Part

 1  III   |         siedzieli,~Czekając: gwiazdy aż błysną na niebie,~Czekając:
 2  III   |              niebie,~Czekając: pomoc aż ich rozweseli~Tym ogniem
 3   IV   |             czarnymi krepami~Błądzą, aż bystry promień je przesila.~
 4 VIII   |            nią -~Gdy Mędrzec czekał, aż wreszcie niechcący~Dała
 5   IX   |         ruchem coraz mniej kłamanym,~Aż znajdzie w sobie głos dość
 6   IX   |         pierw zagaić ruchem~Drugich, aż tego się nazbiera wiele -~
 7   IX   |     świadczył, gdy inni kląć poczną,~Aż oba w raju wieczerzać odpoczną.~ ~
 8   IX   |            który przebacza, a czeka,~Aż chwila przyjdzie, że przeciwność,
 9   IX   |        sprawia szyk w polu bojowym -~Aż poszła cisza po rzeszy szeroko,~
10   IX   |        jeziorze nagła wiatru zmiana;~Aż w poczcie gwardii jękło
11    X   |           mówił z niewiastą znajomą,~Aż nagle, patrząc w kosz, jak
12  XII   |          quidam, ład pomięszał cały,~Aż po stopniowym myłki sprostowaniu~
13 XIII   |          czekał, jako narody zabyte,~Aż wszystko będzie do szczętu
14 XIII   |          będzie do szczętu spożyte -~Aż Grek ostatni przymiotem
15 XIII   | przeciw-sokratejskiej,~Dowcipnej, że aż śmiech nieledwo bierze;~
16 XIII   |               Syn Aleksandra czekał, aż ta głowa~Siwa, od lampy
17 XIII   |         znaczy,~Jak, co ma począć? - aż sam sobie mową~Przerwie: "
18  XIV   |          słuszne zwlekły odkładania,~Aż się te rzeczy utrą i rozświecą -~
19   XV   |     Aleksandra prawi, biorąc jadło -~Aż to, co zowią Chrześcijanie: "
20   XV   |            Chleb posypując, zstępują aż na dno~Całości człeka-zbiorowego
21   XV   |         Pulchra, czekał z zaufaniem,~Aż piękność treści wysłoni
22  XIX   |          przeszła chwila milczenia - aż znowu~Cesarz pół sobie,
23  XIX   |             ja uczę ludy: od Eufratu~Aż do Brytańskiej wyspy - ja
24  XIX(4)|        osobistości Antinousa do tego aż kresu, który w licencji
25  XIX   |           Wenerą twoją w Betlejemie,~Aż Wół i Łukasz, i te Rafaele~
26   XX   |          dostać bez własnego trudu -~Aż się i kości nieraz doszukali,~
27   XX   |              kości nieraz doszukali,~Aż domacali się pod kością -
28  XXI   |              rozwijać w tęczę.~Dramy aż naszej osoby to czuły;~Zofia
29  XXV   |              drzwi ze ścianą~Zwarły, aż młotek uderzył na nowo - -~- - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - -~ ~"
30 XXVIII |           stromy,~A grupy ludzi odeń aż ku bramie~W zbliżeniach