Part
1 Dozk | świadomej siebie rzeczywistości już tryumfalnie rozbłysło? Mag
2 I | Epirski młodzian zdążał już do Komy,~A Romę marzył podobną
3 II | wjazdu rocznicę~Zwiedzić już myślisz, młody przyjacielu,~
4 III | było nie za Adryjana,~Kiedy już Sybill błękitne jaskinie~
5 III | spodziewam.~Perystyl odtąd pustą już przestrzenią - -~W alabastrowej
6 VI | tajemnica,~Albo tu kłamie się już jak dla rymu,~Albo jednego
7 VI | odpowiedź była obojętną,~A głos już więcej szczery i otwarty,~
8 VII | wnoszę,~Że obcy nawet słyszał już to imię,~I że nie pierwszy
9 IX | Gdy Pretor z konia zsiadł, już przedtem nieco~Po obu stronach
10 IX | Stało się - bowiem nie chcę już wspominać -~Przed Bóstwem
11 IX | wiele -~Wtedy zaś zwie się już ogółu duchem,~Wyrazem myśli
12 IX | w tym zbiorowym ciele,~I już się nie zwie kłamstwem -
13 IX | po-nad-śmiertną obłócząc już siłę,~Co zwija topór jak
14 IX | Teraz - tak kończył Gwido - już się stało.~- Teraz, jakkolwiek
15 X | najwygodniej;~Lecz czerwieniały już w słońca promieniu~Rzeczy,
16 X | raju! -~Rzym w estetyce był już, jak za wiele~Wieków Galowie
17 XI | ciąg od furty pnie się~Nie już do domu, lecz znów na ulicę~
18 XI | leżącym na głazie.~ ~To - już podwórzec; dalej - zwykłym
19 XI | Artemidor - kto znał go już bliżej -~Szersze od Maga
20 XI | Niewiasto zacna - to tak - w tej już chwili,~Mniemam, że lepiej
21 XI | dał do myślenia,~Czy się już wątek nowy nie wysnował?~
22 XII | Zrobiły zamęt, który stał już blisko~Sprzeczki, albowiem
23 XIII | XIII~ ~To już dwa wieki od Grecji pogrzebu,~
24 XIII | czas rzymskiej potęgi,~Bo już Rzymianin znał się, że realny,~
25 XIII | proch się trą nikły -~Tak już rozgłośnie systemy-atomów~
26 XIII | patrzy - lub mniema,~Że czas już powstać, ale woli nie ma.~
27 XIII | dnia będziemy sami -~Teraz już późno." - Wstał. - Barchob
28 XIII | blaski księżyca oświecą,~Już nie łamane od ognia płomieni;~
29 XIII | ćwierciach na cyrku, gdy męka już minie -~Wszakże, nie mając
30 XIV | lud, sprawy tej spektator,~Już, już wykrzyknąć chcieli: "
31 XIV | sprawy tej spektator,~Już, już wykrzyknąć chcieli: "Imperator!" –~ ~
32 XIV | winił go, że się nie wini.~ ~Już wiele razy na przechadzce
33 XV | wysłoni się cała~I nikt już z nowym nie wstanie pytaniem.~
34 XV | w stronę~Liście ich, co już żółte i czerwone.~Drżenie
35 XV | rzucił płaszcza koniec~I już miał usta na wpół otworzone,~
36 XVI | taką zdjęty ciszą,~Gdy - że już koniec brzmień - myśli się
37 XVI | wzrosła treść lub padła."~Tu - już po rzymsku - mówić począł
38 XVI | zaraz ojczyste puklerze4~I już wybiera jak mąż, acz w dziecięciu;~
39 XVI | tłomokiem.~A po północy było już na niebie,~Przez księżyc
40 XVIII | Samotność znowu - każdy mi już znany -~§2~Mniejsza, co
41 XVIII | żyję?~§6~Eureka! - wiem już, czemu trzeba jęku~I krwi -
42 XVIII | Będąc - jak dzisiaj nikt być już nie może! -~Nie chrześcijanin
43 XIX | I tego dotknąć przyszła już godzina,~Bacząc, gdzie błędu
44 XIX(4) | który w licencji onej był już ostatecznie - odwrócić się
45 XIX(5) | tonu spraw Adriana widać już w tym jedno z tych śmiertelnych
46 XX | Ciekawość wszakże skoro już zgadywa,~Przestaje sobą
47 XX | od kogo są kwiaty?" -~Już miał zapomnieć syn Aleksandrowy,~
48 XX | szczerze narzekał;~Chyba już takiej niewoli doczekał,~
49 XX | prawdy i mądrości.~Dziś już nie chadza się tak za obiema~
50 XX | a radości one~Nie znane już są po dawnym imieniu,~Zaniewiedziane
51 XX | I uczeń - trud tu równy już zabawie -~I stąd jest owa
52 XX(3) | Wiadomo, czemu np. Sokrates już nie mógł używać poufnego
53 XXIV | że się ciężar przestało już nosić:~Upaść mu jeszcze
54 XXIV | wyrzekł: "Podły!" -~Ale już wtedy, gdy go jak kotwicę~
55 XXV | Zamorskich mężów mniej już zachodziło~Do drzwi Magowych
56 XXV | nogę obcą mu u ściany -~Tak już był przywykł ufać, iż nie
57 XXV | Gwiazdę i jej syna -~Krew już płynęła - ta jest ma nowina."~-
58 XXV | bez zdawania rzeczy,~Co już obyło się w poselskich słowach -~
59 XXV | a potem ten samy -~Lecz już jak cięcie obuchem toporu.~
60 XXVII | rzekł - lecz, jakby mówił to już pierwej,~Nie dawał uczuć,
61 XXVII | miecze,~Lecz poniewierka już a skryte jady~Narodu resztom
62 XXVIII(3)| koniec bowiem Imperium, i już od połowy ciągu jego, grzebano
|