Part

1   VI |         potęgi,~Snu czy lenistwa swego, ocknęła się~I, jakby znikło
2   IX |         łącząc obyczaje~Do datku swego - i kruszynę chleba~Tam,
3    X |        Zaklęty zda się w mistrza swego ruchy;~Na cień zza Styksu
4 XIII | kroczącego gniewnie,~Jak gdy kto swego fuka niewolnika~Lub klnie,
5   XV |        dając ciału,~Jak duch, co swego dobiegł ideału,~A w palcach
6   XV |      jest z wysilenia,~By drugim swego udzielić natchnienia~I podnieść
7 XXIII|          wygiętym stanem~Łączyła swego poduszkę siedzenia~Z krawędzią
8  XXV |         ile mu jest dano~I wolno swego uchylić sumienia~Za cyrk,
9  XXV |      kłamie, bo żywa.~Tak bowiem swego Mag Barchoebasa~Za czekanego