Part

 1   IV  |         niebo tonie,~A słońce rude swe wynosi skronie -~I periodyczna
 2    V  |       Rzymie~Sławy urokiem otoczył swe imię;~Był nawet wzywan i
 3   VI  |       dłoni,~Zaś niedoszyte płótno swe niewiasta~Trzymała - wreszcie
 4   XI  |        inną stronę~Podwórza w ramy swe, na kształt obłoku,~Obejmowały -
 5  XII  |       podłużny,~Do rąk jej - czoła swe chyliły płowe,~Jak smutne
 6 XIII  |      przeszył~Greckiemu rzymski, w swe go strojąc dało;~Lecz najswobodniej
 7  XIV  |   uczęszczał do niej,~Filozoficzne swe mając mniemania,~O których
 8 XVIII |        mogą,~Jakoby w rękach mając swe zdobycze,~Gdy lud iść tylko,
 9  XIX  |     korzenia -~A te mi Żydy bredzą swe marzenia -~A nie tą drogą
10   XX  |       kryształ soli~Każdy ma prawa swe - i Archanioła,~Co mu pogwałcić
11 XXIII | senatorskich tyle~Zwyczaj ma wolne swe poświęcać chwile.~Mądryś -
12  XXV  |             Boże!" -~I począł nogi swe okrzemieniałe~Cofać i ramię
13  XXV  |           miednicę~I, zamiast nogi swe, ocierał lice,~Tając, że
14 XXVIII|          śpiewanej litanii,~Smutki swe do nich mieszając stepowe -~