy, dla niejakiego
 12 Wstep    |  poprawniejszego czytania, dlatego że i w pisaniu musi być od
 13 Wstep    |            iż można by powiedzieć: że bez-rymowy wiersz rytmuje
 14 Wstep    |   technicznych policzyć godzi się, że jakoby zupełnie o tym przepomniano,
 15 Wstep    |         przytomnymi bywając onemu, że tak się wyrażę, przymierzeniu
 16 Wstep    |          ostatecznych zlepszeń - i że częstotliwie coś o mało
 17 Wstep    |       świadomi są wszędzie, gdzie, że tak znowu wyrażę się, ~nie
 18 Wstep    |    uprzykładnić kierunek nie tylko że mogą, lecz powinny. Aliści
 19 Wstep    |           Zaś dostrzegać daje się, że ~im mniej jakie społeczeństwo
 20 Wstep    |    społecznej pytanie - - to jest, że artyzm polski nie potrafił
 21 Wstep    |      jakoby stadia idealne, które (że pominę starożytnych) przedstawują
 22     1,  2|     Wchodzę, ażeby pana uprzedzić,~Że właściciel, sędzia Durejko,~
 23     1,  2|            Starannie i czule~Wiem, że pan z nim teraz ma rachunek~
 24     1,  2|            miesiące!) -~A Hrabina, że zna admirałów~I niemało
 25     1,  2|            tak wiele i tak szybko,~Że się jej wydarza zapominać...~
 26     1,  2|     nadziei...~Dobitnie~Nie mówię, że kogo zapomniała - -~Donośnie~
 27     1,  2|            Nie! bynajmniej... lecz że się to zdarza~Osobom pełniącym
 28     1,  2|           dobra!~Po chwili~Podobno że i Cherubin, zbyt szybko~
 29     1,  2|           idą...~Wyminąć ich ledwo że pośpieszę.~Wychodzi.~
 30     1,  3|            ptaszkom zwiastuje...~*~Że - rzuciłem im ostatni chleba
 31     1,  3|      pełniąca jałmużny,~Jako która ze świętych na szybach~Gotyckiego
 32     1,  3|        ametystowymi szat fałdami~I ze złotą limbą wkoło skroni...~-
 33     1,  4|         nawet sekretu - co więcej,~Że to żaden sekret, to - dyskrecja...~
 34     1,  4|         SĘDZIA~do Mak-Yksa~Właśnie że decyzja Astronoma~Dziś lub
 35     1,  4|           ukrywam)~O widok właśnie że w tę stronę...~Doktrynalnie~
 36     1,  4|     Astronomia jest nauką cenną.~A że tu ją jedynie mam na celu~-
 37     1,  4|   dostrzegając spór~Myślę wszakże, że praw tu niczyich~Nie nadwerężyłem
 38     1,  4|  nadwerężyłem przyjściem moim,~Ani że te stało się istotną~Dla
 39     1,  4|           tę niedogodność znaczną,~Że z nich domu stawić niepodobna...~
 40     1,  4|            całą pensję~Córek domów ze wszech okolicy~Najbogatszych
 41     1,  4|          jest przez to popularnym;~Że w przysłowiach od razu gotowych~
 42     1,  4|           dziś przyszło wypadkiem,~Że lunety spróbowałbym mojej,~
 43     1,  5|          nie zwierzała zawsze,~Ale że okoliczność rzadka jest).~
 44     1,  5|          na wieczorynek!...~SĘDZIA~ze śmiechem~To jest akt dopiero -
 45     1,  5|       kalaj! -~SĘDZINA~część głowy ze drzwi okazując~Wyłgiełłówna
 46     1,  5|    Astronoma...~Szczęście wielkie, że ten go zatrzyma;~Nie dobiegłszy
 47     1,  5|           obziera się.~Otóż-prawie że wszystko w porządku,~Jakby
 48     1,  5|      wielki - to jest taka dobroć,~Że tylko dwie równe w okolicy:~
 49     1,  5|             SALOME~A któż nie wie, że to wdowa?!...~SZELIGA~Zapomniałem!...
 50     1,  5|              dużych jak jegomość!~(Że tu pana hrabiego przeproszę...)~
 51     1,  6|           głębokim monologu~Zaiste że - ja wracam DO SIEBIE. -~
 52     1,  6|       uśmiechem~Wielkie szczęście, że glob jest w przestworzu,~
 53     1,  6|    wchodząc powoli~Miejsce, widzę, że już mnie odpycha!~Nie poglądając
 54     1,  6|          mnie nawet i okno - -~Tak że odwracam się odeń -- nie
 55     1,  6|              acz wiem o tym pewno,~Że ani mnie MYŚLANO zaniedbać...~*~
 56     1,  6|            MAK-YKS~Nie wiedziałem,~Że już po sąsiedzku - lecz
 57     1,  6|            siebie i mówi ns.~(Pono że uniosłem... przedmiot główny...)~
 58     1,  6| Społeczeństwo jest tak postawione,~Że: zarazem zarabiać i kształcić
 59     1,  6|           której są uciski!~Prawie że moralność dotyczące!~MAK-YKS~
 60     1,  6|       moralność dotyczące!~MAK-YKS~ze szczególnym uśmiechem i
 61     1,  6|            Dotąd!... dziwiłem się, że pan za dnia~Spostrzeżenia
 62     1,  6|       otwartością mówić,~Zwłaszcza że jego tu zastąpić mam;~Wszystko
 63     1,  6|         zimno~To jest z przyczyny,~Że pojąć nie mogę... jakby...
 64     1,  6|         tej sfery~Gości, co zaiste że są mili,~Nie wymagający!...
 65     1,  6|        rozstęp widać,~Zdałoby się, że właśnie zbudzone!~Albo że
 66     1,  6|          że właśnie zbudzone!~Albo że coś niezwykłego zaszło...~
 67     1,  6|          sam~Wątpliwości nie ma... że to jest ktoś~Na ścieżce
 68     1,  6|         nigdy absolutnie-nowe!~I - że ja, który właśnie myśliłem~
 69     1,  6|         ten zna ją... bywa u niej!~Ze zwątpieniem~Otóż są zaiste
 70     1,  6|         zwątpieniem~Otóż są zaiste że zaćmienia~Świata moralnego...~
 71     2,  1|              Wiesz zatem nieledwie że wszystko:~Lubo, nadto, zostawiam
 72     2,  1|         mąż mój niegdyś to czynił,~Ze zapomnień mych się uśmiechając -~
 73     2,  1|        drugiej jednakże nadmienię,~Że - sprawdzającemu się przeczuciu~
 74     2,  1|          gdy odnajdowałam zgubę.~- Że nie od pierścienia to zależy,~
 75     2,  1|            słyszałam tylko ciągle,~Że wielbi cię - żeś dlań nieczuła:~
 76     2,  1|         cię - żeś dlań nieczuła:~I że odtąd zwiedza Morze-Martwe~
 77     2,  1|         będę zawsze do wyrzucenia,~Że popełniłam coś podobnego
 78     2,  1|          Odtąd telegram tylko raz, ze Smyrny,~Przysłał mnie ten,
 79     2,  1| chłopczysko... i lubiący~Nieledwie że pustelnicze życie!~- Raz,
 80     2,  1|      zwierciadłem ?~- Choć zapewne że szczęśliwszym byłby~W cichej
 81     2,  1|   MAGDALENA~O Szelidze naprzód - i że jemu...~HRABINA~- Nie uronisz
 82     2,  1|            arcyważne -~MAGDALENA~I że przyjąć go mam jak najgrzeczniej...~
 83     2,  1|            HRABINA~Jak to pięknie! że pamiętasz wszystko.~Po chwili~
 84     2,  1| Przynajmniej tak sądzę, moja luba!~Że to nie musi być najprzyjemniej...)~
 85     2,  1|          zgodzić i prowadzić.~To - że w mojej Biblii; na rycinie,~
 86     2,  1|      wchodził - lecz gdy zobaczył,~Że dopełniasz ubrania, cofnął
 87     2,  1|           i godziny pewnej~Właśnie że tylko oni zostają...~Od
 88     2,  1|        słowa,~I jeżeli to słabość, że muszę,~Nie skończywszy rozmowy,
 89     2,  1|          korporacji!~-Utyskują!... że Cezar Shakespearea~Za wielki
 90     2,  3|             i podobny.~SZELIGA~Tak że jeśli atom fatalizmu,~Ze
 91     2,  3|           że jeśli atom fatalizmu,~Ze wschodniego na mój mózg
 92     2,  3|      dlatego już jakby dopełnione,~Że mistyczne... cóż mam więcej
 93     2,  3|           w rozmaitość liścia,~Tak że słońce gdy je tknie promykiem,~
 94     2,  3|      salonik~Cienie listków padają ze drżeniem~I w girlandy wiążą
 95     2,  3|        znam je tak wszystkie!...~- że gdy jeden,~Kwiatek jeden,
 96     2,  3|         Ach! nie... to nie...~Lecz że w oknie kwiatek jeden brakł
 97     2,  3|        Cień namiotu czyni u Araba,~Że, kogo ogarnie, wraz ubratni.~
 98     2,  3|           też nie zwróciłam nigdy,~Że to wyraz jednej płci właściwy -~
 99     2,  3|       wyraz jednej płci właściwy -~Że braterstwo - męskie jest...~
100     2,  3|         było to mnie aż szkodliwe!~Ze znudzeniem~Dziś, w świecie,
101     2,  3|           celu ulepszenie,~Podobno że się już nie inaczej~Tworzą,
102     2,  3|           Ot, tak...~...i ufa - i, że wierzy,~Rzadziej niż my
103     2,  4|         HRABINA~zimno~Przepraszam, że mało-trafnie wchodzę...~
104     2,  4|            tego powiedziałam to...~Że Magdalena mnie zastępuje;~
105     2,  4|          swej~Nieczytelny telegram ze Smymy~ku Magdalenie~Ona
106     2,  4|                            HRABINA~ze znudzeniem~Ach!... powiadam
107     2,  4|       odejść?...~SZELIGA~Sądziłem, że minął czas przyjmowań.~MAGDALENA~
108     2,  4|        MAŁA...~A pan już myśliłeś, że to Marii,~I zaraz się coś
109     2,  4|   Pozierając mu w źrenice~Dlatego, że pan mniej jesteś smutny,~
110     2,  4|          Być lekarzem tych właśnie że cierpień,~Dlatego jej z
111     2,  4|            solennie~Skoro się zna, że słabość?...~SZELIGA~wstając
112     2,  5|       Zapalane były z pewną sławą~(Że tak pochlebiam sobie)...~-
113     2,  5|       wielokroć zyskał aplauz!~Tak że mnie na rękach (z przeproszeniem~
114     2,  5|         gwiazd, komet...~MAGDALENA~ze znudzeniem~Na czym stanęło ?~
115     2,  5|         miewa swój urok.~MAGDALENA~ze znudzeniem~Więc - najprostsza
116     2,  5|          ku niej z wyrzutem~O mało że wszystko nie zniszczone!~
117     2,  5|      tryumfu!~Z wyrzutem~Doprawdy, że pełnić instrukcje twoje~
118     2,  5|     narazić,~Daj mi wszakże słowo, że co? - kiedy? -~Mówić będziesz
119     2,  5|           chwili~Mniemasz wszakże, że pomysł dobry jest,~Gdyby
120     2,  5|          się go potrafiło użyć -~I że miewam oka rzut sokoli,~
121     2,  5|        Jerozalem -~MAGDALENA~Tylko że różańce gubi w Morzu~Martwym...~
122     2,  5|         niezrozumiały!~Który ledwo że mnie potrafiłaś~Na człowieczą
123     3,  1|      HRABINA~krzątając się~Dzięki, że przyszedłeś -~MAK-YKS~Nawet
124     3,  1|  Spostrzegając Szeligę w zbliżeniu ze swym krewnym~Mak-Yks - hrabia
125     3,  1|            się do stołu~Powiadają, że smutni jeść winni.~MAK-YKS~
126     3,  1|         nie mogą...~Niektóre osoby ze środkowego wyjścia wchodząc~
127     3,  1|          przysady, cudo!~Akuratnie że cudo... i koniec...~SĘDZIA~
128     3,  1|               SĘDZIA~Przyznam się, że i ja w Durej-Woli~Położyłem
129     3,  1|         SMUTNY... z tej przyczyny,~Że miewają go ludzie wyzuci~
130     3,  1|          każdym dopełnieniu,~Jedną ze strun jego stanowiąc;~Kto
131     3,  1|            HRABINA~Zdaje mnie się, że dziś najwłaściwiej~Błyskotka
132     3,  1|       razie ja nie gram - dlatego,~Że musiałbym w drugim być salonie,~
133     3,  1|      klimatów nie zmieniają,~Bywa, że tym podlegli są wpływom.~
134     3,  1|     Przejmuje - i to tak istotnie,~Że można być z ducha zaziębionym!~(
135     3,  1|           kształtów;~Spostrzegasz, że sień, że przedsionki~Światłem
136     3,  1|             Spostrzegasz, że sień, że przedsionki~Światłem są
137     3,  2|           w monologu~Pokazuje się, że jedna chwila~Zwątpienia - -
138     3,  2|        jedna chwila~Zwątpienia - - że jedna porywcza myśl,~Chociażbyśmy
139     3,  2|     uśmiechem~Słusznie Byron mówi: że odwaga~Mężów starożytnych
140     3,  2|   wszystkich, jak stu-gębna-sława~(Że wyrażę się attykiem znanym),~
141     3,  2|            zaś do jej uwag,~Myślę, że są dla ludzi szczęśliwszych .~
142     3,  2|             chłodzi go cel drogi~I ze samych znużeń on szczęśliwym -~-
143     3,  3|        przeto się nie uniewinniam,~Że tamci mnie zajmowali goście -~
144     3,  3|          mnie zajmowali goście -~I że dotąd byliście tu tylko~
145     3,  3|         aby ten młody świat wrócił~Ze spomnieniem uroczego blasku -~
146     3,  3|            Z GOŚCI~Ha-a! istotnie, że myśl arcydzielna.~WTÓRY
147     3,  3|       pytanie zawdzięczyć,~Powiem: że mnie fajerwerk jest milszym~
148     3,  3|    pozornego -~Tak dalece mniemam, że jest słuszna~Bez-potrzebnie
149     3,  3|           doskonałość -~I zapewne, że się mało myli...~SZELIGA~
150     3,  3|       Zacznę bronić Marii... a bój ze mną,~O! panie - ze mną bój
151     3,  3|           a bój ze mną,~O! panie - ze mną bój śmiertelny jest -~
152     3,  3|      śmiertelny jest -~STARY SŁUGA~ze szczotką wchodząc do salonu~
153     3,  3|            salonu~Wszystkim ręczę, że go nie ma w sali -~W sali,
154     3,  3|        wszyscy toż samo~Spominają, że ginął raz - prawda -~Toć
155     3,  3|      wszystkie inne,~Niż dopuścić, że się ów zatracił!~SĘDZIA~
156     3,  4|        GOŚĆ RAZEM~Tym niesłuszniej ze strony poetki~Ukrywać dwóch
157     3,  4|        SZELIGA~zimno~Czy istotnie, że jest tak wrażliwa...~PIERWSZY
158     3,  4|        NOWY SŁUGA~na progu~Dlatego że służba dawna w domu~Mnie,
159     3,  5|     wystarczać powinno -~Zwłaszcza że nie grałem...~URZĘDNIK~Pan,
160     3,  5|         ubiór Mak-Yksa~(Zdaje się, że pistolet - - ostrożnie!)~
161     3,  5|           raczy swą uwagę zwrócić,~Że tu dzieci z całej okolicy~
162     3,  5|       całej okolicy~Są przytomne - że w dzieci naturze~Leży mówić
163     3,  5| zdarzeniach drobnych~A wybitnych - że stąd będzie powieść...~URZĘDNIK~
164     3,  5|           znaki gestami Hrabinie~- Że pojmany miewa obłęd... jest
165     3,  5|           losy choć tyle zostawią,~Że - wariatem nie jest...~-
166     3,  5|        jest osobie~Popełnionym - i że względność taka~Może być
167     3,  5|            się już bowiem - widzę:~Że są Zła określeń nie mające.~
168     3,  5|      człowiek: cóż? do tego prawu,~Że się słaby człowiek gdzieś
169     3,  5|          znaleziony!!...~Doprawdy, że szczególniejszym trafem~
170     3,  5|  Przedstawuję wymówki, acz zbytnie~Ze strony urzędnika...~Do straży~
171     3,  6|       zostawa zawsze - a może być,~Że i sam Prowincjał...~Przez
172     3,  6|           To jest nic... przysiędę ze znużenia -~Przysiada~Czczy
173     3,  6|           się z siedzenia~Mak-Yks! ze mną pierw wszędzie pojedziesz,~
174     3,  6|         darowałaś",~(DOPUSZCZAJĄC, ŻE SIĘ PRZY MNIE ZNAJDZIE...)~* * * * * * * * * *~
175     3,  6|        strzelców-książęcia~Dlatego że właśnie, gdy on celił,~Piorun
176     3,  6|         Szelidze~Prawda! - panie - że to trud niezwykły,~Co w
177     3,  6|           niemiłosiemiej większą -~Że, zaprawdę, nie wiem, czyli
178     3,  6|        WTÓRY Z GOŚCI~Ani słowa!... że nie ma co mówić...~Kiedy
179     3,  6|           SOBIE NIC DO WYRZUCENIA!~Że - nareszcie attykiem już