Part
1 Dozk | Quidam. Uważałeś zapewne, że dziełu temu dałem nazwę
2 Dozk | powieści, a to z przyczyny, że intrygi i węzła dramatycznego,
3 Dozk | to mi szło, ale właśnie że o to raczej głównie, co
4 Dozk | wiele, a zabity jest prawie że przypadkiem, i to w jatkach!~
5 Dozk | w zamian powiedzieć Ci, że w przypowieści tej mojej
6 Dozk | Daruj mi więc, wielki poeto, że z niektórych tylko korzystałem
7 Dozk | chrześcijańskie, czy myślisz, że w świadomej siebie rzeczywistości
8 I | gładkiego kamienia,~Skałę ze skałą wiązały ogniwem -~
9 II | na to Gramatyk odrzecze -~Że oto w czasie tak krótkim,
10 II | celu,~Kto by zgadł, mówię, że w wjazdu rocznicę~Zwiedzić
11 III | bo blask swój wycedza ze wstrętem.~Zrodzona w Knidos,
12 V | będzie pocieszał się bajką:~Że Mistrz dyktuje właśnie,
13 V | przyjmował z rana -~Twierdzili, że był wolnym jak atomy,~Że
14 V | że był wolnym jak atomy,~Że w Adryjanie cesarz dlań
15 V | cesarz dlań jest człekiem,~Że Amaltei napawa go mlekiem,~
16 V | Amaltei napawa go mlekiem,~Że w jednym ledwo folguje mu
17 V | to szkoły własnej -~Ta, że posady nie mając zbyt jasnej,~
18 VI | może sługa -~I rozwinąwszy, że były obfite,~Ciekawość wzrosła,
19 VI | się, prawda; idzież zatem,~Że wzrosłem?- - - - - - - - - - - -~- - - - -
20 VI | widnokrąg zasklepia,~Myślił, że człowiek, skoro tam dobieży,~
21 VI | dziadów~Siadała jadać, pomnę, że mówiła:~By strzec się echa-słów,
22 VI | pozostawić czy nie? -~ ~§ 6~Że to nie piszę na stylu wystawę,~
23 VI | pochmurne,~Które do siebie mają, że upadam,~I nie rozumiem się,
24 VII | chwili,~Słuchając, pomnę, że na fali dreszcze~Patrzyłem,
25 VII | łączy się z przestrzenią,~Że jakaś licha rzecz i przedmiot
26 VII | Artemidor wymownych, i wnoszę,~Że obcy nawet słyszał już to
27 VII | nawet słyszał już to imię,~I że nie pierwszy ja chlubnie
28 VII | ja chlubnie je głoszę -~I że dość wyrzec: on!" -~- Gdy
29 VII | taka łatwa rzecz! - cóż? że i bito,~Ale jak bito?" -
30 VII | wulgarne powieści go zwały,~Że bez nazwiska był, bez nazwy -
31 VII | znać - z czego pochodzi,~Że jest ciekawa rzecz, jak
32 VIII | odpowiedź lub echo,~Pewny, że nie jest troską ni pociechą -~
33 VIII | chwilę mroczy,~Gdy, duch że czuwał, natura jest ślepa,~
34 VIII | porę -"~"To ledwo dowód, że różne są doby,~Organizacje
35 VIII | też zdrowe i chore -~Lub że nie tykać tych rzeczy -
36 IX | słowa jął czytać:~ ~"Zaiste,~Ze świąt jeżeli które uroczyste~
37 IX | bliska,~Nazwiskiem Quidam, że nie miał nazwiska,~Potem
38 IX | światło południa zaskoczy:~Że głos ich słysząc, nie widzisz
39 IX | sobie coś czasami.~- Tu ja, że widzę drzwi nieozdobione~
40 IX | nieozdobione~I ciemność: lampy że nie zapalone -~Nuż wołać,
41 IX | różnica męczeństwa i wojny,~Że pierwsze, dając krew, jeszcze
42 IX | obcęgi.~ ~I jeśli dziwno, że w wrzącej oliwie~Jan święty
43 IX | czeka,~Aż chwila przyjdzie, że przeciwność, w sobie~Zniósłszy
44 IX | roślejszym o głowę -~A ci że byli ludźmi, nie nowina!~-
45 IX | indziej się zdarza,~Lecz że go cenię. Wy, co wart, nie
46 IX | uwielbiacie, cenić nie umiecie,~A że sprzed serca Boga wam zakryto,~
47 IX | doby -~Ja i te zacne dwie ze mną osoby,~A głos masz silny
48 IX | się w togi zwój owinął,~Że wraz skoczyli ludzie i,
49 IX | krzyknęło trzech, a byli zgodni,~Że posądziłbyś o wczesną umowę -~
50 IX | jeść, a tak cicho było,~Że i najwięcej środka oddaleni~
51 IX | dziękę, jakby się im śniło,~Że tuż przy Quidam stali w
52 IX(1) | trwało tym uciążliwiej, że właśnie pomiatano sprawami
53 IX(1) | prawdy były tym sroższe, że bezjawne i wielkiej wymagające
54 IX(1) | wystarczy nam dodać tylko: że zapytanie, które ją wywołało,
55 X | zamknąć w wieży,~Tłum się ze schodów stoczył wywyższonych,~
56 X | był ku-zachodni,~Jasny, że czytać mógłbyś najwygodniej;~
57 X | ruchowi,~A myśl i mowę, że pięknie na dworze - -~Usposobienie
58 X | abnegacją pewną,~Dziwną - że wziąwszy się, by kosz postawić~
59 X | mniemałbyś, iż ma błogosławić,~I że - udając sługę - jest królewną.~
60 X | boli,~Nie mając ziemi, zna, że gdy brak kraju,~Ojczyzna
61 X | gdy przypuszczę śmiele,~Że ci na przykład świata ster
62 XI | spodem, od wierzchu świecący,~Że go gość każdy oczyszcza
63 XI | wzrok wśród drzewnych alej,~Że iść tam musisz, by wiedzieć,
64 XI | złożonym jak smętarz:~Ten, że był urną - owy może łukiem,~
65 XI | biustem - ów, pamiętasz,~Że gdzieś w frontonie świątyni
66 XI | wzorem -~Domostwo, tylko że zawsze otworem.~- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -~ ~
67 XI | Dziwny mąż! - Cesarz, że był wiedzy chciwy,~Znał
68 XI | wiedział, kto jest ów sędziwy,~Ze swoją laską włóczący się
69 XI | wielkiego-morza,~Biedni - mówili, że jest: ręka Boża,~I nieraz
70 XI | ścisły,~I niewątpliwie, że wszystko brał niżej;~Acz,
71 XI | porywał natchnieniem~Orlim, że słuchacz z żadną nie stał
72 XI | cztery ramiona;~I myśląc, że to w jedności ich trzyma,~
73 XI | tej już chwili,~Mniemam, że lepiej czujesz się - żeś
74 XI | nie czyta chora -~Szkoda, że stare rękopisma rzedną.~
75 XI | Skąd Jazon wiedział, że Zofia doń niosła~Rękopism
76 XI | dziwnie znaleziony?~Skąd? - że i autor nie był oddalony -~
77 XII | własnego zaocznie,~Które że było raczej pamiętnikiem~
78 XII | z tym człowiek, mniemam, że się rodzi."~To mówiąc, kwiaty
79 XII | Zwłaszcza iż słońce właśnie że zapada;~I będę mówić ci
80 XII | Barchob pojmować nie mógł, że wypadek~Może mieć miejsce -
81 XII | nazwisk ich sile~Takiej, że wzmianka sama zrobi tyle -~
82 XII | zbliżone lekkim przypomnieniem,~Że jednym błąd je raz ogarnął
83 XII | cieniem.~Więc - zapewniwszy, że się od-zobaczą,~Do miasta
84 XIII | przeciw-sokratejskiej,~Dowcipnej, że aż śmiech nieledwo bierze;~
85 XIII | kapitele~Kolumn - ten, środki że znał - a ów cele.~ ~Grek
86 XIII | już Rzymianin znał się, że realny,~I zapisował porządnie
87 XIII | lżej posuwał kroku,~Czując, że ręką ktoś go wiedzie w mroku;~
88 XIII | ogromów~Myśli lub ciała, że w proch się trą nikły -~
89 XIII | gdy patrzy - lub mniema,~Że czas już powstać, ale woli
90 XIII | rzecze po niejakiej chwili -~Że bogi więcej od Cesarza czczone,~
91 XIII | Apollin i Bach, ludźmi byli -~Że są prawdziwe rzeczy i zmyślone -"~ ~
92 XIII | cofnął się do ściany.~ ~"Że są prawdziwe rzeczy i zmyślone,~
93 XIII | pewna:~Grecja do siebie ma, że była śpiewna."~ ~Mówiąc
94 XIII | głazów tych, zdało się oku,~Że przypominał się znajdować
95 XIII | mieczów potrącanie,~Takie, że - rzekłbyś - dziady szli
96 XIII | przerywał~Lub snu, lub mowa ich że cale inna~Od rzymskiej,
97 XIII | inna~Od rzymskiej, albo że postawa gminna!~ ~Syn Aleksandra,
98 XIII | było w pamiętniku onym,~Że rad by przejrzeć go, że
99 XIII | Że rad by przejrzeć go, że potem spali -~Acz wiele
100 XIII | pełnej trwał sile;~W sposób, że ileś włożył w nie, znasz
101 XIII | niewolnika~Lub klnie, tylko że sługą był tu pewnie~Kamienny
102 XIII | Powietrzu, które, czujesz, że się może~Zapalić wkoło,
103 XIII | kto nie posiał solą,~Mimo że słonych łez niemało strawił.~-
104 XIII | staje podobieństwem drzewa,~Że ptak niebieski gniazdo na
105 XIV | siana~Sprowadził naraz tyle, że żołdaki~Z prowincji i lud,
106 XIV | Lecz miał do siebie to, że mawiał śmiele,~I to, że
107 XIV | że mawiał śmiele,~I to, że rzymska kochała go Sława.~-
108 XIV | idzie -"~ ~Bywało nawet, że senator siwy,~Za Pulchrem
109 XIV | Nigdy sam, zawsze chadzał on ze swymi,~Którzy mniej więcej
110 XIV | Villa-Pomponiana,~Lecz nie z powodu, że ta była sławna -~Raczej,
111 XIV | ta była sławna -~Raczej, że, sławną będąc, była znana.~
112 XIV | środkiem niewłaściwym -~Lecz że to wszystko mimo woli jego~
113 XIV | nie przez swą osobę,~Lecz że nijakim byłeś w taką dobę,~
114 XIV | dobę,~I gdybyś widział, że to drugi czyni,~Tylko byś
115 XIV | czyni,~Tylko byś winił go, że się nie wini.~ ~Już wiele
116 XIV | wzrokiem ją poślubił,~Lecz że nic k'temu nie ma ani przeczy,~
117 XIV | temu nie ma ani przeczy,~Że to się dzieje tak - z natury
118 XIV | odbierającą,~Dostrzegł, że lica jej byłyby smętne,~
119 XIV | bez przeproszenia:~Pomny, że inne czucia są olbrzymie,~
120 XIV | Rzymu brała~Moc niemyślenia, że gdzie indziej wzrosła,~Resztę
121 XV | misteria onych?"~"Podróż moja,~Że filozofię wszelką ma na
122 XV | przypuszczeń jej echem,~Że jak z ucztami, tak z mądrością;
123 XV | rzecz ta droga,~Dlatego że jest lekka jak mgły dżdżyste,~
124 XV | drgającego cienia~Wnosisz, że lampa d przedwcześnie zgaśnie,~
125 XV | tak zburczał kapłana,~Że odkrył mu ją na drugi dzień
126 XV(9) | Hellespont śmiało przeszedł, i że On na czele wojsk mych będzie,
127 XV(9) | szaty one, które pamiętam ze snu mego, wątpić nie mogę,
128 XV(9) | widoków Bożych prowadzę, i że tak pogromię Dariusza, zniszczę
129 XV(9) | zniszczę perskie państwo i że wszystko podług życzeń moich
130 XV | czerwone.~Drżenie zaś takie, że jest z wysilenia,~By drugim
131 XV | innym udziela, lecz czyni,~Że podnieść mogła ich, o ile
132 XV | zarzucił,~Jak człowiek ufny, że dotrzyma w słowie,~Gdy nagle
133 XVI | taką zdjęty ciszą,~Gdy - że już koniec brzmień - myśli
134 XVI | z tego ciągle sprawowane~Że urastają w to, co Grek nazywa~
135 XVI | nie widział profilu,~Ile że twarzą zwróceń był do ściany;~
136 XVI | k'temu odebrawszy niemy,~Że gdy ten wyjdzie, sami pomówiemy -~
137 XVI | wierszykach spisane~Krótkich, że mógłbyś ręką je wziąść prawą~
138 XVI | folianty, to biblijoteki~Takie, że gdyby barbarzyniec który~
139 XVI | domówił i, patrząc wokoło~Ze zwykłą ciszą, ze zwykłą
140 XVI | wokoło~Ze zwykłą ciszą, ze zwykłą powagą,~Wyszedł -
141 XVI | piersiom duszno jak na burzę -~Ze ścieżek suche podfruwały
142 XVI | Błyskawicami migocąc od spodu,~Tak że wciąż myśleć mógłbyś: "Oto
143 XVI | albo w mocy~Stawiło takiej, że miotałby skałą -~Gdy - nagle
144 XVII | z posągiem tam idą,~Lub, że przyjść mają, zapisują kredą."~ ~ ~"
145 XVII | młodszy wraz dopowie -~Że Fidias bóg był, gdy my -
146 XVII | lecz co pewna,~To to, że Fidias-bóg używał dłuta,~
147 XVII | kości, drewna -~Dalej - że pono za cel nie brał owej~
148 XVII | połowy~Zachodził, która że jest idealna,~Więc nieskończona
149 XVII | szlachcica~Świetną - i Florus ze swą, niby z ławą~Szeroką,
150 XVIII | rzekła: "Mów! bo wydam,~Że jesteś niemy zalotów służący." 2~-
151 XVIII | następujący sposób :~JEDEN ZE ZWITKÓW~§1~Samotność znowu -
152 XVIII | i nazwiska?~§4~O Magu - że jest milczący, wiem pewno;~
153 XVIII | nadobna - cisza, która kłamie,~Że można spocząć na świecie
154 XVIII | bez winy -~Która upewnia, że Bóg jest, co trzciny~Złamanej,
155 XVIII | litosne tak mający ramię,~Że - równie wiecznie i sądzi,
156 XIX | prowincji, czy wojnie,~Czy że wyjechać ma Cesarz-Jegomość~
157 XIX | człowieka.~Inni twierdzili, że wieść ta źle głosi,~Na zwykłe
158 XIX | zowią się: Losy.~Acz bywa, że nim tę przebiegną gamę,~
159 XIX | tabliczki i róże~Białe, a widno, że idąc je zrywał~I w palcach
160 XIX | lub syci próżniacy.~- Że jednak skromny był więcej
161 XIX | iść ma - jest u Żyda~To, że niesforny umysł ma i krzywy,~
162 XIX | Mniemam - że i ta Chrześcijan doktryna~
163 XIX | służył,~I sam to może poczuł, że nadużył~Głosu - więc sięgnął,
164 XIX(6) | milo jest zaiste wspomnieć, że na grobie Beato-Angelico
165 XX | w kajdanach wilgotnych,~Że - jeśli nie kres - rytm
166 XX | ich cierpienie,~Samotność że ma swoich współ-samotnych.~
167 XX | Co, przez głębokość swą, że jest wątpliwy,~Mniemasz -
168 XX | ogromie malutki -~Chromiał, że mdłe go wy drożyły smutki!~
169 XX | być i, chociaż nie wie,~Że zgadła, wszakże myśleń ciąg
170 XX | Lubo z niej żyje przez to, że ją mieści –~To zaś - dopóki
171 XX | Zaniewiedziane albo przemienione.~- Że jednak Władca, będąc doskonały,~
172 XX | dziecięcia ochrzczonego stopy~Że położyły się raz jako snopy,~
173 XX | Nie znali, biedni - ach! - że kryształ soli~Każdy ma prawa
174 XX(3) | przypuszczając zawsze naprzód, że słuchacz wie dobrze, co
175 XX | Zwłaszcza iż żywot, tak ze wszech miar party,~Stawał
176 XX | przed oczyma karty,~Tak że cień ledwo zostawał i nuta,~
177 XX | ciemność różną!~I czuł - że kłamać począł, acz niewinnie.~
178 XX | acz niewinnie.~I czuł - że działać począł dobroczynnie -~
179 XXI | co się doń zbliżyło -~Tak że widz w sobie powtarzał zdumiony:~"
180 XXII | gdzie w domu biednym -~Lecz że się zwyczaj taki stał powszednym.~
181 XXIII(1)| Trzeba pamiętać, że leżeć, pokarm biorąc, przyjęte
182 XXIII | spinała szpilka.~Słowem - że, gdyby nie pewne ruszenie~
183 XXIII | gest dodawał nogą,~Jak, ze złym koniem wjechawszy na
184 XXIII | z tym raźniej,~Iż czuł, że zazdrość tej aktorki drażni.~"
185 XXIII | Jest-że ta Zofia piękna? - Że uczona,~To wiem - jakie
186 XXIII | Tym lepszy w sztuce swej, że niezbyt prędki.~Scenę tę,
187 XXIII | miała ruch sumienia,~Tylko że szlachcic rzymski najmniej
188 XXIII | Florus zaś, puchar jej, że nie skończyła,~Na raz wychylił -
189 XXIII | Mag! Mag! czy się godzi,~Że nie znam! - będę sobie mieć
190 XXIII | uczoność się przyda,~Mnie, że nie jestem w filozońę wprawna,~
191 XXIII | Przebierz mię - powiedz, że twa jestem krewna;~Chcę
192 XXIV | scenę odmienił teatru -~Tak że powrócić gładko do powieści~
193 XXIV | człowieku zbiorowym –~Co - że zapomniał się nim - jest
194 XXIV | bo nie swojej rzeczy;~Ów, że to uczuł, słuchał obojętnie -~
195 XXIV | Zagrażał państwu - lecz że dni i wieki~Często niewielki
196 XXIV | cudem czyni, ale - bywa,~Że i Ironia w ten się płaszcz
197 XXIV | gestom jej, w mniemaniu,~Że uwielbienie podda urąganiu.~
198 XXIV | zgadnę;~To tylko jedno dodam: że pochodzi~Od fasces; jest
199 XXIV | Tak żal mu własnej siły, że dotrwała!~- - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - -~
200 XXIV | celem, i drogą.~"Czemu? - że jedno zimne go spojrzenie~
201 XXIV | nie przebiło -~Czemu? - że nie ją, jej ukochał cienie -~
202 XXIV | rzeczy,~O których mniemał, że wiedzieć powinna -~Mąż nierozsądny! -
203 XXIV | dałaś za mamonę~I mniemasz, że d z tą zamianą ślicznie -~
204 XXIV | wyssany tak, splunąć -~I - że się ciężar przestało już
205 XXIV | zasłaną,~Lub naklejone obicie ze ścianą.~Było to bowiem miejsce
206 XXIV(2) | czujnej dyscypliny rządu. - Że pierwsza zwłaszcza epoka
207 XXIV | zaulne3 -~W upały nawet, że nie zamietane,~Temperaturę
208 XXIV | mlekiem -~Jak łani, ledwo że tykając ziemi.~Ta zawołała: "
209 XXIV | się zrobił w tłumie - tak że oba,~Za tłumem, w jedną
210 XXIV | Kapłańskie sługi biegli ze stryczkami,~Gdy wśród zwichrzenia
211 XXIV | luną z tak równym hałasem,~Że, z góry, nie wiesz, trysnęły
212 XXIV | zmianą,~Z ciężkiego nader że były kamienia,~Do nóg męczeńskich
213 XXV | zostawia zdziwienia na świecie,~Że starzec umarł - zrodziło
214 XXV | stanął mąż nieznany,~Bosy - że Jazon podniósł wzrok od
215 XXV | u niego gościnny.~ ~Mąż że z daleka szedł, że w Rzymie
216 XXV | Mąż że z daleka szedł, że w Rzymie świeży,~Po samej
217 XXV(2) | Wyobrażenie patriotyczne u Żydów, że Mojżesz musi być przed wszystkim
218 XXV | być krzepszy? -~Zwłaszcza, że nie swój, ale prawie owy~
219 XXV | Wstał - wyszedł - Barchob że nadchodził drogą,~K'niemu
220 XXV | swe, ocierał lice,~Tając, że tai łzę, płacz tającemu:~
221 XXV | rzekł słowo,~I słychać było, że się drzwi ze ścianą~Zwarły,
222 XXV | słychać było, że się drzwi ze ścianą~Zwarły, aż młotek
223 XXV | wnukowie - któremu~Macicę winną ze złota4 na ścianie~Zawiesił
224 XXV | których "gdzie" znika, a myśl ze wspomnienia~Obecność tworzy -
225 XXV | wewnętrznie sumieniem,~Szepcąc: że nikłe są - że nad-prawdziwe - -~
226 XXV | Szepcąc: że nikłe są - że nad-prawdziwe - -~Więc,
227 XXV | zniżenia się w zwierzę,~Lecz że, nie będąc duchem, twierdzisz: "
228 XXV | którą trzymam, złota,~Mówi, że skazan jesteś na wygnanie,~
229 XXVI | mówił Pomponius do Diwy -~Że oto dzień ten tyle nieszczęśliwy" -~
230 XXVI | wszakże kroków echem -~Tak że Pomponius w głos zawołał: "
231 XXVI(1) | higieniczno-moralne mamy właśnie że z tamtych źródeł~
232 XXVII | tym szczególny w sobie,~Że zdał się innej należeć osobie -~
233 XXVII | Napiętnowany, zwłaszcza że tuż kwiaty~I list rzucony
234 XXVII | chowa,~Rozbiją na krzyż, że każda z strun pęknie,~Spadkami
235 XXVII | następują w ślady!"~- Co że zawołał głosem rozpaczliwym,~
236 XXVIII | swej poznać wykwintności,~Że był Pomponius - "Fatum nam
237 XXVIII | Przysiągłbym bowiem, że to resztki Zofii!"~- K'czemu
238 XXVIII | podejmował krzywe:~"Nie mięszaj że mnie - odparł - z wygnańcami."~
239 XXVIII | rzeczy błysły w cieniu nogi -~Że je, z pośpiechem uchodząc,
|