Part

 1  III   |      Jakobyś srebrnym wydzwaniał go młotem -~Potem - i rylca
 2  III   |         sposób, iż z tyłu widząc go o zmroku,~Jak sprzęt nieżywy
 3    V   |      człekiem,~Że Amaltei napawa go mlekiem,~Że w jednym ledwo
 4    V   |      nieraz w szczerym widziałeś go gniewie,~Gdy który z owych
 5   VI   |       Kto był? - rada bym poznać go z ochotą.~Mistrz-Jazon! -
 6   VI   |   framugi,~W alabastrową złożyła go urnę,~To rzekłszy: "Kiedyś
 7   VI   |       się rozbudzi, właśnie świt go rani -~I gniewałby się na
 8  VII   |          Gwido wulgarne powieści go zwały,~Że bez nazwiska był,
 9   IX   |         Mąż, co tu stoi tak, jak go ujęto,~Jak świadczą starzy,
10   IX   |         świadczą starzy, znający go z bliska,~Nazwiskiem Quidam,
11   IX   |         bez Boga będąc, szukacie go~W wyższości męża tego, to
12   IX   |      indziej się zdarza,~Lecz że go cenię. Wy, co wart, nie
13   XI   |         od wierzchu świecący,~Że go gość każdy oczyszcza niechcący.~
14   XI   |         czoło,~Zwykł był nazywać go "cale naiwnym".~- Gdy mówił: "
15   XI   |          był wiedzy chciwy,~Znał go lub wiedział, kto jest ów
16   XI   |      długą,~I Charonowym nazywał go sługą.~- Mistrze stopniami
17   XI   |      Mistrz Artemidor - kto znał go już bliżej -~Szersze od
18  XII   |         jak Febu świecą,~Czyniąc go zawsze stojącym wspaniale,~
19 XIII   |         Greckiemu rzymski, w swe go strojąc dało;~Lecz najswobodniej
20 XIII   |      kroku,~Czując, że ręką ktoś go wiedzie w mroku;~Lecz zali
21 XIII   |        onym,~Że rad by przejrzeć go, że potem spali -~Acz wiele
22 XIII   |         wszystkie sprawy.~Cesarz go ceni; Gwido zaś - ten zgonem~
23  XIV   |         I to, że rzymska kochała go Sława.~- Urzędem żadnym
24  XIV   |        starych idąc śladem,~Zwał go niekiedy "małym Alcybiadem",~
25  XIV   |     drugi czyni,~Tylko byś winił go, że się nie wini.~ ~Już
26   XV   |             Florus, jak dąb, gdy go złamie~Burza i czołem ku
27   XV(9)|     pokłonił się k'niemu i objął go potem, i uścisnął - a gdy
28  XVI(4)|          mały własny, na szeroki go argijski zamieniając itp.~
29  XVI   |   Krzyknąwszy właśnie, przeraził go nieco.~- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -~
30 XVII   |      Olimpijskiej strony,~Tracąc go w miarę, jak schodzi żyć
31  XIX   |          By tłum przywyknął czuć go i z daleka~Lub czcić w postaci
32  XIX(3)|    wiersz: "I Charonowym nazywał go sługą."~
33  XIX   |        leniwy.~Zwierz dziki, gdy go zamkniesz w menażerii~I
34  XIX   |      Głosu - więc sięgnął, gdzie go boli głowa,~Przymrużył powiek
35   XX   |      malutki -~Chromiał, że mdłe go wy drożyły smutki!~Więc
36   XX   |        cierpiącą~Gwida - gdy tak go odchodziły siły~Przed twardym
37   XX   |          bywać może boleść:~Siły go z progów rodzimych wyrwały,~
38   XX   | zapłacone.~Mędrzec niewiastę, co go jak raroga~Nie pojmowała,
39 XXIII  |       niedbale,~Z przewyższającą go poczęła dramą –~"Jest-że
40 XXIII  |         jestem krewna;~Chcę znać go - poznam? - poznam - jestem
41 XXIV   |          Czemu? - że jedno zimne go spojrzenie~Jak włóczni poszturch
42 XXIV   |        Mąż nierozsądny! - I któż go uleczy~Z rany, co tyle krwawa
43 XXIV   |     Podły!" -~Ale już wtedy, gdy go jak kotwicę~Zgiętego rzucił
44 XXIV(6)|          męczeństwach, rozmaicie go stosując; pierwej zwany
45 XXVII  |       nie mówił od Maga.~Rzuciła go więc, rzekłszy: "Nieuwaga!" -~