Part
1 VI | dawszy stronę~Osobistości swej, czuła się wolną.~- "Nie
2 VII | człek urzędu pewny, lub swej siły.~Ten, z wolna jadąc,
3 VII | Mówiąc: "Sam boski cesarz w swej mądrości~Dozwala bogów czcić
4 XII | słonecznym wozie~W nieodpoczliwej swej apoteozie.~ ~Zofia też,
5 XII | żwiry -~Czuła się w roli swej zachwianą zwykłej.~ ~Barchob
6 XIII | nie znany nikomu~Z wiary swej - jest w tej ceremonii,
7 XIV | Gdy do teatrum wchadzał w swej chlamidzie~Zębionej złotem -
8 XIV | harmoniami~Słodkimi trzciny swej, choć niecierpliwej.~ ~Któż
9 XV | Weszedł, i Florus, znany z swej długości.~Pierwszy, zwyczajem
10 XV | Acz tenże samy w treści swej osoby.~Wzór przeto biorąc,
11 XV(9)| z lamą złotą na czapce swej, a na lamie złotej napisane
12 XVII | kamieniu~Greckim, kryształy w swej mającym mące,~Podobne soli,
13 XIX | Chrześcijan doktryna~Nie jest w swej pierwszej legendzie. - Może
14 XIX(4)| wedle mniemanej wyższości swej dociągnąć i sprostować.
15 XX | traci przecież ciężkości swej środka:~Równo się toczy,
16 XXIII | wprawiał. 3~Elektra z strony swej chciała podobnie~Usmętnić
17 XXIII | wędki:~Tym lepszy w sztuce swej, że niezbyt prędki.~Scenę
18 XXIII | Ani bez wiedzy, która w swej osnowie,~Przez ogólnego
19 XXIV(2)| obejmowała w praktyce swej cały rytuał mimiczny, fasces
20 XXV | dorównywać szpadzie~I nie ma-ż od swej chorągwi być krzepszy? -~
21 XXVII | Lecz jak się dzieci bawią w swej pościeli -~Rękoma włosy
22 XXVII | szepcząc, gdy Mistrz, w swej opończy~Wytartej, stał się
23 XXVIII | wzgórzu pali,~Dawał się po swej poznać wykwintności,~Że
|