Part
1 I | Epirczyk nasz poczuwał w chwili,~Kiedy się kupcy z celnikiem
2 III | to panią mędrzec gościł w chwili,~Kiedy przez salve mozaiką
3 VI | nią przeżył na ustroni.~Po chwili Zofia przepatrzyła jeszcze~
4 VI | cierń, lub pąk kwiatu.~Po chwili jeszcze z tej drugiej potęgi,~
5 VII | Nie wiem - tylko, jednej chwili,~Słuchając, pomnę, że na
6 VII | Gramatyk znowu. - Po chwili milczenia~Towarzysz na to: "
7 VIII | kończyła jakoby czytanie;~Po chwili wszakże rzekła: "Jestem
8 XI | zacna - to tak - w tej już chwili,~Mniemam, że lepiej czujesz
9 XIII | Piśmiennej, która wolnej chwili czeka,~Albo z ckliwości
10 XIII | powstać, ale woli nie ma.~Po chwili w stronę gościa wzruszył
11 XIII | gość rzecze po niejakiej chwili -~Że bogi więcej od Cesarza
12 XV | Napełnić czary kazała. - Po chwili~Chłopcy dwaj z lirą weszli
13 XV | Po chwili czoło wzniosła okazale,~
14 XV | list i za zasłonę.~ ~Po chwili wszakże dawny spokój wrócił -~
15 XX | takiej niewoli doczekał,~Iż chwili nie ma - by pomyśleć: "Boże!" -~
16 XXIII| z Pulchrem milczeli -~Po chwili~Drugi rzeki: "Mag mi na
17 XXIV | Podając rękę ku niebu, jak w chwili,~Gdy naciągany łuk ci się
18 XXIV | grzmotów" -~"Tak jest" - po chwili dodał. Grecy z tłumu~Wołali: "
19 XXV | siadł - było milczenie.~ ~Po chwili weszło pacholę służebne,~
20 XXV | nieco temu -"~I dodał: "Z chwili samego wyboru~Czy nie odgadłbyś
21 XXV | Mistrz wstał, lecz w chwili, gdy miał się ku sieni,~
22 XXVII| komu - owoc skutków! –~ ~Po chwili, puste rzucając naczynie,~
|