Part
1 Dozk | że o to raczej głównie, co zazwyczaj tylko pobocznie
2 Dozk | oglądałeś - do tego kościoła, co w kwadracie kolumn świątyni
3 Dozk | korzystałem uwag Twoich co do kształtowania się tej
4 I | zwłaszcza dla pielgrzyma,~Co wypogadza lub zachmurza
5 I | Jest coś w tym szmerze, co pierwszy dolata,~Skoro się
6 II | słowa~Mówił: "Te światła, co u wnijścia świecą,~Gdzie
7 II | słowo wypowiadasz czyste!~Co więcej! mądrość mający na
8 III | Mądrej podobną była do opalu,~Co zda się mieścić wszystkie
9 III | pamiątka bez-łzawa~Czegoś, co nie ma istoty ni prawa.~
10 III | zakryj sobie oczy~I powiedz, co z niej pamiętasz szczególnie?~
11 III | sługi.~Lampa przedzgonnym co tryśnie promieniem,~To się
12 IV | ręką płaszcz na sobie maca;~Co gęstsze zwoje, to otrząsnął
13 V | poruszonych chłodu,~Chłodu, co, lubo letni, ostro godził~
14 V | patrzył w ogród Artemidorowy,~Co robi mędrzec? gdy nie miewa
15 VI | jak kto, nie chcąc nic, co pocznie, zrywa.~Ten ją owładnął
16 VI | ciężarem -~I pomyśliła: co też one znaczą? -~Lecz zostawała
17 VI | obfite,~Ciekawość wzrosła, co by zawierały? -~Lecz nie
18 VI | jednego tu nie ma szlachcica,~Co by, jak Scipio, sam gadał
19 VI | jest siła:~Sybilla stara, co w sieniach mych dziadów~
20 VI | tę stare? -~Mistrz gdzie? co onej nie szczędził przykładów -~- - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -~
21 VI | Najoczywiściej - w ostatnie bogaty.~Co myśli? - nie wiem; co mówił? -
22 VI | bogaty.~Co myśli? - nie wiem; co mówił? - nie pomnę;~Co cierpi ? -
23 VI | co mówił? - nie pomnę;~Co cierpi ? - z płaszcza wyczytałem
24 VI | będąc zbłąkanej dziecinie,~Co nuci, patrzy i maca, i szuka - -~- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -~
25 VI | aktorami czyni ich dramatu -~Co się rozwija jak cierń, lub
26 VII | niecierpliwe dawał tylko znaki,~Co chce - jak młode poza gniazdem
27 VII | były one jakoby członkami,~Co nieraz leżą na cyrku drgające,~
28 VII | za rózeg snopami~- Rózeg, co sądy znaczą i liktorów -~
29 VII | wrota szerokich toporów,~Co przywierały się lub zawierały,~
30 VII | Gladiator rzecze - nie ma po co chodzić.~Nędzne to - hajże! -
31 VII | zawarczę jak frygą" -~"Wiecie co? ja wam dopiero wyłożę~Rzecz,
32 VII | wam dopiero wyłożę~Rzecz, co słyszałem w kuchni senatorskiej!~
33 VII | Mówił wśród klasku fig, co wciąż padały.~"Tandem, to
34 VIII | zielenie~Rozlicznych krzewów, co mają stosowny~Ton zieloności
35 VIII | spoczął w mroku, jak owi, co leżą~W cieniach, czekając,
36 VIII | troszcząc się o to,~Jak ten, co palec kładzie na ogniwie~
37 VIII | jeszcze z nich czytania krepa,~Co po mozolnej pracy chwilę
38 VIII | wchodzącej,~Wskazała znakiem, co ma ponieść za nią -~Gdy
39 IX | Gwardie w lamparcich skórach i co świecą~Łuskami; od tych
40 IX | osób głównych, nikt z tych, co tam biegli,~Przy towarzyszu
41 IX | mierzy,~By trafnie oddać, co której należy.~Tak czyni
42 IX | wierny, ile oddalony,~I wie, co to jest? o ile? i gdzie
43 IX | to cezarskie święto;~Mąż, co tu stoi tak, jak go ujęto,~
44 IX | może~Chrześcijan słabszych, co w niewiadomości~Są, jak
45 IX | i upadł, a za nim i owi,~Co mu świadczyli, świadkowie
46 IX | budowy,~Zrozumiesz łatwo, co w nich człek wywoła~Zacny,
47 IX | daje~Zmnożoną przez to, co dawca spokojny~Czyni, okrzętne
48 IX | po-nad-śmiertną obłócząc już siłę,~Co zwija topór jak kartę u
49 IX | człowiekiem, szpiegiem, co przed chwilą~Padł na kolana,
50 IX | jest ma sprawa~Na tych, co byli przede mną sądzeni,~
51 IX | przede mną sądzeni,~I tych, co będą, i tych, co są może~
52 IX | I tych, co będą, i tych, co są może~Tu gdzieś wśród
53 IX | rodzime,~Ogląda ojciec, żali co nie ginie,~Im chętniej dając,
54 IX | zdarza,~Lecz że go cenię. Wy, co wart, nie wiecie:~Wy uwielbiacie,
55 IX | lecz pozierał~Na dwóch, co za nim stali, jak na ślady.~-
56 IX | jak na ślady.~- Gdy ktoś, co dotąd o głaz się opierał~
57 IX | po trzykroć płacę!" -~Co rzekłszy, tak się w togi
58 IX | przesileniu:~Oskarżające i to, co w natchnieniu~Współ-miłosierdzia
59 IX | nieobmyślone,~Jak grom, co, nie wiesz, w którą wytnie
60 IX(1) | wymagające baczności. - Co do właściwego znaczenia
61 IX(1) | odpowiedzi Zbawiciela: "Oddajcie co Cezara Cezarowi, a co Boskiego
62 IX(1) | Oddajcie co Cezara Cezarowi, a co Boskiego Bogu" - ta przez
63 X | wolna próżniejących z ludu,~Co zszedł się czekać krwi,
64 X | i wszędzie~Przyjąć " - co mówiąc, otrząsnął ramiona~
65 X | można było,~A Egipcjankę - co wraz poznać z cery~I z ust,
66 X | królewną.~Tę piękność wszakże, co z przetartej szaty~Wyzierać
67 X | postradał Grecję, więc, co boli,~Nie mając ziemi, zna,
68 X | Jak.fasces - słowem coś, co jest niezdrowe.~ ~O barbarzyńcach
69 XI | tam musisz, by wiedzieć, co dalej -~Ścieżka ta bowiem,
70 XI | dziwnie ujmująca~Wdziękiem, co blado promienił jej z czoła,~
71 XI | głowie~I mówił głosem - co wielu baczyło -~Takim jak
72 XI | się, nie wiedział wcale,~Co Jazon zwykł był zwać: "nie-nowe
73 XI | to w jedności ich trzyma,~Co rozpychało ich lub rozdzielało,~
74 XI | przyszłam, jakby czując, po co" -~Odrzekła Zofia -~ ~"Inną
75 XI | jakie owinięcia? -~Nie wiem, co z tego będzie ? - czasem
76 XI | wszystkiego człowiek i nie powić,~Co miał powiedzieć, i zgadywać
77 XI | coś albo żałował -~Akcent, co długo nie dał do myślenia,~
78 XII | sobie pamięcią przezierał,~Co ów zwój, trafem zgubiony,
79 XII | czuł się w stanie~Zgadnąć, co pism tych wywoła czytanie? -~ ~
80 XII | żebrzące jałmużny -~I szła, co czyni, nie bacząc, lecz
81 XII | wielkiej czasów strugi,~Co jest jak Tyber -"~ ~"Tyś
82 XII | głowę~Pod topór może." - "Co to znaczy? -~Kto?" - i przez
83 XII | chwilę trudno zgadnąć było,~Co pozdrowienie takie zagaiło,~
84 XII | pozdrowienie takie zagaiło,~Co ten a owy w słowie quidam
85 XII | owy w słowie quidam baczy,~Co Zofia słyszy, co Barchob
86 XII | baczy,~Co Zofia słyszy, co Barchob rozumie,~Co Artemidor -
87 XII | słyszy, co Barchob rozumie,~Co Artemidor - czworo - lecz
88 XII | jedno, i nazwisko~Męża - co świeżo oddan jest boleści,~
89 XII | nieco~Wypartym z blasków, co jak Febu świecą,~Czyniąc
90 XII | powód sprawy i jak świadek -~Co, jeśli dobrze, jak zaszło
91 XII | linii dwóch przeciętych,~Co tych przeklętych strzeże
92 XII | Kto są przechodni ludzie i co znaczą~Tam, gdzie wszech-duchów
93 XIII | dziatwy patrząc rozproszonej,~Co tu i owdzie, przy pękłym
94 XIII | może u krańców Północy1,~Co, jak rodzeństwo, zbiegną
95 XIII | Adryjanem cieszył,~Mniej bacząc, co się między gwiazdy działo,~
96 XIII | mężniał sam w tej sile,~Co, wolna marzeń, sypia na
97 XIII | ideałem~Coraz nowego mistrza; co ci rzeką?~Posłyszeć - chwilę
98 XIII | znaczyć zwykły! -~Znaczyć - co znaczy na zimnej miednicy~
99 XIII | braknie w kadzielnicy.~ ~*~Ci, co wchodzili do Mistrza Jazona,~
100 XIII | zatoczył lice,~Mówiąc: "Co zaszło?"~ ~"Zdarzenie mniej
101 XIII | jeszcze, jakby słuchał nieco,~Co zmówi powieść wody różańcowa,~
102 XIII | różnych wytężeń splątanie:~Co Aleksandra syn baczył, jak
103 XIII | bacząc leżącego w ciszy~Męża, co w śnie się przewraca lub
104 XIII | pomyśli, skoro mię zobaczy? -~Co mi odpowie i z jak wielką
105 XIII | myślał jeszcze dalej~Chwilę: "co było w pamiętniku onym,~
106 XIII | samy smak ma i w drobinie,~Co w bułce - albo jak toż samo
107 XIII | Długo, nie wiedząc równie, co to znaczy,~Jak, co ma począć? -
108 XIII | równie, co to znaczy,~Jak, co ma począć? - aż sam sobie
109 XIII | sam sobie mową~Przerwie: "Co to jest?!" - i głośno zahaczy~
110 XIII | Jeden z tych cichych mężów, co przy domu~Siadywać zwykli
111 XIII | szarpie,~Wytrzymał burzę, co przemija grzmotem,~I skubie
112 XIV | czasem miał napisać nieco,~Co wszakże słuszne zwlekły
113 XIV | podnosił leniwy~W kształt V, co znaczy: "witaj" - i jest
114 XIV | któryż?- kochał w Rzymie,~Co pierwsze dziewki gwałtem
115 XV | wieńcem bluszczowym." 2~Co Aleksandra syn słysząc: "
116 XV | prawi, biorąc jadło -~Aż to, co zowią Chrześcijanie: "pościć",~
117 XV | O onych - mówił dalej - co, popiołem~Chleb posypując,
118 XV(2) | osoby, które pominął piorun, co godność i świętość oznaczało.~
119 XV | zielonych po kroplach, co zgniły -"~"I -" - Zofia
120 XV | echa zwiastowały gości;~Co bacząc, Zofia obróciła lica,~
121 XV | folgę dając ciału,~Jak duch, co swego dobiegł ideału,~A
122 XV | bodaj wszech-sylogizm znika,~Co tak dalece w filozofii mojej,~
123 XV | końcem każdego periodu,~Co ma nastąpić, wiedząc bez
124 XV | postać weszła Janusowa.~Co gdy Mistrz spostrzegł, zwracał
125 XV | do obiadu siadał.~My, co na różny sposób dziś jadamy,~
126 XV(9) | Aleksandra do matki jego.~Co do pokłonienia się Aleksandra
127 XV | twój, o Mistrzu, głos i co się zeń przejęło~W myśl -
128 XV | zeń przejęło~W myśl - i co krwią błysło na lica.~3~
129 XV | wieszczka, kładąc lirę,~Głosem, co echa nie miał, lub nieszczere,~
130 XV | odmiatając w stronę~Liście ich, co już żółte i czerwone.~Drżenie
131 XVI | Barchob błysnął okiem łzawo,~Co Mag zoczywszy dodał: "Tego
132 XVI | sprawowane~Że urastają w to, co Grek nazywa~Dramą, prawdziwe
133 XVI | formą odlewane w dwoje:~Co ? gdzie ? udało się, lub
134 XVI | miasta kwapiąc się ulicą.~Co czuł? - wysłowić tego niepodobna:~
135 XVI | słowa o nim pomnił wieszcze,~Co całą państwa sił architekturę~
136 XVII | dwadzieścia Cesarza -~Co będzie potem? - rozesłał
137 XVII | Podobne soli, stal odbijające.~Co rzekłszy, wyjrzał: był to
138 XVII | Pokąd o bogach mowa - lecz co pewna,~To to, że Fidias-bóg
139 XVIII | zamilkł i uszedł do sieni,~Co widząc, dziewka rzekła: "
140 XVIII | zalotów służący." 2~- Na co, odchodząc, człek ów, jak
141 XVIII | kwiatów dziwić się ozdobie,~Co jako senne dyszały motyle~
142 XVIII | drgnieniem serca jednym wie, co ludzie~W umiejętności otrzymują
143 XVIII | już znany -~§2~Mniejsza, co ona w pamiętniku moim~Wyczytać
144 XVIII | Która upewnia, że Bóg jest, co trzciny~Złamanej, mimo idąc,
145 XVIII | muzykę jakąś - obyczaju!~To, co i Plato, w ciche kiedyś
146 XIX | powietrza zmianę~W zamku, i co zeń wywiało za ścianę,~Przypisywali
147 XIX | zrywał~I w palcach miesił, co może czas skraca -~Stał
148 XIX | syna~Miał ofiarować. - Są, co byli dalej~W ofiarowaniu -"~
149 XIX | bez-treściwie,~O wykonaniu Chrystusa co bają,~Tam Venus miejsce
150 XIX | czym Artemidor zdążył mu co żywo,~I poszli długim ciennikiem
151 XIX | O myśli ludzka! - ty, co przeczysz Panu,~Świadczyć
152 XIX | liter;~Neptun - Kolumba, co w krzyżowym znaku~Kotwicę
153 XIX(6) | przeto, ani zatraca tego, co na polu formalnym starożytni
154 XX | do gospody -~Jak światło, co mu olśniło jagody,~Takie
155 XX | takiego bezmiaru pogody,~Co, przez głębokość swą, że
156 XX | nieprzytomny~Po świecie idąc, co, choć ślepa bryła~I bez-zmysłowa,
157 XX | szczera? -~Gdzie zaś to, co ją jawi i zawiera,~Pozornie
158 XX | progów rodzimych wyrwały,~Te, co dziś o nich prawi ledwo
159 XX | same dzielności uczucie,~Co Aleksander lub Annibal miewał,~
160 XX | jeszcze onych dyjamentów,~Co do kolebek dżdżą dziś przez
161 XX | depcze zbłoconą te skarby,~Co mędrce w pocie, we krwi
162 XX | zbójców podłych i leniwych,~Co nieraz mędrca rękoma obiema~
163 XX | mędrca rękoma obiema~Rwali - co skrycie pytajników krzywych~
164 XX | dumę narodu. 2~- Ci zaś, co prawd mu z serca dobywali,~
165 XX | prawa swe - i Archanioła,~Co mu pogwałcić tych praw nie
166 XX(3) | że słuchacz wie dobrze, co mu powiedzieć miał.~
167 XX | zapłacone.~Mędrzec niewiastę, co go jak raroga~Nie pojmowała,
168 XXI | XXI~ ~Wieści, co pierwej krążyły po Rzymie~
169 XXI | szmer złowrogi.~- Orły, co w bramę głową pochyloną~
170 XXI | siłą~Przerażał wszystko, co się doń zbliżyło -~Tak że
171 XXI | Mistrz Artemidor, wzywany co doba~Do cesarskiego gmachu
172 XXIII | Elektrze rzekł tonem,~Ale co dalej mówić? - nie wiedzieli,~
173 XXIII | W tym mówieniu~Jest coś, co nie wiem" - Elektra odrzecze~
174 XXIII | niezwykłych w spojrzeniu.~Na co wręcz Lucius Pomponius: "
175 XXIII | ma oczy? - i ramiona?"~- Co wszakże mówiąc, usta jej
176 XXIII | Żyda nie znam żadnego - co oni? -~Czy są tam ludzie
177 XXIV | w człowieku zbiorowym –~Co - że zapomniał się nim -
178 XXIV | sami.~- Ten to powiadał, co zasłyszał mętnie,~Zuchwale
179 XXIV | zewnętrzne okrycie~Ładu - co ufać radziło bezpiecznie.~
180 XXIV | Albo nie znalazł w niej, co mu się śniło -~Lub chciał,
181 XXIV | I któż go uleczy~Z rany, co tyle krwawa i niewinna?~-
182 XXIV | wyczerpnął słowa~I zaniepoznał, co radość? co żałość?~A widząc
183 XXIV | zaniepoznał, co radość? co żałość?~A widząc rzeczy-różnicę,
184 XXIV | zwichrzenia tłumu rogi złote~Byka, co one rozganiał hołotę,~Jakoby
185 XXIV | rzeszę pachołków złowrogą,~Co krwawe stryczki nosi i kadzenia,~
186 XXIV | śmierci są łupem:~To zaś, co podjąć jęto, było trupem.~
187 XXIV | Błogosławię~Duszy twej - a wy! co znaczy skonanie~Młodzieńca
188 XXIV | poczniecie wzorem~Pisanie, co się w powietrzu czerwiem,~
189 XXIV | twarz - "~"Precz z nim! - co on rzecze?" -~Wołano. - "
190 XXIV | mąż-libertyn4, pod-setnik, co wszczyna~Marsz, gdy w szeregach
191 XXIV | sznura tylko silne drgania,~Co tu i owdzie chwilowo rozgania,~
192 XXV | dokończyło~W teatrum, pierwej co chwila ruchomem -~Znikli. -
193 XXV | myśl pożąda w czasie,~Lecz co jedynie w duchu spotyka
194 XXV | duchu spotyka się - -~Więc, co pierw było, skryte jest
195 XXV | spokojnie - bez zdawania rzeczy,~Co już obyło się w poselskich
196 XXV | Set było niewiele~Konnych, co zwie się Machabejska jazda,~
197 XXV | pancernej jazdy rzymskiej co najlepszej -~I nie ma-ż
198 XXV | tęczę wywiódł sztuczną, co na ścianie~Szukała przyleć
199 XXV | fasces i topom?~- O! ty, co, zamiast głupiej krwi bydlęcej,~
200 XXV | tymże samym tonem~Treści, co albo zupełnie wątpliwa,~
201 XXV | mające i czczości.~Chwile, co dają nieśmiertelność tchnieniem,~
202 XXV | A dalej poświst zawias, co od bramy~Wypartej darły
203 XXV | weszło dwóch i znaczna rota -~Co widząc: "Bądźcie albo pozdrowieni -~
204 XXV | tudzież chrześcijanie." 8~Co rzekłszy, zaciąg czynił
205 XXV | spokojny~I zimny - pełni to, co się należy -~A łatwość w
206 XXV | obcy Magowi.~Czyńcież, co czynić macie - czyńcie zdrowi."~ ~
207 XXV | Skroniami miecąc gałązki oliwne,~Co zdały mu się uwieńczać siwiznę.~ ~
208 XXVI | Wybiorę-ć sama list" - co rzekłszy, z śmiechem~Wybiegła -
209 XXVII | wzięła zbawienny, acz mętny -~Co też doraźne dało porównanie,~
210 XXVII | swoim chorobliwym,~Nadobnej, co mu rękę swą podała -~Leżąc
211 XXVII | przeszedł jeden z onych smutków,~Co do nikogo z ludzi nie należał -~
212 XXVII | jęknie -~Podsłyszą szpiegi, co się w lirze chowa,~Rozbiją
213 XXVII | wyrzekłszy słowa~Wszystkiego - co jest na świecie coś warte -~
214 XXVII(2)| poszedł na ryby do Marsylii", co znaczyło, iż wygnany jest
215 XXVII | resztom następują w ślady!"~- Co że zawołał głosem rozpaczliwym,~
216 XXVIII | wyścigi -~Jezdnych." 1 - Co ledwo skończył, ludzie nowi~
217 XXVIII | kwiatu pąk, nieżywe.~Mąż, co je spuszczał w grotę3 ręką
|