Part

 1 Dozk   |    przypowieści tej mojej pomiędzy jej żywymi postaciami, lubo
 2 Dozk   |       greckiej - rzymskiej, a łono Jej chrześcijańskie, czy myślisz,
 3  III   |           trójnogów -~Może by głos jej był jako naczynie~Brzmiące -
 4   VI   |        willi swojej żyła.~Nadawano jej Poetessy imię;~I tę językom
 5   VI   |           wnętrznego podobne:~Oczy jej wtedy szkliły się jak szyby
 6   VI   |        rozrzuconych,~Duma - a duch jej trzepoce skrzydłami,~O wysokościach
 7   VI   |           Złotnik ażeby brał potem jej jądro,~Ważył i w kolce osadzał,
 8   VI   |         Tak bo bezładnie na twarzy jej grało~Uczucie błędne i znużone
 9   VI   |         światło,~A światło z sługi jej przyjścia wywarte,~Zmieniała
10   VI   |        ocknęła się~I, jakby znikło jej wspomnienie księgi,~Egipcyjankę
11   VI   |            mądrego grona,~Z służbą jej stojąc ukradkiem za bramą.~  ~
12  VII   |           dreszcze~Patrzyłem, ruch jej śledząc ondularny;~Więc -
13  VII   |            Przez porównanie świecą jej lub cienią?" -~"Zaiste -
14   IX   |            Wszakże bez granic mieć jej nie mam prawa,~Bom nie jest
15   XI   |     zdrowie,~Czy horoskopy składał jej lub dla niej,~Artemidora
16   XI   |      Wdziękiem, co blado promienił jej z czoła,~Jako Dyjannie grzebień
17   XI   |           Schodząc Mag z Zofią, te jej mówił słowa:~"Niewiasto
18   XI   |          te: "Osoba ciemna,~Za nią jej lektor z rękopismem - dalej~
19  XII   |         schylając podłużny,~Do rąk jej - czoła swe chyliły płowe,~
20  XII   |             Gdy Artemidor wreszcie jej odpowie:~"Jazon - tu przestał -
21  XII   |         Zofia - -~ ~"Pani - Mistrz jej zada -~Jeśli zgadujesz rzeczy
22 XIII   |           pogrzebu,~Gdy biały duch jej podniósł się ku niebu~W
23 XIII   |           może,~Lecz przez zakryte jej widoki Boże.~ ~Więc rzymski
24  XIV   |    odbierającą,~Dostrzegł, że lica jej byłyby smętne,~Stalszymi
25   XV   |           pijąc, będę przypuszczeń jej echem,~Że jak z ucztami,
26   XV   |             gdy się zapomina,~Może jej służyć to za szczeble nowe,~
27  XVI   |        Kwitnie! - Greccy to stoicy jej świecą,~Ku piersiom uczniów
28 XVIII  |            równi z wiedzą, chociaż jej nie sprosta~Wypowiedzeniem,
29 XVIII  |           Wypowiedzeniem, ni pojąć jej może,~Lecz drgnieniem serca
30 XVIII  |           Szukając prawdy, i ciała jej - miru;~Będąc - jak dzisiaj
31  XIX   |       poznać dawszy, skryją~Ziarna jej - gości jak przyjaciel w
32  XIX   |           kilka świątyń, ani~Pieśń jej" - Koryntczyk, jak góral
33  XIX(4)|           w każdej prowincji ducha jej starając się wedle mniemanej
34  XIX(4)|         przemienia się w przeciwne jej usposobienie - tak dalece
35  XIX   |            winił,~Gdybyś na skryte jej popatrzył cele,~Spytałbyś
36  XIX   |       Joannę d'Arc żeby w szyszaku~Jej zobaczyła z mieczem na rumaku;~
37 XXII   |              perskie kolory -~I te jej słowa mówił:~"Mag jest chory -~
38 XXII   |       wejrzenia:~Czy szyje - rzecz jej cale niepotrzebną -~Zwyczaj
39 XXIII  |       licach,~Pomponius rękę podał jej leniwo,~I w dwóch - bez
40 XXIII  |            Co wszakże mówiąc, usta jej znikały~W drżeniu, iż rychłe
41 XXIII  |       ruszeniu;~Florus zaś, puchar jej, że nie skończyła,~Na raz
42 XXIV   |     powieści~Byłoby ująć z prawego jej toku.~Domy na piasku lekkim
43 XXIV   | natchnionej,~Podrzeźniająca gestom jej, w mniemaniu,~Że uwielbienie
44 XXIV   |     przebiło -~Czemu? - że nie ją, jej ukochał cienie -~Albo nie
45 XXIV   |              i sylogistycznie~Rzec jej: "Uczucie dałaś za mamonę~
46 XXIV   |    zjątrzenie -~I tak przepoić się jej własnym jadem -~- - - - - - - - - - - - - - - -~
47  XXV   |        Dobrze - odgadłeś Gwiazdę i jej syna -~Krew już płynęła -
48 XXVII  |     wygnanie,~Mierzonym głosem, te jej mówił słowa:~"Bądź zdrowa! -
49 XXVII  |         Czy też do Grecji szczątki jej dolecą?-~- - - - - - - -- - - - - - -~