Part

 1 Dozk |       Mag jest Żyd - Artemidor i Zofia są Grekowie - znajdziesz
 2   VI |                             VI~ ~Zofia, do siebie weszedłszy leniwo,~
 3   VI |    patrząc jak pierwej.~Kto była Zofia? - wiemy, lecz czym w Rzymie?~
 4   VI |   paragrafie~Iglicą znaczę" - to Zofia mówiła,~I zwój, jak długi
 5   VI |         Sługo!"~Tak gdy kończyła Zofia wykrzyknikiem,~Kotara boczna
 6   VI |      nietrudny ukłon dając pani.~Zofia milczała, pismo mając w
 7   VI |    przeżył na ustroni.~Po chwili Zofia przepatrzyła jeszcze~Pargaminowy
 8   VI |         tyrani!~Nie była wszakże Zofia złą kobietą,~Ani aniołem
 9 VIII |          gdy wchodził swobodnie,~Zofia ruszyła iglicą kościaną:~
10 VIII |         Styksem cienie!~Wszelako Zofia gdy podniosła oczy,~Spadała
11 VIII |             Lub w inne sposoby."~Zofia, to wszystko do Artemidora~
12   XI | nieustanne.~ ~Czy Mag na górze z Zofią był podobnie,~Jak ten z
13   XI |          ciało.~ ~Schodząc Mag z Zofią, te jej mówił słowa:~"Niewiasto
14   XI |        czując, po co" -~Odrzekła Zofia -~ ~"Inną może dobą -~Mistrz
15   XI |          mistrz poprawił togi,~A Zofia w czoło patrzyła Magowi.~ ~"
16   XI |          Skąd Jazon wiedział, że Zofia doń niosła~Rękopism owy,
17  XII |          sposobem,~Z Artemidorem Zofia od Jazona -~I Aleksandra
18  XII |       tamta opieszalej strona.~ ~Zofia, swobodniej czując się na
19  XII |          Jazon drugi" -~Odrzekła Zofia - -~ ~"Pani - Mistrz jej
20  XII |          słowie quidam baczy,~Co Zofia słyszy, co Barchob rozumie,~
21  XII | nieodpoczliwej swej apoteozie.~ ~Zofia też, którą, jak Safo na
22  XII |       szli, drudzy do Maga,~Lecz Zofia odtąd zgadywać się wzdraga,~
23 XIII |      więcej został jednakowym;~A Zofia coraz w myśli się wtrącała,~
24  XIV |         rozprzęga czy sprzęga. 3~Zofia inaczej - ona z Rzymu brała~
25   XV |        równe mają prawo -~Mówiła Zofia - ja dziś do jedzenia~Siadam1,
26   XV |     przesąd wschodni" -~Odrzekła Zofia, gdy głowy golone~Dwóch
27   XV |     piorunowej."~"Młodzieńcze! - Zofia na to mu odpowie -~Jesteś
28   XV |        wielu -"~"I - ?" - rzekła Zofia z pół-uśmiechem, który~Coś
29   XV |   kroplach, co zgniły -"~"I -" - Zofia jeszcze dodała z uśmiechem.~"
30   XV |          bym chciała" -~Odrzekła Zofia tonem bez znaczenia.~"Pani -
31   XV |    zwiastowały gości;~Co bacząc, Zofia obróciła lica,~A Lucius
32   XV |     filozofem gościem" -~Zapowie Zofia. - Pulcher przerwał:~"Zgadnę!"~"
33   XV |     jedyne i najmniej zwodnicze.~Zofia słuchała jak przez uprzedzenie,~
34   XV |        tym bardziej przeczy,~Gdy Zofia lekkim ku słudze skinieniem~
35   XV |    krokiem Kamillów10 mierzonym.~Zofia powstała na pół z odniechceniem,~
36 XVIII|         włóczni lub gry w kości;~Zofia? - bez liry w ręku - - - -~§
37  XXI |        aż naszej osoby to czuły;~Zofia nieznośną była dla służebnej;~
38 XXII |        chcę mówić - cierpienia."~Zofia rzuciła okiem na służebną,~
39 XXII |          wywrócił? -~I wyszedł - Zofia, na to bacząc mało,~Zasnęła -~
40 XXII |         słowami szczerymi - -"~ ~Zofia, gdy pierwsze usłyszała
41 XXIII|      poczęła dramą –~"Jest-że ta Zofia piękna? - Że uczona,~To
42 XXVII|       dość rozmyślni o cudzie.~ ~Zofia kończyła właśnie swą rozmowę~
43 XXVII|           i przytomny wcale,~Nim Zofia z swym się współczuciem
44 XXVII|     przyjął - wygnanie! –~ ~Więc Zofia, leżąc, rękę mu podawszy,~