Part

 1    I    |       Regium, jak długi brzeg, ku Puteoli~W konnej i gwarnej
 2   VI    |      jeden róg powlekła krzywo~Ku ramieniowi - i tak zostawiła:~
 3    X    |    zawile.~Rzadko kto śpieszył ku Kapitolowi,~Tam i sam raczej
 4   XI    | koryncki Mistrz, bez omówienia~Ku drzwiom pojrzawszy, najprzód
 5  XII    |        się zbudzi." 1~ ~Tu się ku furtce tarasu zbliżali,~
 6 XIII    |    biały duch jej podniósł się ku niebu~W szlaki dokonań,
 7 XIII    |        jak rodzeństwo, zbiegną ku pomocy.~ ~Rzym wtedy swym
 8 XIII    |   dookoła sali,~Wyciągnął rękę ku bazie Kastora~Z Polluksem -
 9 XIII    |     Wstał. - Barchob na strome~Ku lampie miał się.~ ~"Zrodzona
10 XIII    |         rzekłbyś - dziady szli ku tobie~W miarę twojego zaczytania
11 XIII    |     żywych,~Przez on podwórzec ku parowu jamie,~Plamami cieniów
12 XIII    | krzywych,~Wiodącej ścieżką swą ku znanej bramie;~Tu - ówdzie -
13 XIII    |      pobocznym rozstępie~Drzew ku księżycem olśnionej płaszczyźnie,~
14  XIV    |        pallę1,~A włosy w rąbek ku górze od skroni~Zgarniając,
15   XV    |      golone~Dwóch niewolników, ku niej pochylone,~Słuchały
16   XV    | grzecznie, wstęp uczynił mały,~Ku Pani domu zwrócon i gościowi;~
17   XV    |       go złamie~Burza i czołem ku ziemi zawróci,~Rękoma z
18   XV    |        spostrzegł, zwracał się ku pani,~Niby rozmowę chcąc
19   XV(8) | trzaskanie palcami czyniło się ku zawołaniu niewolnika i zwano
20   XV    |      przeczy,~Gdy Zofia lekkim ku słudze skinieniem~Napełnić
21   XV    |         Samemu kwiatem wzrość, ku prawdzie pierwowzoru,~A
22   XV    |   światy,~Samemu kwiatem rość, ku prawdzie pierwowzoru,~A
23   XV    |        fali poruszonej,~I szła ku gościom, blednąc - przy
24   XV    |        podnieść masę słuchaczy ku sobie,~Szybko się innym
25  XVI    |        siedział i, ramiona oba~Ku piersiom zgięte mając, tkwił
26  XVI    |       Za trzy wigilie masz się ku Judei -~On tu czasowe podejrzenia
27  XVI    |   bierze,~Które też szersze są ku zasłonięciu.~Łuczniki rzymskie
28  XVI    |   Greccy to stoicy jej świecą,~Ku piersiom uczniów zawracając
29 XVII    |   Pomponius rękę poniósł prawą~Ku niej - pierścieniem rzymskiego
30  XIX    |     przemilkł - rękę wyciągnął ku tacy,~Bawiąc się jadłem,
31 XXII    |    swojej nie znalazł jedynej,~Ku progom znów wrócił, służebnic
32 XXIII   |   Przegiętą ręką dzban kłoniąc ku czarze,~W którą się wina
33 XXIII   | wybłyśnie,~Ramiona białe mknąc ku żeglarzowi,~W ogrzane słońcem
34 XXIII   |      słońcem aby zeszedł fale,~Ku Luciusowi Elektra tak samo~
35 XXIII   |     więcej zdawał się niedbały~Ku odpowiedziom, i baczył te
36 XXIII(3)|   pokłaniało na przykład głowę ku ramieniowi, z powodu iż
37 XXIV    |      Napotkał oczy przechodnia ku niemu~Zwrócone, jako letnie
38 XXIV    |     płaszczyźnie,~Podając rękę ku niebu, jak w chwili,~Gdy
39  XXV    |           Przychodzień rzecze -ku Jaboku stronie, 3~Ku Dekapolis,
40  XXV    |   rzecze -ku Jaboku stronie, 3~Ku Dekapolis, gdy grano w cięciwy,~
41  XXV    |     dziwnym na twarzy wyrazem,~Ku arfie poszedł czerwono okrytej,~
42  XXV(3) |                          Jabok ku Dekapolis nad odnogą Jordanu.~
43  XXV    |    lecz w chwili, gdy miał się ku sieni,~Liktorów weszło dwóch
44 XXVIII  |  stromy,~A grupy ludzi odeń aż ku bramie~W zbliżeniach różnych
45 XXVIII  |        bigi~Wchodziły, szepnął ku towarzyszowi:~"Niedługo
46 XXVIII  |   ludzie nowi~Od miasta cwałem ku bramie zdążali.~Jeden z
47 XXVIII  |     ręką lewą,~Podrzucił prawą ku jeźdźcom, jak drzewo,~Kiedy